De beste aanpak van een burnout | Verheijden Consult

De beste aanpak van een burnout

Beste aanpak burnout

Ik krijg regelmatig concrete vragen over de beste aanpak van een burnout. Nou ga ik er zelf van uit dat als je jarenlang de structuren gevolgd hebt die tot een burnout leiden, je zelf niet meer weet wat wel en niet effectief is. Zo vertelde een cliënt me dat hij aan collega’s gevraagd had of ze het hadden zien aankomen. Ze zeiden dat ze het écht niet gezien en van hem verwacht hadden. Dat komt omdat je heel langzaam achteruit gaat. Je gaat er langzaam slechter en ongezonder uitzien. Je gedrag wordt langzaam wat negatiever. Je merkt het zelf niet en anderen ook niet.

Daarom is het voor een snel en definitief herstel nodig om een specialist in te schakelen. Iemand die ook écht weet waar het over gaat. Liefst iemand die zelf al een burnout gehad heeft en er zelf effectief van af gekomen is. Dat kan een gespecialiseerde coach, psycholoog of therapeut zijn. Een generalist (1e lijns psycholoog, praktijkondersteuner of maatschappelijk werker) zal zelden de ervaring hebben om heel gerichte interventies uit te voeren. 

De aanpak van een burnout gaat in twee stappen:

De eerste stap is dat je jouw energie-vretende patronen doorbreekt. De beste manier is om het heel dicht bij jezelf te houden. De oorzaken van jouw burnout liggen immers bij jezelf. Je hoeft dus geen energie (meer) te steken in het veranderen van omstandigheden of andere mensen. Je hoeft alleen maar aan jezelf te werken. Je hoeft alleen maar te kiezen voor alles wat jóu versterkt en energie geeft. Dan ben je al snel weer een heel stuk fitter, maar nog niet klaar...

De tweede stap is dat je jouw persoonlijke kracht en zelf-leiderschap ontwikkelt. Het gaat er om dat je weer helemaal bij jezelf komt en de veerkacht ontwikkelt om voortaan dicht bij jezelf en in je kracht te blijven. Je laat de patronen los die tot je burnout hebben geleid. Je leert hoe je jouw energie op een effectieve manier inzet en communiceert naar jezelf en je omgeving. Door de onderliggende sturing aan te pakken, zal je herstel definitief zijn.

Ik wil direct meer energie

 

Als je nog in een oriëntatie-fase zit of zelfstandig aan je burnout wilt werken, geef ik in dit artikel antwoord op enkele veelgestelde vragen. Maar pas op: het zijn mogelijk niet de antwoorden die je wilt lezen. Bij burnout is namelijk de eerste stap dat je de patronen doorbreekt die tot je burnout hebben geleid. Als we dat samen in een coachingsessie doen, dan ervaar je dat anders dan zoals het hieronder geschreven staat.

Juiste balans

Vraag: Ik ben 2 jaar geleden ingestort en in een burnout terecht gekomen. Ik voel me op dit moment vaak moe, energieloos. Ook in mijn relatie loopt het niet lekker en dit kost veel energie. Dit zit hem vooral in de communicatie en het met elkaar praten. Door mijn proces van de burnout is hierin verandering gekomen. Het zoeken naar nieuw evenwicht valt niet mee. Hoe ga ik hiermee om?

Antwoord:
Twee jaar in een burnout blijven hangen is echt véél te lang. Vroeger toen nog weinig over burnout bekend was, kwam dat nog wel voor (ik heb er zelf 3 jaar ingezeten). Nu ben je met de juiste aanpak in enkele weken al weer redelijk fit. De belangrijkste stap die je kunt zetten is NU ECHT VOOR JEZELF KIEZEN. Oude patronen rigoureus doorbreken. Stop met alle energie kostende situaties en diealleen nog dingen die je energie opleveren. DIT IS DE EERSTE STAP. Als je hier nog niet aan toe bent, dan is het nog niet erg genoeg. Dan ga je op de oude voet verder tot je wérkelijk omvalt.
Ps. De reden waarom mensen lang in een burnout blijven hangen of er steeds weer in terugvallen is omdat ze deze eerste stap niet zetten!

Sporten

Vraag: Ik lees dat sporten helpt. Als ik ga sporten, dan voel ik me even beter, maar daarna krijg ik vaak last van spierpijn, nekpijn en een brak gevoel. Hierdoor lukt het niet om het sporten te blijven doen, aangezien ik ook veel energie nodig heb voor mijn werk. De balans tussen in- en ontspanning blijft een aandachtspunt. Heb je tips m.b.t. het sporten?

Antwoord:
Sporten en bewegen zijn een belangrijk onderdeel van het herstelproces. Echter de essentie is dat je niet gaat sporten voor de prestatie of omdat het móet, maar lekker ontspannen omdat je het leuk vindt. Veel mensen met burnout gaan (net als met alle andere dingen) ook met sporten over hun grens heen. Dat is dus niet de bedoeling. Luister naar je lijf en stop als je moe bent. Leer ook met sporten (bewegen) om je grens te voelen en naar je lijf te luisteren. Als je te moe bent om te gaan sporten, doe het dan niet en ga wat wandelen of zo. Natuurlijk moet je ook een balans vinden tussen je werk, ontspanning, gezin, sociale contacten en sporten. Mogelijk vind je al het andere veel belangrijker dan je eigen gezondheid en welzijn. Anders had je geen burnout gekregen! Dus maak de keuze voor jezelf en zet je welzijn en gezondheid op de eerste plaats. Als je dan niet aan andere dingen toekomt, dan laat je die maar vervallen. Het gaat nu écht om keuzes maken. Probeer ook vaak naar buiten te gaan. Met name de energie van een bos in heel heilzaam.

Een ander facet is de lichamelijke uitputting die je herstel in de weg staat. Ga naar een mesoloog, natuurarts of orthomoleculair arts en laat je doormeten. Door de uitputting van je lijf kom je allerlei stofjes tekort, gaan je organen slechter functioneren en herstel je minder snel. Bij totale uitputting ga je dus niet sporten en experimenteren, maar professionele medische hulp inschakelen!

Herstelperiode

Vraag: Hoe lang duurt de herstelperiode van een burnout? Is het echt zo dat als je het in bijvoorbeeld 5 jaar hebt opgebouwd, dat het dan 5 jaar duurt om er weer van af te komen?

Antwoord:
Dit soort mythes uit het verleden doen nog steeds de ronde. Zelfs huisartsen en psychologen roepen dit soort onzin nog steeds. Elke ervaren burnout-specialist zal je vertellen dat dit complete onzin is. Het probleem is dat veel mensen dit geloven en met veel te langdurige en kostbare therapieën blijven aanmodderen. Leuk voor de werkgelegenheid, maar het lijkt me slimmer om voor jezelf te kiezen. Met gerichte burnout-coaching ben je in een aantal weken weer redelijk fit. Dan ben je nog niet klaar, maar wel weer redelijk fit. Na deze fase ga je aan je persoonlijke ontwikkeling werken. Dit is nodig omdat de oorzaak van je burnout in je eigen persoonlijkheid en gedrag ligt. In de groepstraining Zelf-Leiderschap werk je effectief aan jezelf. Kijk even hier hoe ik het aanpak: Beste aanpak burnout

Op deze blog lees je al heel veel artikelen die je concrete handvatten geven om je burnout aan te pakken. Maar het belangrijkste is dat je er NU mee aan de gang gaat en NU voor jezelf kiest.

Hoe je direct meer energie krijgt

Om direct meer energie te krijgen hoef je jezelf stechts één vraag te stellen. Met deze vraag verleg je jouw focus naar zaken die je energie geven. Ik noem hem 'De Gouden Vraag' en heb er een E-book over geschreven. Dat kun je nu gratis downloaden.

Ik wil direct meer energie

 

Reacties (30)

  • anon

    Beste Jos,
    Harde taal, dat wel. Maar wel heel erg waar wat je vertelt! Soms is het nodig dat iemand het zo helder verwoordt! Goed artikel! Bedankt!
    Anke

    mrt 26, 2012
  • anon

    Volgens mij heb ik nu een burn out. Ik heb mijn zusje en moeder binnen een jaar verloren, mijn zusje in juni vorig jaar en mijn moeder afgelopen februari.

    Ik dacht ik red dat allemaal wel, niet dus. Daarbij deed mijn oudste broer moeilijk over de erfenis en dat was de druppel. Mijn zusje heeft 8 operaties gehad door tumoren in haar hoofd en mijn moeder heeft 3 jaar in een verzorgingshuis gezeten wegens dementie. Wij zochten haar elke zondag op.

    Ik ben wel door blijven werken en sinds 2 weken thuis. Ik heb huilaanvallen en voel me uitgeblust kan niet meer slapen etc. Ik heb wel anti depressiva pillen gehad maar helpt niet veel. Ik wel slaappillen gehad voor 10 dagen en kon ik in slaap komen. Wat is nu de oplossing naar een psych. gaan?

    jul 14, 2013
  • anon

    Normaal gesproken is het verstandig om na zo'n heftige gebeurtenissen je rust te nemen en tijd te nemen voor het rouw- en verwerkingsproces. Soms is dat niet mogelijk, maar soms sta je het jezelf niet toe. In dat geval is het risico op burnout erg groot.

    De oplossing is om alsnog je rust te nemen en het rouwproces in te gaan. Als je dat zelfstandig kunt, dan is dat voldoende.

    Als je dat niet zelfstandig lukt (of als je nu al weet dat je dat niet gaat lukken), dan zoek je daar professionele hulp bij. Dat kan een psycholoog zijn of een coach.

    Ik vind het zelf heel verstandig om een specialist te zoeken. Iemand die gespecialiseerd is in de effectieve aanpak van burnout. Die weet heel snel de vinger op de zere plek te leggen.

    Als je bij mij zou starten dan zou ik een Burnout traject aanraden.

    jul 15, 2013
  • anon

    Ik heb een vraag. Mijn man is van de week met mij bij de huisarts geweest en er werd hem verteld dat hij overspannen was en een randpsychose had. Dat had hij ook echt want hij had een verhaal dat helemaal niet waar was en niet kon kloppen maar voor hem waarheid. Toen we met feiten kwamen is hij in paniek geschoten en nu na consultatie arts en paar dagen verder is het weg, gelukkig.

    Vanochtend gebeld door hulpverlening. Zij denken dat het een burn out (werk gerelateerd) is en daar gaat hij ook voor behandeld worden vanaf volgende week.

    Mijn vraag is, kan je door een burn out een randpsychose krijgen ? En moeten ze daar dan niks meer aan doen ? Ook al heb je het nu niet meer die randpsychose ? wanen ?

    Verder wil ik kwijt dat er prive in afgelopen vijf jaar ook te maken hebben gehad met overlijden, ziekte en relationeel probleem. Is dat iets wat ik misschien duidelijk kan maken aan die psychiater, mijn man is nogal van de kover ophouden, zelfs nu....ook al wilt hij wel hulp en is hij wel erg geschrokken. Graag uw reactie

    sep 09, 2013
  • anon

    In principe kan alleen een arts een diagnose stellen. Daarnaast kan een burnout zich op velerlei manieren uiten. Klassiek weet iedereen wel van de vermoeidheid, concentratieprobelemen. Maar ook heftige angstklachten zijn een veel voorkomend probleem. Psychoses of totaal de weg kwijt zijn, komen ook voor.

    De vraag is wat de oorzaak is: de psychose of de burnout. Dat bepaalt ook het behandelplan. In ieder geval moet je eerst zorgen dat de klachten tot rust komen, daarna zo snel mogelijk met de burnout aan de slag.

    Veel sterkte gewenst.

    dec 20, 2013
  • anon

    Ik wil je bedanken voor dit artikel, duidelijke taal. Zit al een langere tijd tegen een burn-out te hikken en ben er nu klaar mee. Mindset verandering, energielekken stoppen en weer back on track.

    sep 17, 2014
  • anon

    Sinds 2 mnd heb ik last van burn out. Een groot deel Door lichamelijke overbelasting, maar psychologisch is er natuurlijk ook een aandeel. Nu wil ik niet zeggen dat je als een idioot een of ander supplement moet gaan gebruiken. Mijn ervaring is na het gebruik van 2 aminozuren dat ik heel snel van mijn geestelijke en lichaamlijke klachten af ben gekomen. Dan bedoel ik onrustig gevoel, angstig, misselijk, benauwd en moe. Ik voelde dus van alles wat ik niet gewend was. Ik liep halve marathons in anderhalf uur, reed op de mountainbike marathons net achter de sub top, gaf les op de sportschool daarnaast een fulltime baan met wisseldiensten en een gezin met kind. Je berijpt waar dit ergens mis moet zijn gegaan. Ik deel dit omdat ik er achter kwam dat de aminozuren glutamine en carnitine mijn enorm hebben geholpen. Ik heb ze een tijdje gebruikt icm multivitamine, extra eiwitten en gezonde voeding.

    feb 10, 2015
  • anon

    Als topsporter weet je uiteraard precies wat goed is voor je lijf. Voor alle andere mensen adviseer ik om een specialist in te schakelen. Veel mensen houden zichzelf op de been met energiegevende supplementen. Het probleem hierbij is dat ze daardoor het échte probleem van hun burnout niet aanpakken. Als je serieus aan de onderliggende problematiek en herstel van je burnout werkt, dan zullen supplementen je herstel-proces flink ondersteunen.

    feb 13, 2015
  • anon

    Bij mij is anderhalf jaar geleden de diagnose burnout gesteld. Het is een keihard proces waar je jezelf zowel psychisch als fysiek niet meer onder controle hebt.
    Het keiharde feit bij mij is nog steeds het concentratie verlies en het slechte zelfbeeld.. maar ook fysiek bij veel stress kortademig of pijn in het hele lichaam. Ik Heb meerdere malen hulp gezocht/ gevraagd maar niemand lijkt een goed advies te kunnen geven wat ik moet doen.
    Vorig jaar ben ik gescheiden en nu alleenstaande moeder van drie kinderen met een baan die ook de nodige aandacht en concentratie vereist.

    Ik ken hele diepe dalen en haal mezelf er wel weer uit.. Ik heb drie prachtige kids waarvoor ik moet!! Het is niet zo dat ik het niet meer zie zitten want ik ben positief ingesteld en blijf knokken.

    Zit nu echt te denken om mezelf op te laten nemen om de rust terug te vinden en mezelf weer te waarderen. Ik weet alleen niet hoe of wat ik moet doen of wie die hulp kan bieden. Mijn zelfbeeld moet aangepakt worden en dat kan ik alleen als ik er zelf aan werk, maar dat is erg moeilijk met veel negatieve energie van de scheiding, zorg voor drie kids (tweeling van 4 en zoon van 10) en mn werk.

    Ik wil weer oprecht genieten van alles zonder dat het me zoveel energie kost!
    Hebben jullie een advies?

    mrt 29, 2015
  • anon

    Opname is eigenlijk geen optie: dat is meer voor psychiatrische patiënten.
    Adviezen hebben al helemaal geen nut: die gaan nooit over jou, maar komen uit het zelfbeeld van de ander.

    Wat je moet doen is professionele hulp inschakelen van een echte burnout specialist.

    Ikzelf zou je het Excellent pakket adviseren: dan starten we met individuele coaching om alle negatieve emoties los te laten en grondige beslissingen te nemen. Daarna ga je in de groepstraining Zelf-Leiderschap grondig aan je persoonlijke ontwikkeling en eigenbeeld werken.

    Klik hier om alles te lezen over het Burnout Excellent pakket

    mrt 29, 2015
  • anon

    Ik heb sinds september vorig jaar te kampen met een burn out. Ik liep er al een hele tijd tegenaan doordat ik mijn gevoel heb genegeerd met als gevolg paniekaanvallen, gespannenheid, niet kunnen slapen, depressief, angstig, enz. Ik ben moeder van 2 opgroeiende pubers en een baan in het onderwijs, wat ik altijd met veel plezier heb gedaan. Ik ondervind gelukkig veel begrip van collega's en leiding, wat mij goed doet en ik voel dat ik de rust krijg om te herstellen. Ik heb de sport weer opgepakt en ga veel wandelen. Ik ga naar een gz psycholoog en doe aan Reiki.
    Mijn vraag is deze, ik heb dagen dat ik me echt goed voel, en denk dat ik het leven weer op kan pakken, maar daar staat dan steeds weer tegenover dat ik me daarna ook een paar dagen echt slecht voel. Deze slechte dagen halen alles weer omlaag en ik heb steeds het gevoel dat ik weer opnieuw moet beginnen. Dit maakt zo moedeloos. Wat kan ik er aan doen om de moed erin te blijven houden?

    mei 11, 2015
  • anon

    Als je na enkele dagen goed voelen weer een terugslag krijgt, dan ben je te snel gegaan. Wat 'te snel' betekent is voor iedereen anders:

     

    Het kan zijn dat je de onderliggende sturing nog niet hebt aangepakt. Dus dat je nog steeds dezelfde structuren gebruikt als vóór je burnout (de structuren waarmee je in je burnout bent gekomen). Die moet je éérst aanpakken om volledig fit te kunnen worden. (dat doe ik in mijn burnout aanpak van coaching en training)

     

    Het kan ook zijn dat je lijf nog niet hersteld is. Bewegen (vooral buiten) helpt enorm. Anders ga je naar een ortho-moleculair arts die je lijf doormeet en extra supplementen kan voorschrijven (meestal omdat de bijnieren uitgeput zijn).

    mei 11, 2015
  • anon

    Goeiedag,

    Ik ben Nathalie en 40 jaar oud. Ik ben verpleegkundige en zeer sportief en aktief dus.
    2 Jaren geleden verloor ik mijn papa van 65 jaar aan kanker en ik zorgde nadien voor mijn lieve mama
    die ziek werd door papa te verliezen.
    5 maanden later stierf mijn mama ook!!! Ik heb afgezien maar probeerde met de hulp van mijn man en vrienden door te zetten nadat ik 6 maanden alle dagen dood wou!!!
    We zijn nadien ook 2 keren verhuisd in 3 maanden tijd want ik vond mijn pad echt niet meer.
    Mijn huisarts zegde doe dit niet want je ga kapot gaan van moeheid.
    Vorig jaar in oktober lag ik plat! Hartritmestoornissen gekregen , angstaanvallen, paniekaanvallen en ik was echt moe en versleten.
    Mijn sport kon ik amper nog doen!!!
    Een hel dus. Ik bouw langzaam op met mijn dokter maar ik blijf afzien zonder mama en papa.
    Ik herstel wel wat fysiek maar langzaam en ik verdraag dit niet zo traag en moe te blijven!!
    Kom ik ooit wel goed?

    mei 15, 2015
  • anon

    Na verlies van je ouders is een rouwproces heel normaal en wenselijk. Het is echter niet de bedoeling om er een burnout van te krijgen!

    Na een tijdje ga je de leegte weer invullen en een nieuwe invulling aan je leven geven. Daar zijn je gezin en vrienden erg belangrijk bij. Fijn dat ze je zo goed ondersteunen. 

    Als dat niet voldoende is dan zoek je professionele hulp. Een dokter doet het medische gedeelte, een coach doet het psychische gedeelte. Zorg dus dat je professionele psychische hulp krijgt. Dit is niet iets wat je in je eentje aankunt. Accepteer hulp!

    mei 17, 2015
  • anon

    Na 7 weken, waarvan 4x bezoek psycholoog... is mijn leven in een dal ! en het diepste punt is er nog lang niet, compleet tot de bodem, total loss ! toch zegt de bedrijfsarts... 3x 3 uur werken, aangepast welliswaar, maar mijn lichaam is zo moe en uitgeput, na 7 jaar ellende... altijd het masker op en hard werken...want daar ga je niet dood van ...zijn de normen die bijgebracht zijn.
    de Psycholoog zegt: hou er rekening mee dat dit proces, minimaal een jaar duurt waarna je pas kan herstelen (gesprekken) ik heb nog steeds niet alles kunnen vertellen. Ik heb geen rust in lijf en geest, en heb het gevoel dat werken ook niet gaat... ook al wil ik wel, maar ik ben al blij als is de douche heb gehad... (ter info ik ben niet te lui om te werken)
    Werkgever pusht ook, dat snap ik want een zieke werkgever kost geld, contract loopt 1 augustus af,,, (hoop op contractverlenging heb ik al opgegeven) maar hoe overtuig ik de ander dat ik gewoon nog niet kan, ik sta gewoon niet stevig in mijn schoenen om dit te zeggen, en moet ik na een 10 minuten gesprek verwachten dat de bedrijfsarts begrijpt wat ik mankeer...??
    ik kan hem gewoon niet allemaal vertellen wat er speelt in mijn hoofd... ik heb zelf het idee dat ik pas 10% verteld heb aan de psych. laat staan verwerkt.... ik ben gewoon niet in staat om al weer te gaan werken, een beetje ergens van genieten kan ik nog niet eens, niets is meer leuk...terwijl de psycholoog zegt eerst rust en een beetje leuke dingen doen ( wat ik nog steeds niet kan) zegt de ander hop aan t werk, geloof me, ik ben altijd een harde werker geweest.... maar nu ik ben mezelf niet ... totaal niet.
    Moet ik gewoon aan t werk gaan? of is het advies van de behandelaar bindend? Ik baal ervan dat ik het zover heb laten komen, maar mijn gevoel zegt... ik heb rust nodig, met 3 kids, single mom is het leven al druk genoeg.. al zijn t de dagelijkse dingen.
    Wat kan ik zeggen tegen werkgever en bedrijfsarts ( die voelt mij iets te partijdig voor werkgever) ... ben eigenlijk radeloos.... advies? graag !

    mei 21, 2015
  • anon

    Zoals je  het omschrijft zit je gewoon in een stevige burnout. Officieel is het je huisarts die dit vaststelt, dus ga ook zeker daarheen. Een burnout is eigenlijk een correctie van scheefgegroeide patronen. Je zit nu in de fase dat je die oude patronen moet doorbreken. Ik schrijf bewust 'moet' want de oude patronen werken niet meer als je diep in een burnout zit. Dus alle ruimte voor een nieuwe frisse start. Eerst even je burnout achter je laten, dan stevig aan jezelf en je persoonlijke ontwikkeling gaan werken, dan weer helemaal van het leven genieten.

    Voor het geval dat het je nog niet duidelijk is: er is maar één persoon verantwoordelijk zoor jouw leven!

    (ps als je dat nog niet helder hebt: dat ben je zelf).

    Veel succes met de beslissingen die je gaat nemen.

    mei 22, 2015
  • anon

    Na het afgelopen 1.5 jaar al een aantal keer al huilend, uitgeput en met hartkloppingen bij de dokter gezeten te hebben was het afgelopen week genoeg geweest voor de dokter. Burn out was het verdict volgens haar, alleen nog niet in de verste fase. Ze schreef me rust voor en verplichte me contact op te nemen met een psychiater, waar ik volgende week heen kan.
    Nu, na een week rust vraag ik me af of ik het me niet allemaal inbeeld, het gaat toch beter met me? Natuurlijk heb ik nu die werkstress niet meer, kan ik hierdoor rustiger slapen omdat ik nu niet meer nat in het zweet wakker word met paniekaanvallen, daardoor voel ik me al wat beter, al blijf ik ondanks het betere slapen wel moe. Ja, ik heb nog steeds dat opgejaagde gevoel, voel nog bewust mijn hartslag, staan de tranen me soms opeens in de ogen, is mijn zicht soms wazig, ben ik voor het minste moe, ... Maar is dat zo erg ??
    Ik lijk maar niet te kunnen aanvaarden dat ik burn out ben, ook omdat ik zo vaak hoor dat je bij burn out niet meer in staat bent om ook nog maar iets te doen, je plat in de zetel ligt en dat is bij mij niet zo. Maar zo was het de 4 voorgaande keren dat de dokter me rust voorschreef ook, na even ging ik weer werken want het zou wel lukken maar na een tijdje leefde ik weer van WE naar WE, van vakantie naar vakantie, ging ik met steeds meer tegenzin werken, pfff weer problemen oplossen, alle energie naar het werk en eenmaal thuis was ik uitgeput, doodmoe en blij als ik weer kon gaan slapen, ik kon ontploffen voor niets, huilen voor niets, mijn man wou me zo vaak raad geven of me duidelijk maken dat dit niet leuk was maar ik vond dat hij me niet begreep. Tot de paniekaanvallen me wakker hielden, ik op was, uiteindelijk toch weer naar de dokter omdat ik op was en het niet kon opbrengen naar het werk te gaan, .... Maar nu iets meer dan een week later vraag ik me dus weer af of ik het me niet inbeeld, of ik niet weer beter zou gaan werken, negeer ik de hartkloppingen als ik hier nog maar aan denk, voel ik me gewoon zo verdomd schuldig en ben ik bang dat mensen me een profiteur vinden want dat ben en wil ik niet zijn. Ik wil me gewoon weer goed voelen en niet voor even, ik wil rust in mijn hoofd en lichaam, ik wil dat mijn ogen weer stralen iets wat ik al een tijdje niet meer zie, ik lach nog wel maar wil echt kunnen lachen en niet alleen uiterlijk lachen, ik wil weer de energie en motivatie die ik vroeger had, ik wil volmondig kunnen zeggen dat ik gelukkig ben, dit menen en voelen want eigenlijk heb ik alles om gelukkig te zijn en toch .... Als ik dit nu zeg heb ik steeds zelf het gevoel alsof ik het niet meen omdat daar ergens die knoop zit die me in de weg staat ...... En toch ondanks alles, ook na dit alles schrijven blijf ik me afvragen of ik het me niet allemaal inbeeld ... Van volharden gesproken ....

    jun 08, 2015
  • anon

    Inderdaad: Volharden en denken dat het wel weer gaat!

    In mijn coaching werk ik voornamelijk met ondernemers, managers en professionals. Die hebben dit bijna allemaal. Als er weer een beetje lucht is, denken ze dat het wel weer gaat en gaan weer vol aan de slag. Daarmee zijn ze heel ver gekomen. Het probleem is dat deze aanpak erg veel energie kost en nu niet meer werkt. Wat je moet doen is de onderliggende sturing aanpakken. Die is nu gericht op het vermijden van wat je NIET wilt. Als je die hebt omgezet naar wat je WEL wilt, dan kun je er weer vol tegenaan.

    jun 09, 2015
  • anon

    Beste Jos,

    Ik kan er maar moeilijk aan toegeven maar ik heb een burn-out. Ik dacht aanvankelijk na een weekje goede nachtrust wel weer op de been te zijn. Ik ben 9 jaar fulltime stewardess en ben aardig wat slaap-uren tekort gekomen in die tijd. Maar een weekje werden er inmiddels 5. Want de eerste 3 weken ging ik me alleen maar slechter voelen. Daarna sterkte ik aan en ging met 2 weken vervangend werk doen. Aanvankelijk ging dit goed. Het was simpel kantoor werk, 3 dagen van 6 uur per dag. Dit heb ik 3 weken gedaan. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik gezegd dat ik weer wilde vliegen. Ik sliep tenslotte al behoorlijk wat nachten aaneengesloten. Ik heb 1 vlucht gedaan. Daarna was ik kapot. Het leek wel of ik nog vermoeider was dan voorheen.
    Dus ik heb me helaas opnieuw ziek moeten melden en ben nu in afwachting van wat er gaat gebeuren.
    Mijn vraag is de volgende;
    Ik sport al mijn hele leven veel. Heb een bijzonder goede conditie en eet heel gezond. Nu ik thuis zit ben ik al die tijd blijven sporten. Ik doe dit op een behoorlijk fanatiek niveau, boksen doe ik ook. Voorheen deed ik dit 2 uur per dag, nu al enige tijd (meestal) maar 1 uur per dag. Ik word blij van sporten. Het kost me weinig moeite om naar de sportschool te gaan. Alhoewel ik wel bijzonder moe ben natuurlijk. Want vermoeidheid is iets wat meer dan duidelijk aanwezig is. Maar ja.. Ik ben 9 jaar lang gewend aan "moe" zijn want dat is het leven van een stewardess. In hoeverre kan ik dus blijven sporten zoals ik dit nu doe? Want soms weet ik niet welke signalen iets mee te doen en welke signalen niet. Ik word heel zenuwachtig van het idee dat ik niet zou kunnen sporten... Ik heb dit echt nodig. En een uurtje op een hometrainer of wandelen is echt niet voldoende. Ook omdat mijn lichaam hier echt niet genoeg aan heeft en zal m'n postuur geen goed doen. Ik wandel ook elke dag met de hond maar dat zie ik niet als sport.

    Sta ik mijn eigen herstel in de weg zoals ik nu bezig ben?

    Groet,
    Sher

    aug 17, 2015
  • anon

    Het typische van een burnout is dat je jezelf heel goed kunt voelen zolang je wegblijft van de omgeving waar je de burnout hebt opgelopen. Dus als je thuis zit, aan het sporten bent, een andere werkplek hebt, dan kun je de hele wereld aan. Maar op het moment dat je je oude patroon (werk) weer oppakt val je meteen terug in de patronen die tot de burnout hebben geleid. En dan komt dus ook de vermoeidheid weer.

    De eerste stap bij mijn burnout-aanpak is er dan ook op gericht om éérst je oude patronen te doorbreken en dan pas weer naar je oude baan terug te gaan. Dan kan bijvoorbeeld ook door veel te sporten. Echter met de voorwaarde dat je sport voor de lol en absoluut niet voor de prestatie. Want daar zit waarschijnlijk de oorzaak van je burnout!!

    aug 21, 2015
  • anon

    Mijn partner zit al 5 jaar thuis na een heel zware burnout. Zelf zijn we nog maar 1,5 jaar samen en ik heb een goed job met veel afwisseling. Ik zou heel graag willen dat hij terug iets gaat doen en stel hem wat vacatures voor waarvan hij zelf zegt dat het wel iets voor hem is. Ik geef hem ook wel de boodschap dat hij het zelf moet zien of hij iets onderneemt. Hij is volgens mij klaar om terug in aktie te schieten weliswaar op het gemak. Maar hij heeft precies angst om terug te gaan werken. Hij is al 5 jaar in behandeling bij een zeer gerenommeerde psychiater maar blijkbaar geeft die niet aan dat hij er stilletjes klaar voor is.
    Nu zit hij thuis elke dag films te kijken of pcgames te spelen of te lezen. Is handig in huis en doet hier en daar ook wel iets. Maar toch, ik weet en voel dat er meer in zit maar toch durft hij niet.
    Hoe kan ik hem helpen/stimuleren?

    sep 15, 2015
  • anon

    Wie ben ik om te stellen dat het belachelijk is om 5 jaar bij een gerenommeerde psychiater te lopen voor een simpele burnout?

    De meeste mensen zijn met mijn aanpak binnen enkele weken tot enkele maanden weer helemaal fit. Wat hij nodig heeft is een schop onder zijn kont zodat hij weer de verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen leven, niet van jouw inkomen profiteert en stopt met het smoesje dat hij toch zijn best doet door bij een 'gerenommeerde' psychiater te lopen.

    Misschien is het een goed plan dat jij ook eens voor jezelf gaat kiezen en hem voor de keuze stelt.

    sep 16, 2015
  • anon

    Je geeft aan: alle energiekostende zaken onmiddellijk stopzetten. Bij mij zijn dat de kinderen. Hoe zet je dat stop? Ik heb oppas en hulp van partner maar blijf merken dat het energie kost. Soms niet eens de energie ze weg te brengen of op te halen.

    mrt 28, 2016
  • anon

    Als je kinderen bovenaan het lijstje van energie kostende zaken staan, dan wordt het de allerhoogste tijd om eens heel goed bij jezelf te rade te gaan.

    Hoe kunnen de mensen waar je het meeste van houdt je energie kosten!!!

     

    De oorzaak die ik vaak zie is dat je volledig kwijt bent wat nu eigenlijk écht belangrijk is in je leven.

     

    Om de energie-lek te stoppen dien je in eerste instantie aan jezelf te gaan werken. Dat betekent: beseffen waar het leven om draait, knopen doorhakken, beslissingen nemen, belemmerende overtuigingen wegnemen en weer snel in je kracht komen.

     

    De meeste mensen hebben professionele en gespecialiseerde hulp nodig om deze stappen effectief te kunnen zetten.

    Kijk even hoe ik dat aanpak: www.verheijdenconsult.nl/burnout

    mrt 29, 2016
  • anon

    Ik ben mu 15 maanden onderwe met mijn burn out. Eerst kon ik het niet geloven, ik ? Nee.....tot dat ik er ptss bij had. Toen was ik wel al 6 maaden ziek.
    Ik ben er achter gekomen dat ik HSP ben. Dus ook daar nu mee aan de slag.

    Waar ik tegen aan loop is dat er overal gezegd wordt, neem rust doe dit doe dat. Ik heb een gezin hoor......ik.heb geen rust gehad. Je kan kleine kinderen niet 'uitzetten' en een puber ook niet. Die snappen er niks van.....mijn werk ook blijven maar door gaan. Zelfs met de vakbond erbij.

    Ik vind het jammer dat er geen specifieke 'behandeling' voor moeders !!!!
    Niemand houdt rekening in het herstel proces dat je ook moeder bent.

    dec 12, 2016
  • anon

    Ook ik heb een stevige burn out net als velen van jullie.
    Werk wil ik wel loslaten, wat ik overigens niet helemaal doe.
    Mijn burn out komt door werk maar ook door privé. IK ben uiteraard de burnout trigger doordat ik niet goed met zaken om ben gegaan en vooral met mezelf niet.
    Ik ben moeder en partner. Hier gaat veel zorg en verantwoordelijkheden inzitten. Welke ik niet zomaar weg kan schuiven. Inmiddels al 6 mnd met mijn burnout bezig met een coach. Ik blijf ongeduldig...ik kan maar niet overgeven er aan. Die eeuwige kracht die je toch nog hebt is normaal altijd fijn maar het zit me nu echt in de weg!
    Ik sta op het punt om toch 3 a 4 weken mijn gezin achter te laten. En er alleen op uit te gaan. Slapen. Zon. Helemaal niets. (Ik overzie helemaal dat reizen niet etc maar dat zien we dan wel weer. Vast wel weer wat kracht te vinden)
    Het blijft worstelen....

    jan 15, 2017
  • anon

    De eerste stap naar herstel is dat je de patronen die je in de burnout hebben gebracht nu écht aanpakt en verandert. Als je die stap niet zet, dan blijf je dus hangen en worstelen. Precies zoals jij het omschrijft! De wens om er tussenuit te trekken en je gezin (werk, leven) achter je te laten klinkt natuurlijk heel aantrekkelijk. Het zal je rust geven, maar je zult nóg niet de eerste stap (hoeven) zetten. Dat betekent dat je na thuiskomst weer snel in je oude energie-vretende patronen zult terugvallen.

    Mijn advies: Neem de beslissingen waarvan je weet dat je ze al lang moet nemen en doorbreek het oude patroon.

    jan 16, 2017
  • anon

    Net als alle anderen hier heb ik ook last van een burnout. Ik ben perfectionistisch, kan niet tegen kritiek en heb de drang om het mijn omgeving naar de zin te maken. Ik ben hiervoor naar de dokter gegaan en hij gaf mij lexapro om te herstellen, het tegenovergestelde gebeurde, ik kwam nog dieper in de put.( De bijwerkingen en me over geven aan het medicijn was te inspannend, en het werkte ook nog eens averechts.) Ik zit inmiddels 4 maanden thuis. Ik heb dagen dat het redelijk gaat, maar heb ook dagen dat ik na kleine inspanningen al buiten adem ben. Kan niks onthouden en maak allemaal kleine foutjes (auto sleutel in de deur laten bijvoorbeeld). Ik kan me ook niet herinneren wanneer ik me voor het laatst echt goed heb gevoeld, voel als een schim van mijn oude zelf. Heeft iemand ideeën over hoe ik kan herstellen? Wil zo graag plezier hebben en verder in het leven. Ik kan moeilijk stil zitten.

    mrt 29, 2018
  • anon

    Wat ik hier in lees is dat je je burn-out nog niet geaccepteerd hebt, en je erg kritisch bent op je kunnen (of op dit moment tijdelijk niet kunnen - de 'foutjes'). Hoe moeilijk het ook is, is acceptatie de eerste stap. Door acceptatie gun je je lijf de rust waar het om vraagt i.p.v. jezelf weer te pushen om van alles te kunnen, want die houding heeft je (mij ook hoor) tot een burn-out geleid. Ik heb geen idee waar deze Verheijden Consult het idee vandaan haalt dat iemand met een burn-out binnen een paar weken fitter kan zijn (en vind het ook kwalijk, zelfs schadelijk, dat hij dat zo benoemd gezien de burn-out doelgroep zichzelf al behoorlijk pusht en hierdoor ook nog denkt een mislukking te zijn als ze langer dan die weken geen verschil zien...). Zelf zit ik al zo'n 9 maanden thuis en heb de laatste twee maanden pas het idee dat het weer de goede kant op gaat (met setbacks, daar ontkom je helaas niet aan). Acceptatie is dus nr. 1. Zelf heb ik een coach ingeschakeld, die beweging en coaching combineert. Maar, die niet de valse illusie wekt dat je na een paar weken door het leven kunt huppelen. Vallen en opstaan, niet alleen bij burn-out, dat is simpelweg het leven. De ene zit een jaar met een burn-out, de ander twee jaar. Iedereen is anders, en dat valt niet af te dwingen.

    Stilzitten ga je leren als je je burn-out accepteert en je er niet tegen verzet. Ik merk dat yoga, en geloof me ik was sceptisch over dat zweverige gedoe, helpt. Online heb je zat korte oefeningen. Dit is goed voor je lijf, bouwt toch wat energie op, geeft je het gevoel dat je toch goed met jezelf bezig bent en schept rust. Mindfulness idem. Daarnaast uitvogelen waar jij nou echt gelukkig van wordt. Geniet je van lezen, ga lezen. Geniet je van muziek, zet dat op. Lekker omprutsen in de tuin, doe dat maar luister naar je lichaam (doe niet te veel, als je één tegel onkruidvrij kan krijgen dan is dat het... geef jezelf niet te veel op je kop. Dat ene ding is voor sommige al heel veel, want er zijn er ook genoeg die hun bed niet uit kunnen komen en ook dat is voor nu wat het is). Je bent gewend om 24/7 te hollen en je lichaam vraagt nu om stil te staan. Zeg nee, ook een belangrijke. Niet een makkelijke, maar een essentiële. Je hoofd wil van alles, maar je batterij is leeg. Zet voor jezelf een doel in de toekomst. Over een half jaar wil je bv. op een x percentage van je energie zitten. Je wilt dan een weekend weg bv. Voor nu zal alles on hold moeten staan, en ja dat is frustrerend, maar noodzakelijk om te herstellen. Je prioriteit ben jij nu, al zal dat onwennig voelen. Kleine stapjes nemen. En je concentratie komt terug, geloof dat. En de belangrijkste die ik moest leren: ook na je burn-out heb je slechte dagen (een slechte dag is niet een slecht leven... alleen een slechte dag, focus je dan op morgen).

    apr 03, 2018
  • anon

    Bedankt, Suus voor je tips. Het gaat op zich al een beetje de goeie kant op, qua accepteren dan. Ik leg me er bij neer en ik zie wel. Ik wil ook graag iets van bewegen inderdaad. Maar soms ben ik al buiten adem als ik van de trap afloop. Is het dan verstandig om al te gaan bewegen? Ik vind doseren heel lastig. Ben nu juist ook wel wat zo van dan doe ik wel helemaal niks meer, alleen maar liggen. maar dan merk ik dat ik veel naar het beeldscherm grijp. Heel lastig allemaal.

    apr 06, 2018
Jos Verheijden

Jos Verheijden:

"Het is mijn missie mensen te inspireren te werken en leven in vrijheid en overvloed. Effectief leren omgaan met onzekerheden en tegenslagen. Dat doe ik via training, coaching en mijn blog".

Lees meer over Jos

 

Zo krijg je
direct meer energie

De Gouden Vraag E-book

Download gratis jouw E-book