Mindfulness en NLP | Lees 50 ervaringsverhalen

Mindfulness en NLP

Mindfulness bereiken met NLP

Mindfulness is wat we allemaal willen bereiken. Lekker in het moment zijn. Genieten van je werk, je partner, je kinderen, de natuur of een goed boek. Vrij zijn. Oneindige mogelijkheden zien. Werken en leven in vrijheid en overvloed.

Maar hoe bereik je dit? Hoe vind je rust als je stress hebt? Hoe krijg je energie als je burnout bent? Hoe wordt je fit als je overspannen bent? Hoe blijf je in je kracht als je uit balans bent of onder druk staat?

Eigenlijk wil je hier niet eens over nadenken: Je wilt gewoon in elke situatie mindfulness ervaren. Je wilt met volle aandacht je ding doen. In flow zijn. Je wilt plezier beleven aan leuke, spannende, liefdevolle en inspirerende zaken. Je wilt genieten van je werk en leven.

Mindfulness van binnenuit

Een effectieve aanpak is om van binnenuit rustig en ontspannen te worden. Je wilt je aandacht zo sturen dat je uitsluitend versterkende beelden oproept. Je wilt je energie zo sturen dat je jezelf altijd goed voelt. De juiste combinatie van aandacht en fysiologie brengt je direct in een optimale stemming.

Soms wil je mindfulness ervaren en heerlijk ontspannen genieten van alles wat er is. Soms wil je vol in de actie en in een geweldige flow komen. Je bereikt deze stemmingen door heel gericht je aandacht en fysiologie te sturen. Dat kun je gewoon leren!

Mindfulness kun je leren

Als je de reacties van deelnemers aan mijn trainingen leest, dan zie je dat ze bijna allemaal beschrijven dat ze meer in het moment zijn, dat ze zichzelf hebben terug gevonden, dat ze natuurlijk ontspannen zijn, dat ze alle tijd van de wereld hebben, dat ze makkelijker met werkdruk omgaan en dat alles vanzelf lijkt te gaan.

In mijn trainingen en coaching pakken we de diepere oorzaken aan die je uit het hier en nu trekken. Denk hierbij aan het loslaten van vervelende ervaringen. Het milder maken van perfectionisme, controlegedrag en verantwoordelijkheidsgevoel. Leren omgaan met onzekerheden en tegenslagen.

Hoewel ik het woord ‘mindfulness’ niet zo veel gebruik, gaan al mijn trainingen, coaching en blogs over leven in het moment, vrij zijn, genieten, missie, visie en van binnenuit veranderen. Dit is mijn manier van werken: Eerst je 'rugzakje' leegmaken en dan automatisch terug in het NU komen.

Mindful met NLP

Als jij ook mindfulness wilt ervaren door van binnenuit te veranderen; kijk dan eens naar mijn workshop 'Mindful met NLP'. Deze tweedaagse workshop is compleet anders dan de standaard mindfulness-trainingen omdat hij gebaseerd is op NLP.

Dat betekent dat je niet alleen leert hoe je mindfulness kunt bereiken, maar ook hoe je in flow komt. NLP gaat immers om het bereiken van resultaten. Je leert hoe je met mindfulness succesvol kunt werken en leven. Je leert hoe je ontspannen bereikt wat je wilt en in flow komt.

Bekijk de workshop Mindful met NLP

 

Reacties (49)

  • anon

    Mindfulness bereik ik vaak op 2 manieren, die ik snel kan toepassen.

    1) Ik visualiseer een 8 voor mijn hoofd, Het cijfer 8 kantel ik en plaats ik vervolgens zo in mijn hoofd dat het ene gedeelte van het cijfer in mijn rechter en het andere gedeelte in mijn linker hersenhelft komt. Dan laat ik een knikker over de 8 lopen die dus van links naar rechts over het cijfer rolt. De balans tussen mijn linekr en rechter hersenhelft wordt daramee gestimuleerd en geeft rust en brengt me in het hier en nu :-)

    2) Als ik druk word in mijn hoofd, zet ik soms letterlijk een stap terug. Door de beweging naar achteren, geef ik mezelf de ruimte en kom ik in het hier en nu

    feb 22, 2013
  • anon

    Mijn jeugd is een aaneenschakeling van trauma's en dissociatie was voor mij de manier om eraan te ontsnappen. Echter het grootste probleem met dissociatie is dat ik ook onveilige situaties creëer voor mezelf. Door niet in het "hier en nu" te zijn kon ik dingen doen en ze vervolgens niet meer herinneren.

    Ik besefte echter niet dat ik mijn leven onveilig maakte door er "niet te zijn". Een overlevingsstrategie die me beschermde in mijn jeugd, werd een niet functionele manier van leven. Ik voelde echter niet dat ik er een keuze in kan maken.

    Pas toen ik gerichte therapie kreeg om te leren hoe ik mezelf daarin kon corrigeren kreeg ik zicht op het gevaar van er niet goed bij zijn. Ik leerde door herhaling mijn zintuigen te gebruiken om in het hier en nu te zijn. Dit was een enorme strijd en kostte veel energie. Echter ik wist dat als ik dit niet beter zou gaan beheersen ik van opname naar opname zou gaan.

    Ik wil absoluut niet opgenomen zijn en uiteindelijk ben ik nu in maart 3 jaar thuis met slechts één korte opname van twee weken. Daarnaast heb ik cd's van een therapeut gekregen met elke dag een oefening om even bewust in het hier en nu te zijn en ik gebruik cd's om bv een lichaamsscan te doen als ik merk dat ik teveel uit het hier en nu raak.

    Ik ben veel vaker in het hier en nu, Observerend tekenen helpt me bv ook. Het lukt me steeds vaker zonder hulp van buiten om mijn zintuigen in te zetten om er bij te blijven. Ik geniet nu echt van gewoon op een bankje in het park zitten, met mijn voeten op de grond en bewust te ruiken, te kijken en te luisteren naar wat er om me heen is.

    Als ik in de trein zit en merk dat ik ga dissociëren pak ik een schrijfblok om precies op te schrijven wat ik ie, hoor en ruik. Ik kom dus nu altijd op het juiste station uit.

    De winst voor mij om bewust te leven is dat ik nu steeds meer mijn eigen leven kan leiden, het blijft een opgave maar het lukt steeds beter. Pas toen ik echt voelde dat het een keuze is om erbij te blijven kan ik er de vruchten van plukken, en ze zijn vaak lekker sappig, smakelijk en zoet.

    feb 22, 2013
  • anon

    Als ik weer eens te veel in mijn hoofd zit denk ik direct aan de RET methode is het noodzakelijk om weer een paniekaanval op te roepen? Stel als ik in de tram/openbaar vervoer zit en teveel in mijn hoofd; denk ik aan de mensen die in- en uitstappen. Kijk naar de kleding en de sjaaltjes van de reizigers. Zo kan je jezelf afleiden en in het hier en nu leven ipv in je hoofd. Focus je op de voorbij passerende auto's. Spreek de kleuren uit of de types uit. Observeer dat er weer iemand aan het bellen is en weer een ander ringtone gaat over.

    Constateer die waarnemingen. Als je thuis weer teveel gaat piekeren. Geef dan je plantjes water en kijk er ook naar. Ruik naar de bloemetjes in je huis. Als je doucht en je zit weer teveel in je hoofd. Denk dan aan de straling van het water, wat langs je lichaam stroomt. Probeer te ruiken naar je douchegel en spreek ook uit. Oh wat ruikt mijn douchegel lekker. Verzet je gedachten door de zaken in het 'hier en nu' te beschrijven. En daar meer aandacht aan te schenken. Sta je af te wassen en ook weer te piekeren, constateer dat je met een bord in je hand staat en je aan het afwassen bent. Of als je groente snijdt in de keuken. Benoem telkens wat je aan het doen bent........succes :-)

    Wat ook heel erg belangrijk is om ALLES te accepteren. Zeg ook tegen jezelf, oh, zit me hoofd nu vol? Dan accepteer ik dit. Het zij zo! Het is goed zo. Het is goed zo, zoals ik me nu voel....... accepteren helpt ook. Vecht er niet tegen en dan proberen los te laten........the keywords. Heel makkelijk gezegd en toch veel moeilijker in de praktijk. Het is goed zo zoals ik me nu voel! Ik accepteer mijn status op dit ogenblik. Dit is een weg om je trauma's en angsten los te laten.....

    feb 22, 2013
  • anon

    Tja, een vraag om te noteren waar je was, en hoe je tot hier gekomen bent.. Hoe was de weg naar hier? Het lijkt wel wiskunde: vooraf is het maar een rommeltje, en weet je niet goed waar je nou mee bezig bent. Teveel gegevens, teveel informatie, lijkt het wel. Vervolgens leer je hoe de dingen samenwerken, en dat het handig is om een plan op te stellen. Dan voer je die uit. Het resultaat is dat je inziet hoe mooi alles elkaar beinvloedt. Het plan om in een fijne groep te zijn, mondt uit in een geweldig leuk groepje waarin de leden veel fijne aandacht voor elkaar hebben. En daar heb je dan zelf ook een aandeel in. Zowel in het geven als in het ontvangen daarvan. Heerlijk! Zo ook vorige week.. we keken -als voorbereiding op een inspannende middag/avond in de carnavalstijd- met het groepje een leuke film: Kung Fu Panda. Helemaal geweldig!
    Op zeker moment wordt daar gezegd:

    Yesterday is history, tomorrow a mistery. Today is a gift, that is why it is called the present.

    Ik keek rond in de kamer vol vrienden. En genoot van het moment. Eentje om in de fotoboeken op te slaan, lijkt het wel. Maar dat hoeft niet, want steeds als je je bewust bent van je omgeving, je gevoel en jezelf, kun je daar van genieten. Het is zo gemakkelijk. Uiteindelijk is het zo gemakkelijk. Tja, dan ben je 50 geweest, en zit je helemaal te genieten van een tekenfilm..

    feb 22, 2013
  • anon

    De reden dat ik uit het NU was, kwam met name omdat ik niet vanuit mezelf
    dacht maar veel meer gefocust was op wat anderen van mij vonden en wat bv. volgens hen wel of niet gepast was. In een groep is het dan bijzonder moeilijk omdat iedereen andere meningen en gevoelens heeft. Het malen over deze meningen en gevoelens was een vervelend euvel dat me soms ontredderde maar ook stagneerde. Behalve meningen en gevoelens bleef ik ook malen over wat iemand zou kunnen denken omdat hij/zij op een bepaalde manier keek. Hierbij ging ik pas stilstaan op het moment dat ik een keer overspannen ben geweest, en het me hinderde in mijn werk dat ik heel slecht met feedback om kon gaan.

    Door middel van EMDR en de training Persoonlijke Kracht ben ik verder gekomen om deze zaken meer bij de persoon te laten waar de uitspraken, blikken of emoties vandaan komen. Dit creëert een hoop ruimte in mijn hoofd waardoor ik ineens verder kom met denkprocessen en dus ook oplossingen of uitwerkingen (in plaats van te blijven hangen in wat een ander vindt), in dialoog blijf met mensen, makkelijker vanuit mezelf een ander feedback geef en makkelijker omga met kritiek, mijn gevoelens mag uiten. Daarbij is en blijft het een proces dus het komt zeker nog voor, maar door middel van de techniek uit de cursus stagneer ik niet maar ga verder. Soms zijn er ook wijze zinnen of stukjes uit een blad waardoor ik meer mezelf mag zijn en kan zijn en het me ook weer verder helpt.

    feb 22, 2013
  • anon

    Ik ben niet meer in het NU als ik mijn aandacht vestig op een belang.
    Als ik gefocust ben om een bepaald doel te behalen ben ik niet meer in het hier en nu maar in het daar en straks. En als ik aan meerdere mensen een toezegging doe en ik er belang bij heb om die mensen allemaal tevreden te stellen ben ik overal en nergens.

    Voor mij is "houden van" de weg terug naar het nu. Dat begint met houden van mezelf. Voor mij werkt goed als ik op mezelf ga zitten en tot mezelf spreek: "Als ik onvoorwaardelijk van mezelf houd dan ....." Ik benoem dan alles wat me bezet houd, ik benoem alle signalen van mijn lichaam. Ik kom dan ook automatisch bij mijn verlangen. Als ik dit heb uitgesproken kan ik ook de verbinding maken met de ander, bijv. iemand die ik iets heb toegezegd. Ik spreek dan uit hoe ik daar mee om wil gaan.

    Ik doe dit regelmatig samen met mijn partner, bijv. 's avonds na het werk. Het brengt ons allebei weer bij onszelf en in het NU en het brengt ons bij elkaar.

    feb 22, 2013
  • anon

    Mijn man is in een periode van 4 jaar drie keer aan zijn rug (hernia) geopereerd. Mijn oudste zoon is meervoudig gehandicapt en ging verhuizen naar een nieuwe woonvoorziening. Mijn dochter kreeg haar migraine niet onder controle en mijn tweede zoon liep rond met psychische klachten en was bang dat hij zelfmoord zou plegen. Naast deze hectiek had ik ook te maken met stress op mijn werk. Kortom ... ik kreeg een steeds voller hoofd, kon mezelf niet ontspannen en de druk werd steeds groter en groter.

    Ik heb een soort van coaching gesprekken van mijn huisarts gehad. Hij stelde dat ik gesnuffeld heb aan een burn-out. Ik heb aan de bel getrokken op mijn werk bij mijn leidinggevende. Uit mezelf een afspraak gehad bij de bedrijfsarts. Uiteindelijk heb ik een training Mindfulness kunnen volgen, die door mijn werkgever is betaald.

    Acht weken heb ik diverse oefeningen aangeleerd gekregen om te ontspannen. Waaronder een bodyscheck, diverse yoga sessies (liggend en staand), mediteren op een speciaal kussen of houten bankje en een stiltesessie. Die stiltesessie vond ik een ramp. Een paar uur lang niet mogen praten met elkaar, ook niet tijdens de pauze. Wat heb ik me alleen gevoeld in een ruimte met meer mensen. Bah. Niet leuk. De bodycheck paste ook niet bij mij. Bij het afluisteren viel ik consequent in slaap.

    Het mediteren ... daar ben ik te "onrustig" voor. Ik ben altijd wel met "iets" bezig en dan een half uur bij jezelf naar binnen kijken en nergens aan denken? Wat me wel ligt is yoga ... staand of zittend maakt me niet uit.
    Verder kregen we als opdracht onder andere "bewust dingen doen". Tandenpoetsen, lezen, lopen enz.

    Ik doe yoga ... niet vaak, maar met enige regelmaat. Verder doe ik zo vaak als ik eraan denk "dingen bewust". En probeer zeker geen twee dingen tegelijk te doen. Ik ben leger in mijn hoofd geworden. De stress op mijn werk heeft zich vorige week opgelost. De thuissituatie lijkt zich ook ten goede te keren.
    Ik hoop door het bijhouden/onderhouden van het mindful bezig zijn, in de toekomst het niet meer zo ver te laten komen.

    Mijn gezinsleden werken ook heel hard aan hun gezondheid. Zeker in de thuissituatie moet je er allemaal aan werken. Anders is het vechten tegen de bierkaai.

    feb 22, 2013
  • anon

    Traumatische ervaringen in mijn vroege jeugd hebben ervoor gezorgd dat ik met name ben gaan leven vanuit mijn ratio. Mijn emotionele deel was grotendeels afgesloten, vanwege de pijnlijke herinneringen uit het verleden. Ik heb sowieso geen herinneringen van voordat de traumatische ervaringen hebben plaatsgevonden. Niet dat ik niet emotioneel was, sterker, ik was jarenlang over-emotioneel omdat ik eigenlijk heel stress gevoelig was. Mijn zenuwstelsel stond altijd in de alarmfase. Aangezien ik nooit had geleerd om mijn zenuwstelsel tot rust te brengen, bleef ik uitermate gevoelig voor veranderingen in mijn omgeving. Zelfs kleine prikkels zorgden voor mij voor enorme stress reacties.

    Ik ben een echte workaholic geweest. De grootste moeite had ik om stappen terug te zetten en stil te staan in het HIER en NU. Achteraf besef ik dat het voor mij veel te onveilig was om stil te staan, omdat dan de dieper weggestopte emoties vanuit het verleden dan naar boven zouden kunnen komen. Ik was me bewust van dat ik nergens een rem op had, tot burnout aan toe, echter hoe ik de rem erop kon krijgen wist ik niet. Ook al kreeg ik veelvuldiger migraine aanvallen waarin ik echt door mijn lichaam werd teruggefloten om niets te doen, het mechanisme om van te voren te zorgen voor voldoende rust zat nog niet in mijn systeem.

    Het is een lang proces geweest om weer in contact te komen met mezelf. Veelvuldige lichaamsbehandelingen (liefdevolle erkennende massages) hebben ervoor gezorgd dat ik op een veilige manier weer in contact kon komen met mijn eigen lichaam.

    Ik heb een tijdje regressies ondergaan en andere vormen van bewustwording en coaching, waarin ik me heel bewust werd van welke gevoelens er bij mij speelden, welke overtuigingen, aannames, tekortkomingen ik had. Echter door eenzijdige gerichtheid op wat er allemaal niet goed was en een te weinig focus op wat nu juist wel fijn en goed is, heeft juist voor meer depressieve gevoelens en gevoelens van eenzaamheid gezorgd.

    Pas op het moment dat ik met visualisaties ben gaan werken waarin ‘het innerlijk kind’ alsnog de erkenning en gevoelens ervaart die het in de vroege jeugd is tekortgekomen, zijn er bij mij werkelijke doorbraken gekomen. Mijn blik van het glas is halfleeg, kon ik steeds beter omdraaien in het glas is halfvol. Het opschrijven van dingen waarin ik plezier had, mezelf gunde en fijn vond hebben daar ook zeer aan bijgedragen.

    Tegelijkertijd heb ik ook een Mindfulness trainingen gevolgd. Eerder had ik al een aantal keer de 10 daagse Vipassana stilteretraite gedaan en ook beoefende ik al jaren Iyengar Yoga. De wezenlijke transformatie die ik hierin heb gemaakt, is de verandering in mijn manier van observatie. Daarvoor had ik een behoorlijke harde blik naar mezelf, vol met prestatie, verwachtingen en afkeur. De blik die ik nu veelvuldig in mijn leven heb geïntegreerd is die van mildheid, acceptatie en vriendelijkheid.

    Dagelijkse Mindfulness beoefening is echt een cadeau= PRESENT in mijn leven. De bodyscan geeft mij een moment op de dag waarin ik echt weer in contact kom met mijzelf. Mijn neiging om tijdens stressvolle periodes te vluchten (afleiding: hard te werken) ben ik eerder bewust, zodat ik sneller kan ingrijpen wanneer dit gebeurd. Sinds de dagelijkse beoefening van Mindfulness is er al zoveel in mijn leven veranderd. Relaties gaan beter, werksituatie wordt relaxter, ik ben veel accepterende naar mezelf (en anderen) toe en geniet veel meer van de dingen. Daarnaast lukt het me steeds beter om tijdens onrust weer op zoek te gaan naar dat rustpunt in mijzelf, waardoor mijn waarneming van het nu veranderd. Ik ervaar steeds meer Innerlijke rust, doordat ik steeds meer in contact ben met mezelf in het NU.

    feb 22, 2013
  • anon

    Onze maatschappij is niet gericht op het nu. Het gaat altijd over wat was of wat nog moet komen (lees de krant, facebook, tv en zie voor jezelf).

    Mijn leven speelde zich altijd af in de toekomst. Wat heb ik hard gewerkt om maar zo snel mogelijk mijn opleiding af te ronden, want misschien redde ik het niet op tijd. En wat wilde ik snel achter elkaar mijn 2 kinderen, terwijl ik na de eerste een flinke tijd angst en paniek heb ervaren. Maar het moest snel, een race tegen de klok leek het wel om ervoor te zorgen dat ik dit toch maar voor elkaar had gekregen in dit leven (ik was nog geen 35 en ben van plan 95 te worden dus waar kwam die haast vandaan?

    Dit heb ik lang volgehouden tot mijn lichaam aangaf dat het genoeg was zo, ik raakte in een flinke burnout.

    Er kwam een psycholoog aan te pas, ik las Louise Hay (je kan je leven helen), bezocht alternatieve genezers, nog meer zelfhulpboeken en eigenlijk zeggen ze allemaal hetzelfde:

    De valkuil is dat je je teveel identificeert met je denken maar je bent oneindig veel meer dan dat. We zijn niet ons denken. Maar dat denken haalt je vaak uit het nu.

    Boosheid en wrok zijn gedachtes die met het verleden te maken hebben, stress en angst gaan over gedachtes die met de toekomst te maken hebben.

    Mijn gedachten gingen vaak over de toekomst, ik ervoer veel stress en angst.

    En dan wordt het heel eenvoudig, is er vreugde, ongedwongenheid en lichtheid bij wat je aan het doen bent? Nee? Dan ben je niet in het nu maar in het verleden of de toekomst (volg je gedachten maar eens). Want wat is NU het probleem behalve dat je gedachtes je parten spelen over wat is geweest of wat nog moet komen. Deze wijsheid is van Ekhart Tolle, uit zijn boek: De kracht van het NU.

    En wat Mindfulness, Ekhart Tolle, Louise Hay, Energiestromen, Psycholoog, mediatie en al die andere manieren voor me proberen te doen: ruimte maken in jezelf om te laten zien dat je veel meer bent dan je denken, je in het hier en nu zetten en in contact laten komen met dat deel van jou dat er gewoon mag zijn zoals je bent. Acceptatie en liefde voor jezelf.

    Volgens mij maakt het dus helemaal niets uit hoe de dingen heten en wat voor cursus je doet, het komt op hetzelfde neer. En ik leer de ene keer iets van mijn psycholoog, de andere keer iets uit een zelfhulpboek en meditatie.

    Wat mij nu helpt is het boek van Eckhart Tolle. En ik ben eindelijk begonnen aan een cursus Mindfulness.

    Beiden helpen me inzicht te geven maar met name mindfulness is een eyeopener. Want het gaat niet om de stress te verminderen of de angst weg te nemen. Het gaat erom in het Nu te zijn, je gedachtenpatronen te volgen en vooral niets te veranderen aan wat er is. Maar jezelf volledig te accepteren met liefde en begrip. En ruimte te creeeren om te kiezen of de automatische reactie die je geeft, wel de reactie is die je wilt geven.

    Kapitein op je eigen schip. Want je hebt niet altijd invloed op de stormen die waaien maar wel op de zeewaardigheid van je eigen schip. En je eigen onverstoorbaarheid om het schip op koers te houden, de koers van je keuze. En dat oefen je dan ter plekke, dat vind ik fijn om te doen.

    Ik merk dat ik over de tijd genomen, langzaam steeds meer zie in welke automatische gedachtenpatronen ik zit en kan steeds vaker kiezen om daaruit te stappen en in het nu te zijn. Te stoppen met wat ik denk en de regie daarover te nemen. Maar dat kost tijd en voor het eerst van mijn leven vind ik dat helemaal geen punt meer en heb ik de toekomst achter me gelaten.

    Saskia

    feb 23, 2013
  • anon

    Als ik later groot ben, dan......
    Morgen ga ik.....
    Wanneer ben dan groot? elke dag is er weer een morgen dus wanneer is dan echt de morgen dat ik iets ga ondernemen?
    Sinds de opeenstapeling van alles wat ik wil doen niet meer te overzien was ben ik maar begonnen met het Nu te doen, Vandaag nog. Daar wordt ik toch wel blij van want ik hoef niet meer te wachten tot die ene dag dat alles anders is...de verandering begint vandaag en loopt gewoon door tot ik later groot ben.

    feb 23, 2013
  • anon

    Ik was altijd maar aan het plannen of stressen over wat nog komen gaat. Ik had vage buikpijnklachten en echt verklaren kon ik dat niet. Op een dag las ik deze quote:

    “ If you are depressed you are living in the past.
    If you are anxious you are living in the future.
    If you are at peace you are living in the present. ”

    Voor mij was dit een echte eye-opener:'Ik leef in de toekomst waar het altijd beter en mooier is dan in het hier en nu.' Maar hoe vaak gaan de dingen niet anders dan je plant of hoopt...Ik besefte mij toen pas dat het er om gaat wat je Nu doet.

    Mijn manier om in het NU te blijven is eigenlijk heel simpel en je hebt er geen dure boeken of sessies bij nodig. Het is gewoon DOEN. Plannen doe ik nog steeds en ik stel mezelf graag doelen. Maar ik bedenk me wel wat ik NU kan doen om dat doel in de toekomst te halen. Wil ik een diploma halen dan betekent het dat ik NU moet* studeren. Wil ik een gezonder en strakker lichaam dan betekent het dat ik NU mijn eetpatroon aan moet* passen en meer moet* bewegen. Ik voel mij erg prettig bij deze methode, ik heb het leven zelf in de hand!

    *= niets moet natuurlijk ;-)

    feb 25, 2013
  • anon

    Gisteren naar Obese gekeken op tv. Ik herkende veel van die man bij het sporten. Hij voelde overal pijn en hield dan meteen op.

    Ik heb van mijn haptonoom geleerd om mijn aandacht van die pijn weg te halen en naar mijn hele lichaam te verplaatsen. Zoiets van 'je bent veel meer dan die pijn'. Daarna heb ik geleerd om mijn aandacht nog verder uit te breiden naar de grond of het fitness apparaat.

    Als ik dat doe kom ik helemaal in het moment en vergeet ik de pijn, hoever ik nog moet en wat ik al gedaan heb. De grap is dat ik dan veel verder ga dan ik vooraf gepland had (of wat ik vooaf bedacht had aan te kunnen).
    Ik ben net klaar met sporten en dacht: dat ga ik snel even vertellen.

    feb 25, 2013
  • anon

    Ik ben zelf iemand met een angstklachten en wat ik heb geleerd is in het hier en nu zijn veel oplevert, helaas doe ik dit zelf nog te weinig maar het werkt zeker! Wat ik iedereen kan aanbevelen is de cursus die ik heb gedaan op agorafobie.be

    Mindfullness werk het beste als het onderdeel is van iets anders zeg maar een overkoepelende therapie. Wat ik doe is:
    - min 3 x per week sporten
    - sauna gaan
    - gezond eten
    - suiker beperken
    - geen aspartaam eten
    - caffeine beperken
    - minder perfectonistisch zijn
    - liever voor jezelf zijn
    - en proberen in hier en nu te zijn
    - waarderen wat je hebt
    - over mijn angsten heen te komen door ze aan te gaan
    - ik volg ook therapie bij stichting valk voor het aangaan van mijn vliegangst

    Ik ben dankbaar voor elke stap ik mag zetten en zenuwachtig ben ik nog steeds binnenkort ga ik toch naar oostenrijk om te skieen, ik schijt bagger maar ik wil toch gaan. . . en daar ligt misschien wel de sleutel
    je gedachten maken het altijd erger dan het is.

    Ik wens jullie allemaal het beste en heel veel liefde.

    feb 25, 2013
  • anon

    Als mensen zijn we geneigd onszelf gauw als slachtoffer te zien. Alles overkomt je. Soms is dit ook het geval. Als je iets vervelends overkomt, bijvoorbeeld.
    De neiging is vaak om naar je omgeving te kijken: mijn collega doet dit, mijn partner doet dat enzovoort. De beschuldigende vinger wijzen. De enige die je kunt veranderen is natuurlijk jezelf. Pak de regie en verander hoe jij naar wereld om je heen kijkt. Hoe doe je dat?

    Denk bijvoorbeeld in elke situatie: behoef ik echt direct te reageren? Ben ik bezig met wat ik NU aan het doen ben of gaat het over de toekomst? Verwijt de ander niet, maar help de ander dit inzicht ook te krijgen.

    Kijk ook naar wat je wél hebt.
    Vele anderen zullen het met minder moeten doen.

    Een derde belangrijk punt is dat rijkdom niet in geld of materie zit. Als je een leeg gevoel ervaart of je wil ook wat iedereen om je heen heeft, zal die iPad, je facebook-vrienden of flatscreen dit gemis echt niet opvullen. Dit is vaak een tijdelijke vlucht uit het heden.

    Tip: laat een avond de TV uit, leg je GSM weg en bedenkt dat je ineens een paar uur tijd hebt. Ga in een stoel zitten, kijk uit het raam en laat de stilte haar werk doen. Stel jezelf bijvoorbeeld de vraag: doe je wat je echt wilt of ben je bezig met het voldoen aan verwachtingen van anderen? Waar ben je goed in en wat geeft je energie? Je zult merken dat ideeen en antwoorden vanzelf naar boven zullen komen.

    feb 25, 2013
  • anon

    Hoe je als grootste twijfelkont van dit noordelijk halfrond in het nu kan staan?

    Door besluiten te nemen, daar draait het uiteindelijk om. Het was mijn besluit om een ongelukkig huwelijk te stoppen met alle consequenties die het had. Het was in dezelfde lijn mijn baan in het onderwijs na 27 jaar te stoppen vorig jaar. Wat werd ik er moedeloos van; van betrokken juf naar nerveuze administrateur van 28 kleuters.

    En het nu van vandaag? Veel om trots op te zijn ; ik schilder,illustreer, maak culturele erfgoedprojecten. Ben gezond en zit nu te typen met een lekker bakje koffie naast me ,op maandagmorgen notabene!

    Mijn bankrekening is mijn grootste 'tochtgat' voorlopig...ben wel zo realistisch dat dat dat wel heel erg 'nu' is ;-) Ook dat heeft te maken met een mate van vertrouwen dat dat met alle inzet goed komt. ( 3 grote ,slimme,lieve pubers in je eentje een beetje sturen kost €, dat weet je.)

    Alles heeft kortom te maken met dat alles wat je doet, een keuze is, en dat het aan niets of niemand ligt. Wat je doet ben je zelf.
    En nu? Hup naar buiten! Dat helpt mij; niks beters dan dat.

    feb 25, 2013
  • anon

    Ik heb twee keer een burnout gehad en waarschijnlijk is de voornaamste oorzaak dat ik niet mijn passie leef maar doe wat de buitenwereld van me wil. Ik raak dus telkens bij mezelf weg en leef op de verwachtingen van anderen.

    Voor zo ver het mogelijk is, dus naast alle verplichtingen die er zijn om te overleven, doe ik nu dingen waar ik plezier aan beleef en waar ik mezelf goed en thuis in voel. Dat houdt overigens niet in dat ik me niet meer laat uitdagen!

    Bij de eerste burnout heb ik veel gehad aan de One Brainmethode (werkt o.a. met kinesiologie) en mijn werk met de paarden. Bij de tweede burnout heb ik veel gehad aan energetisch werk in de vorm van readingen en healing en ook hier helpen de paarden me weer verder doordat zij zelf zo in het nu zijn en ik me daar heel erg bij thuis voel.

    Gisteren een mooie dag gehad waarbij de paarden me weer hebben laten zien hoe mooi het is wanneer ik bij mezelf blijf, dan komen zij in vrijheid bij mij. Maar het bij mezelf en in het moment blijven vraagt nog wel bewustzijn, is nog geen automatisme maar het voelt alsof ik nu op de goede weg ben.

    feb 25, 2013
  • anon

    Klinkt simpel? Te simpel misschien als je niet in het hier en nu staat. Waarom toch altijd de vraag of het hier en nu niet geschikt is voor het moment, altijd maar plannen en bezig zijn. Plannen hoe ik dit ga schrijven, plannen hoe ik dat lelijke behang van de muur krijg, plannen, plannen en nog eens plannen.

    Toch leef ik tegenwoordig veel in het hier en nu. Ik vind het namelijk leuk om te plannen, ik krijg er energie van. Niet van de plannen die ik maak, maar van het plannen zelf. Deze energie steek ik overal in en haal ik overal uit. Het maakt ook niet zoveel uit wat ik plan, want de plannen zijn absoluut geen zekerheid dat het geplande ook echt gebeurt op het moment dat ik denk dat het moet gebeuren.

    Wat is er anders aan mijn plannen dat ik toch in het hier en nu leef? Ik maak verschil tussen plannen en uitvoeren. Een plan is een doel dat zichzelf vervult. Het hoeft niet, het is ook geen absolute planning. Als ik plan dat ik iets ga doen, stel ik daar geen datum aan, geen eisen, gewoon het plan zelf zoals dat zich vormt in mijn geest. Zaterdag behang van de muur halen? Als het zondag gebeurt is het ook prima.

    Ik ben niet altijd zo geweest. Iets meer dan een half jaar geleden was ik zo ver van het hier en nu dat het einde van het universum ver achter me lag. De dagelijkse beslommeringen konden me als een enorme opgave boven het hoofd stijgen, alsof ik verdronk in dat ene mailtje dat ik moest sturen, dat me nog geen vijf minuten zou kosten maar waar ik de hele dag over zat te piekeren. Het hier en nu was vaak volkomen ongrijpbaar voor mij, soms nog steeds trouwens, maar ik heb er wat aan gedaan, ik had er genoeg van om altijd maar die zorgen te hebben voor de toekomst en te piekeren over fouten uit het verleden.

    De eerste stap voor mij was de internet zoektocht via de wereld van Google. Zoekterm Assertiviteitstraining en wat zie ik verschijnen? De website van Jos komt bovendrijven en hoewel ik mogelijk wel honderden andere trainingen had gezien, was de keuze voor mij gemaakt. Echt een beslissing die ik in het hier en nu nam, nu ik er aan terug denk. Zo gezegd, zo gedaan en niet veel later zat ik ergens in Nederland voor de eerste trainingsdag. Ik maakte kennis met mensen die de zelfde training volgden en na een bakje koffie te drinken kon de training beginnen.
    De training van Jos heeft mij een nieuw inzicht gegeven. Deze vierdaagse training, persoonlijke kracht, maakte op de eerste dag voor mij al duidelijk wat er mis was.

    Mis was?

    Er was niks mis! Het zat allemaal tussen de oren, die oren die zo graag willen horen maar zelden luisteren naar wat er gezegd wordt. Kan je het los laten was de vraag? Zo simpel! Ik kon het los laten, ik kon alles los laten, ik was vrij om alles te doen. Ik kan alles doen maar hoef het niet te doen, het gebeurt. In het hier en nu ben ik vogelvrij, iedereen schiet op me, mensen willen wat van me, ze vragen me dingen, proberen me uit het moment te halen. Heel soms lukt dat nog maar het is niet makkelijk. Ik vermaak me het best in het moment van nu.

    Het hier en nu is als thuiskomen, het er altijd, maar soms denk je dat je de boodschappen bent vergeten en ga je naar de supermarkt zonder in de koelkast te kijken. Je koopt de supermarkt leeg en als je thuis komt is je koelkast al vol! Waar laat je al de spullen die je gehaald hebt?

    Het hier en nu is je thuis en dan maakt het niet uit of je door de winterse sneeuw naar de supermarkt moet want je weet dat het klopt zonder er bij stil te staan.

    Concreet de vragen beantwoorden is me misschien niet gelukt, maar ik ben blij dat ik eens even mijn toetsenbord kon misbruiken voor dit tekstje. Mindfulness brengt me soms naar een plek die ik niet verwacht. Daarom schrijf ik geen boeken maar leef ik mijn eigen verhaal, moment to moment.

    Het is zo simpel!

    Just do it!

    feb 25, 2013
  • anon

    Altijd druk in mijn hoofd. Bezig met 100 en 1 dingen tegelijk. Niet kunnen concentreren op één ding tegelijk. Maar hé, ik ben ik vrouw en dan kunnen je meerdere dingen tegelijk. NOT! Je focussen op 1 ding waardoor dat goed uitpakt, dat is belangrijker dan meerdere dingen half/half doen.

    Om mijn hoofd leeg te krijgen maak ik lijstjes. Geen hele waslijsten, maar háálbare lijstjes. Niet alleen voor vandaag, maar ook voor de langere termijn.
    Maar het is wel belangrijk om dingen te DOEN i.p.v. alleen maar op het lijstje zetten. Vaak blijft het anders bij toekomstmuziek en ‘dat doe ik nog wel een keer’. Nee, ik heb geleerd direct actie te ondernemen.

    Zo zit ik al een tijdje te dubben over het wel of niet volgen van een studie. Vorige week bedacht ik me ineens: ‘nee, niet denken, maar DOEN!’ Dus heb ik me direct opgegeven voor een (avond)opleiding en ga daar deze week al aan beginnen.

    Ik wilde meer sporten, maar niet meer in een stinkende sportschool, maar lekker buiten; toen ik daar over dacht bedacht ik me ‘dat moet ik niet willen, dat moet ik DOEN’. Dus ben ik direct naar de sportschool gegaan, heb mijn abonnement opgezegd en ga nu vaker lekker buiten wandelen en spreek dan gelijk met een vriendin af om samen in een lekker wandeltempo de week door te nemen. Dan sla ik gelijk twee vliegen in één klap.

    Voor volledige ontspanning beoefen ik sinds kort Chi Neng Qigong. Bij de info hierover stond zoiets als ‘meer energie, vermindert stress, je komt tot rust en het maakt je hoofd stiller’. Dat is helemaal mijn ding! Zeker een aanrader als je beetje bent van de meditatie e.d. Ook dat DOE ik enkele keren per week.

    De kinderen merken ook verandering. We DOEN meer samen: knutselen, spelletjes, filmpje kijken, lekker naar het bos, in plaats van dat ze alléén een spelletje doen omdat mama ‘even bezig is met….’ Ja, met wat eigenlijk? Met dingen die kunnen wachten en lang niet zo belangrijk zijn als dat ze lijken.

    Dus gewoon lekker op de bank zitten met een lekker boek, meer ontspannen, niet denken aan wat er nog allemaal moet gebeuren, maar gewoon DOEN.

    Kortom: om in het nu te zijn en te blijven is mijn motto: niet denken, maar DOEN!

    feb 25, 2013
  • anon

    Ik weet nu dat ik overspannen ben geraakt omdat ik niet bij mezelf bleef maar me vooral richtte op wat anderen van me wilden of wat ik dacht dat ze zouden willen, over me zouden denken. Ik was het contact met mezelf kwijt. Relatie en werk: het liep niet meer.

    Haptonomie en een geweldige coach hebben me geholpen om weer te leren voelen. En me laten zien dat een geweldige ervaring eenmalig is waar je op dat moment van 'moet' genieten. Ik wilde die ervaring nog een keer, maar een lekker broodje eet je toch ook niet 2x?

    Ik leer dat die ander mag vinden wat ie vindt, ik mag er anders over denken. Ik leer dat ik tijd mag nemen om te reageren, want ik kom nog niet zo snel bij mijn gevoel. Ik sta er bewust bij stil maar oh zo gauw vlieg ik weg in de dagelijkse drukte en ben ik weer bezig om aan de verwachtingen van anderen (of die van mijn ego) te voldoen. Zo is het nu voor mij.

    feb 25, 2013
  • anon

    Ik heb heel wat mee gemaakt maar ben daar vrijwel altijd van doordrongen geweest. Ik probeer de ervaring altijd positief te benaderen en er iets van te leren. Soms levert die ervaring veel pijn op. Dat is dan een reden om uit het NU te willen gaan.

    Ik denk dan direct aan een berg. Hiervoor neem ik mount Fuji in Japan en wel in het voorjaar als de bloesem in bloei staat. Een berg maakt altijd veel mee; oorlog en vrede; bloedheet weer en ijskou; hoogtij en crises; etc. De berg Fuji maakt het allemaal mee en is er nog steeds en zal er vermoedelijk over vele jaren er nog zijn en nog even aantrekkelijk zijn voor allen. Wat de berg ook overkomt.

    Een mens is natuurlijk geen berg, maar een denkend wezen. Denken kan leiden tot goede zaken die je ook werkelijk wilt of tot slechte zaken die je niet wilt. De berg Fuji herinnert mij altijd weer eraan dat ik NU moet denken en handelen waarbij ik vooral de positieve kant zoek...

    feb 25, 2013
  • anon

    Tienallen Jaren geleden leed ik aan een stevige burnout. De naam ervoor was toen nog uitgevonden, maar het totaaleffect op mijn wezen was hetzelfde.
    Ik zag de wereld om mij heen als door een glazen muur. De interactie van mijn kant was bijna nul en eigenlijk maakte ik mij er ook helemaal niet druk om.

    Hoe het zover gekomen was? Toen ik jaren later de balans opmaakte bleek mij dat ik jarenlangoverwerkt, oververmoeid en overstresst moet zijn geweest, zodat er tenslotte iets in mij is geknapt. Het heeft mij letterlijk jaren gekost om weer in het goede spoor te komen.

    Hoe ik dat gedaan heb? Tja, ik zocht via de huisarts hulp bij een therapeut. Maar in 3 maanden tijd werd ik door 4 therapeuten 'behandeld'. Uh,
    behandeld? Het eerste gesprek was steeds uitsluitend gevuld met navraag van de therapeute wat er mij eigenlijk scheelde, want de voorgang(st)ers hadden niets genoteerd, of klinkklare onzin die totaal niet op mijn situatie sloeg. Ik vroeg toen om een man als therapeut... wel, dát had ik beter niet kunnen doen. Hij was kierewiet, letterlijk. Hij belde me 's avonds laat al huilend op en had de raarste praatjes. Al snel besloot ik mijn eigen weg te gaan.

    Dus heb ik mij kordaat afgewend van 'het hulpsysteem' en deed het zelf:
    Ik zocht héél eenvoudig de dingen op waar ik altijd al van had gehouden:

    * ik kocht mooi gekleurde bloemen die heerlijk roken,

    * ik kocht zachte, kleurige wol om mee te breien,

    * ik ging elke dag in bad met kaarsjes erbij en een geurige badolie erin.

    * ik maakte lange wandelingen onder het zingen van opgewekte wijsjes.. ja, dat
    ging niet zó maar, daar moest ik mijzelf toe dwingen.

    * ik zette mild klassieke muziek op omdat ik had gelezen dat de ritmen mijn
    brein erg goed zouden doen. Albinoni, Mozart en dergelijk componisten
    stonden urenlang hun best te doen mij weer in balans te krijgen. Ik kan ze
    niet genoeg bedanken voor hun wezenlijk aandeel in mijn herstel.

    * en wanneer ik eigenlijk helemaal niets meer wilde dan draaide ik vurige,
    opzwepende, muziek en daagde mijzelf uit erop te dansen. Mijn hart ging
    jagen, mijn lichaam werd minder stram en ik begon weer wat te leven.

    * Als ik heel erg in de put zat dan las ik een stukje over de weidsheid van het
    heelal, want een foto van al die miljarden sterren die onaangedaan hun koers
    vervolgen - wát er ook op of met onze nietige planeet moge gebeuren -
    bracht mij altijd weer in perspectief met mijn omgeving en mijn eigen
    - kosmisch gezien, kleine - probleem.

    * En natuurlijk fotografeerde ik veel, allerlei opnamen maakte ik van héél
    dichtbij, Van bloemen, van dieren.... ik denk als balans voor de kilheid van
    dat ontzagwekkend grote heelal.

    * verder probeerde ik zo goed mogelijk te eten - ik gebruikte ook als voorzorg
    een aantal voedingssupplementen en veel fruit.

    * Om mij niet geestelijk nog zwaarder te belasten keek ik bijna geen tv. Geen
    nieuwsuitzendingen, wél een enkele mooie film, maar zeker geen films met
    oorlogshandelingen, mishandelingen, verkrachtingen moorden en nog veel
    meer ellende. Het was al erg genoeg dat dat bestond, maar ik wilde mijn
    denken daar niet verder mee belasten.

    * Ik vermeed ook het contact met mensen die mij ooit op negatieve manier
    hadden bejegend. Het zou onverstandig zijn geweest om mij in mijn
    verzwakte positie bloot te stellen aan negatieve invloeden.

    * Denkend aan de vermaningen van mijn grootmoeder over rust, reinheid en
    regelmaat stelde ik een dagelijks schema op waarvan ik soms wel afweek,
    maar in essentie hielp het mij door een bijzonder nare periode heen.
    Het gaf mij houvast, iets om op terug te vallen zodat ik niet zielloos door mijn
    appartement ging dwalen wanneer ik mijn denken over vroeger en de
    eindeloze - maar zinloze - herhalingen van 'waarom? Waarom toch gebeurde
    er dit, waarom toch gebeurde er dat? ' maar niet kon stopzetten.

    * In die periode heb ik een boek over Yoga gevonden in mijn boekenkast.
    Vooral de ademhalingsoefeningen hebben mij goed gedaan.
    Naderhand heb ik mij nog vaak afgevraagd waar dat boek eigenlijk vandaan
    was gekomen, maar dat was niet belangrijk: het wás er en het hielp.

    Van mijn ouders, collega's, vrienden en vriendinnen heb ik nauwelijks enige
    steun gekregen. Eén vriendin was geweldig lief en zorgzaam en ook sommige buren hebben zich om mij bekommerd, maar over het algemeen staat een mens die 'de weg kwijt is' vrijwel alleen, ook al omdat hij/zij zich -als een gewond dier- aan alle sociale contacten onttrekt.

    Het lijkt mij goed om dit aan mensen duidelijk te maken, zodat ze zich niet
    vastklampen aan de hoop dat "die of die" wel zal komen en hen helpen..... de
    enige die écht iets kan verbeteren aan een burnout is de patiënt zelf, met
    behulp van een specialist en/of mensen die zo'n situatie zelf hebben doorgemaakt.

    Ik heb dit doorleefd en ben er sterker uitgekomen. Toch moet ik nog steeds moeite doen om mijn grenzen te bewaken. "Ja" zeggen is immers zoveel gemakkelijker dan 'nee' zeggen. Want vaak moet je dan direct je keuze verdedigen tegen iemand die graag een 'pakketje werk' even snel bij je achter de deur wilde schuiven en nu in zijn/haar verwachtingspatroon wordt teleurgesteld. Dat maakt mensen soms bijzonder boos.

    feb 25, 2013
  • anon

    Het onbekende vind ik eng.

    Als baby wilde ik er niet uit en heeft mijn moeder er 33 uur over moeten doen om met haar grote wilskracht mij gezond op deze wereld te zetten.

    Alles wat ik mee maakte vond ik avontuurlijk en spannend maar doordat ik ook door kreeg naar mate ik ouder werd dat er veel onverwachtte gebeurtenissen op je levenspad komen ging ik de controle proberen over te nemen.

    Ik wil het iedereen altijd naar zijn/haar zin maken, altijd vrolijk en gelukkig zijn en niemand verliezen die mij lief is.

    Twee jaar geleden ben ik overvallen en mishandeld op straat vlak bij mijn huis, het ging om mijn telefoon.

    Ik heb hier veel verdriet van gehad dat iemand een totaal onbekend persoon zo kan aanvallen, dit vind ik nog steeds onbegrijpelijk. Ik ben destijds 1x naar slachtofferhulp geweest en dacht daarna ik kan weer verder met me leven.

    Niet doorhebbende dat ik nog banger ben gaan leven door nog meer controle proberen te nemen en daarmee me spontane zelf helemaal ben verloren.

    Vorige jaar kwam er bij mij een diepte punt doordat ik met een levenslust-loos gevoel rond liep en ik schrok hier zelf heel erg van. Hoe kon mij dit nou overkomen ik ben nog zo jong en wat kan ik er aan doen om dit zo snel mogelijk weer op te lossen? Ik was op dat moment zo verstrikt in de gebeurtenissen van het verleden en mijn fantasieen voor de toekomst dat het NU heel erg ver te zoeken was. Het enige wat ik dacht was: is dit het nou?

    Ik heb geprobeerd om mezelf en mijn verdriet onder ogen te komen doormiddel van een therapeut, boeken, yoga etc. Overal leer je wel iets van en als je er voor open staat op dat moment kan je er ook veel aan hebben. Toch moet ik zeggen dat ik het meest in het NU ben gekomen door een magnetiseur, die gebruikte zeer weinig woorden maar de dingen die hij wel zei waren raak.

    Ik ben nog steeds aan het leren om minder in me hoofd te zitten en sommige gedachtes te negeren of ze te bekijken en te besluiten er niks mee te doen.

    Ook is een belangrijk onderdeel voor mijn toekomst dat ik mezelf ga accepteren zoals ik ben, zodat ik van mezelf ga houden!

    Ik ben echt een prinses in wat ik dacht een 'sprookjeswereld' maar beetje bij beetje moet ik toch echt gaan accepteren dat sprookjes ook minder mooie kanten hebben.

    Door middel van de training Persoonlijke Kracht hoop ik mezelf beter te leren kennen en mijn minpunten te accepteren. Ook zou ik graag de controle willen loslaten en alles laten komen zoals het komt....

    feb 25, 2013
  • anon

    Tja, Leven. Ik hou van het leven. En ik dacht dat ik van mijn leven hield, ca. vijf jaar geleden. Daar had ik me enorm in vergist. Ik, een jonge ondernemer, gedreven, ambitieus, heel enthousiast een eigen bedrijf opzetten/runnen. Het ging allemaal veel te hard. Ten onder aan je eigen succes. Het harde werken gaf me veel voldoening. En bracht me ook veel. Maar was een middel om niet naar mezelf, naar mijn gevoelens te hoeven kijken.

    En toen kwam het ravijn. Ik ben naar beneden gedenderd. Als een sneltrein die wel aan de handrem trekt maar volledig door de stootblokken gaat. Uitgeput, compleet lichamelijk uitgeput. Ik wist dat ik ziek was, een burn-out zoals de huisarts zei. Ik wist ook dat mij dit niet zomaar overkwam. Dat was mij direct al duidelijk.

    Het eerste jaar van mijn burn-out wilde ik heel graag beter worden. Had ik enorme schuldgevoelens, dat ik mijn bedrijf zomaar in de steek liet. Een ander met mijn sores opzadelde. Maar voor een ander beter willen worden is het verkeerde uitgangspunt. De emotionele uitputting was ook een feit. Daar kwam ik in het begin van het tweede jaar van mijn burn-out achter. Ik moest nu voor mezelf gaan kiezen en anderen hun eigen verantwoordelijkheid laten dragen.

    Ik heb toen 3 maanden intern gezeten. Ik heb er eigenlijk alleen maar uitgerust. Geen therapie gevolgd, alleen gesprekken. Want ik was nog steeds volledig uitgeput. Een extreme burn-out werd daar geconstateerd. Er zat geen bodem in de emmer. Die hebben we er eerst in geprobeerd te maken. Stapje voor stapje. Heel voorzichtig kleine stapjes.

    Die stap is heel goed geweest. Het begin naar de nieuwe ik. Ik heb al veel inzichten opgedaan. Ik ben er o.a achter gekomen dat het woord TE .. met hoofdletters in mijn woordenboek staat. En dat ik mezelf durven zijn uit het woordenboek had gehaald al heel lang geleden. Loslaten en accepteren dat is nu aardig beklijft. Een stuk basis energie heb ik nu ook in mijn emmer. Dat helpt me enorm in het verder groeien.

    Mijn eigen bedrijf draait nog steeds. Ik had daar een mooie solide basis neergelegd. Dat geeft me nu de kans om mijzelf teug te vinden. Ik ben aan het zoeken naar mezelf. Ik denk ook dat uiteindelijk in balans ga komen. Ik ben op de juiste weg.

    feb 25, 2013
  • anon

    Ik kan me soms erg angstig voelen over de toekomst. Zo'n onzeker gevoel wat me diep van binnen helemaal weg kan teren. Down en verdrietig voel ik me dan. Op zulke momenten heb ik de neiging mezelf helemaal naar beneden te halen. Ik kan niets, ik doe niks goed, enz. enz. Ook mijn omgeving heeft daar zwaar onder te lijden, want ik kan dan vrijwel niks hebben.

    Door middel van diep naar mezelf te kijken en te realiseren dat ik ook goede dingen doe, kan ik mij daar soms wel uit tillen. Maar ik moet zeggen het blijft zwaar. Ik geef alleen niet op. Ik moet deze weg op de een of andere manier ervaren. Ik geloof dat je hier bent om te leren.

    Maar soms wilde ik dat ik de juiste tools had om daar eerder uit te komen. Ik blijf er naar mijn gevoel soms te lang in hangen, terwijl ik wel weet, dat ik geen slecht mens ben. Alleen mezelf daarvan overtuigen kost me soms heel veel kracht.

    Daarom wil ik ook iedereen heel veel sterkte wensen, die hier ook mee kampt. Ik weet dat het niet altijd makkelijk is.

    feb 25, 2013
  • anon

    Eckhart Tolle leerde mij over het leven in het hier en het nu.
    Dat wilde ik ook wel, echter doordat ik het druk had kwam er weinig van terecht. Alleen als ik kunst maakte was ik in het hier en het nu, en tevens heel gelukkig.

    Vier jaar geleden moest ik mijn werkzaamheden onderbreken door een hernia op twee plaatsen. Tijdens deze onvrijwillige retraite leerde ik om alles heel rustig en met aandacht te doen. Ik las een boek over mindfulness en ging het toepassen. Ik moest veel rusten en regelmatig een stukje lopen en dat was goed te combineren met mindfulness.

    Recent las ik een boek over quantum healing (een andere methode om je gedachten en daarmee het autonome zenuwstelsel tot rust te brengen) van Frank Kinslow. Dat sloot goed aan met waar ik mee bezig was en is ook heel goed toe te passen wanneer ik tussendoor moet liggen en wandelen.

    Inmiddels gaat het met mijn rug steeds beter en is het leven in het hier en nu mij heel eigen geworden. Voor mij was de hernia een cadeau van het leven waar ik heel rustig en gelukkig van geworden ben!

    feb 25, 2013
  • anon

    Eindelijk ja! Want wat in potentie een heel erg lang verhaal kan worden vol voorbeelden van 25 jaar beperking die ik mezelf heb opgelegd, kan ik nu samenvatten in relatief weinig woorden. Na jarenlang stelselmatig te zijn gedenigreerd door mijn vader, was ik ervan overtuigd geraakt dat ik werkelijk niet zo heel veel kon en durfde. Ik wilde het echter wel wat me in conflict bracht met mezelf. Telkens als ik stappen vooruit wilde doen hielden sociale angsten mij tegen en dat verlaagde mijn zelfbeeld steeds meer. Ik kon de afgelopen 3 jaar eigenlijk nergens meer echt van genieten en droop van het cynisme.

    Mijn missie toen ik jouw training persoonlijke kracht ging volgen was dan ook om opnieuw te leren genieten van de gewone dagelijkse dingen en, niet onbelangrijk maar misschien wel inherent, om tevreden te zijn met wat ik heb, en met wie ik ben. Dat is gelukt, heel goed zelfs. Ik voel me in alle omstandigheden rustig en zeker en dat geeft een ongekend gevoel van bevrijding en opent ineens vele deuren. Mijn werk neem ik serieus, maar niet meer zo bloedserieus als eerst.

    En wat blijkt? Ik krijg langs alle kanten ineens complimenten. Het straalt van mensen af blijkbaar. ik meen het zelf ook te zien bij anderen. Misschien is het alleen mijn eigen benadering die veranderd is, ik weet het niet! Maar het voelt heel goed. Positief ingestelde mensen zijn bijzonder prettig sinds de training, in het verleden vond ik ze vreselijk omdat ze mij confronteerden met mijn eigen negatieve instelling waar ik uit zelfbescherming geen afscheid van kon en wilde nemen.

    En die nieuwe benadering heeft veel veranderd. Voor mezelf opkomen gaat ineens vanzelf want die goedkeuring die ik zó ontzettend graag wilde horen, dat heb ik los gelaten. Dat kan ik prima zelf, er hoeft niemand tegen mij te zeggen dat ik aardig of leuk ben of wat dan ook. Onterechte kritiek, mensen die je onaardig en hard behandelen? Ik laat het gemakkelijk wegsijpelen in het besef dat iedereen zijn of haar eigen werkelijkheden heeft. Soms heb ik zelfs een beetje medelijden met hen. Dat klinkt misschien arrogant, ik bedoel het zo niet.

    Het komt omdat ik me veel sterker en zekerder van mezelf voel. Een heel prettig gevoel na zoveel jaren van knagende onzekerheden die ik verborg met cynisme, harde grappen, maar eruit kwamen middels stiekeme tranen en een zelfbeeld wat zo langzamerhand de oceaanbodem begon te raken.

    Aan het einde van de training heb ik gezegd: het past me als een handschoen.

    En dat is nog steeds het geval. Steeds minder, nog maar enkele keren per week, doe ik de oefeningen, meer hoeft gewoon niet meer. Laat het verlangen naar goedkeuring los. Laat dat los, laat dit los. Ik geloof er heilig in voel de vrijheid stromen op die momenten. Zit te zingen in de auto, wind me niet meer op over alle kleine dingen, en ik geniet simpelweg van iedere dag. Wakker worden alleen is toch al top! Een nieuwe dag, een nieuwe week, allemaal gratis en ik hoef alleen maar te leven en te genieten.

    Hoe mooi kan het worden.

    feb 25, 2013
  • anon

    De directe aanleiding om uit het NU te geraken was het overlijden van mijn ouders binnen een half jaar, waarmee ik – zoals dat heet – een complexe relatie had. Ik stond altijd op het standpunt: je hebt maar 1 paar ouders. Toch had ik al jaren geen behoefte om belangrijke inhoudelijke zaken met ze te delen. En dat terwijl ik door gebeurtenissen in mijn jeugd keer op keer toch weer hun erkenning zocht voor wie ik was en wat ik deed.

    Ik ontdekte, dat mijn waarden gevormd waren als een reactie op hun tegenovergestelde waarden (zoals transparantie, oprechtheid, loyaliteit, etc).

    Naast persoonlijke gesprekken met een psycholoog heb ik ook een aandachttraining gevolgd (gebaseerd op mindfulness). Dit op advies van mijn verzekeraar. Onderdeel daarvan was aandachtmeditatie.

    Ik leef in het nu, met een blik op de toekomst. De lei is redelijk schoon. Ik kies bewuster voor mezelf en kies daarbij ook wat ik niet wil. Mijn motivatie is niet gericht op erkenning maar op betekenis.

    Met een app op mijn telefoon (Mindfulness Bell), die op willekeurige momenten gedurende de dag een belsignaal geeft, help ik me zelf om bewuster het nu te ervaren en ervan te genieten. Dan ben ik me (vaak) ook bewust van mijn lichaam en eventuele spierspanning. Die kan ik dan steeds beter eenvoudig loslaten.

    feb 25, 2013
  • anon

    De reden dat ik uit het nu was, kwam door een sociale angst die ik had: spreekangst.

    Even een korte achtergrond: Ik ben altijd in de veronderstelling geweest dat mijn leven op het gebied van school/werk/carriere niet goed verliep. Ik ben op mijn 17e gestart met een HBO opleiding, had geen idee wat ik aan het doen was, nam de verkeerde keuzes binnen de opleiding en heb de opleiding na veel ellende destijds niet afgerond. Dit heeft me altijd heel erg dwars gezeten,en na jaren van (veel te hard en veel te perfectionistisch) ploeteren zonder diploma en zonder plezier dacht ik dat als ik mijn opleiding alsnog zou afronden, ik weer helemaal gelukkig zou zijn.

    Dus ik in deeltijd, naast mijn reguliere baan als een bezetene studeren. En in een jaar of 3 in de avonduren doorleren heb ik alles in 1 keer gehaald. Mooi zou je zeggen, eind goed al goed, maar dat was dus niet zo; mijn lichaam vond het onderhand wel genoeg en zeer kort na het behalen van mijn diploma bouwde ik de sociale angst op. Daarna werd het erger, want ik begreep het niet en ik kon er niet mee omgaan. En - misschien wel het belangrijkste - ik kon het niet accepteren. Waarom ik? Na 2,5 jaar (helaas niet eerder) besefte ik dat ik echt hulp nodig had. Het werd ook steeds erger en het beheerste mijn leven.

    Ik heb eenmaal persoonlijke begeleiding gehad van Jos en daarnaast de training Persoonlijke Kracht gevolgd. De persoonlijke begeleiding om even direct te helpen want dat had ik nodig, de training om er structureel iets aan te doen. Echt een aanpak van binnenuit, want op gedragsniveau lukte het me niet, dat had ik zelf al geprobeerd 2,5 jaar.

    Ik vond de training al meteen erg goed en ik voelde me al snel beter, maar ook vooral na in de weken na de training merkte ik dat het steeds beter ging. Ik bedoel daarmee dat ik langzaamaan nog steeds meer ging inzien van wat er allemaal mogelijk is (of altijd al was geweest). Ik heb hier wel actief aan gewerkt, door oefeningen te doen en veel te mediteren.

    Ik ben erg blij dat ik de keuze heb gemaakt om mijn probleem aan te pakken. Het gaat goed met me. Ik ben veranderd in positieve zin (of ik ben nog steeds wie ik al was maar gedraag me anders :-) Ik maak me minder druk om zaken en dan vooral werkgerelateerd, dit heeft een positieve invloed op mijn gezinsleven en dat merkt mijn gezin ook goed.

    Wat ik heb geleerd in een notendop:
    - kennis over je onderbewustzijn (heel belangrijk)
    - daardoor inzicht gekregen in de oorzaak
    - dat hetgeen dat ik als een megagroot en blokkerend probleem zag,
    eigenlijk veel vaker goed gaat (en ging)
    - focussen op wat goed gaat ipv wat niet goed gaat
    - mild zijn voor jezelf
    - veel meer genieten van momenten, niet alleen werkgerelateerd
    maar ook prive

    Ik heb ook een periode gehad waarin ik weer wat meer uit nu ging en me ook minder voelde. En natuurlijk zijn er soms lastige momenten. Maar door de bovenstaande handvatten ga ik er op een andere, veel betere manier mee om.

    feb 25, 2013
  • anon

    Wat de heren en dames hier boven doen (de hoeveelheid tekst in hun blogs bedoel ik dan) vind ik zonde van mijn tijd. Bovendien behoor ik al tot de gelukkige die door de samenwerking met Jos met het hier en nu bezig kunnen zijn.

    Vanuit, zoals hierboven door Jos omschreven in eerste instantie met trucjes , naar de fase waarbij mijn lichaam en geest aanvoelen wat gespeeld is en wat echt.

    Vraag me niet hoe het kwartje precies gevallen is maar er zijn dagen bij dan regent het kwartjes. En er zijn dagen dan valt er maar 1 kwartje, toch kan ik daar ontzettend van genieten.

    Voor de insiders, de kraan met liefde en dankbaarheid doet ook wonderen.

    Ook weet ik dat zelfs de grote der aarde die zich helemaal verdiept hebben in deze materie zich nog dagelijks afvragen hoe e.e.a. tot stand komt in die grijze hersencellen, dat geeft mij dan weer een bemoedigend gevoel. En klooi ik vervolgens lekker aan met de handvatten die ik ontwikkeld heb.

    Boos blijven, verlangen naar, loslaten en meer van die kreten die ik hier boven lees zijn er voor mij niet meer bij. Zo, dan ga ik nu weer verder met het NU. Succes een ieder!

    feb 25, 2013
  • anon

    Nou, je hebt zeker wel een punt vind ik. Ik zat er eerst aan te denken om alleen maar te antwoorden dat ik in het hier en nu blijf door onder andere 'niet meer van dit soort verhalen te lezen' :-) Uiteindelijk werd het toch een redelijk lang verhaaltje.

    feb 25, 2013
  • anon

    Ongeveer twee jaar geleden ben ik in een flinke burnout terecht gekomen, in eerste instantie denk je dat je dit overkomt, maar dit heb ik toch uiteindelijk zelf veroorzaakt om stelselmatig en jarenlang je grens te verleggen ( al dan niet met de druk van buitenaf). Zonder specifiek op mijn persoonlijke situatie in te gaan waarin persoonlijke trauma's, omgang met ouders, situatie gezin en werkzaamheden elkaar steeds opvolgde raakte ik steeds verder van mijzelf vervreemd.

    Wie ben ik eigenlijk, wat vindt ik leuk, waar geniet ik het meeste van, waar mag ik van genieten en wat zijn mijn doelen. Waren vragen die ik niet kon beantwoorden, zelfs niet verzinnen.

    Op dat moment ben ik een coach gaan zoeken die in een kleine groep trainingen en handvatten gaf om weer tot mijzelf te komen en de oorzaak te vinden van mijn huidige gedrag. In eerste instantie tijdens de trainingen was ik erg terughoudend, vooral omdat ik dacht dat ik de enige was met een lastig probleem, maar niets was minder waar, mensen die van buiten erg sterk leken kwamen allemaal voor hetzelfde, zichzelf kunnen zijn.

    Door het gedrag van binnen uit te benaderen, en de gedachten patronen te begrijpen, en deze patronen te doorbreken door heel eenvoudige vragen voor je zelf te stellen:
    - wat voel ik nu
    - wil ik me zo voelen
    - zou ik het gevoel kunnen loslaten
    - doe het dan nu

    De techniek van het loslaten heeft mij geholpen om mij verder naar mijn doel te kunnen bewegen namelijk: VRIJ ZIJN!

    Nu twee jaar later zijn er nog steeds momenten dat je (dagelijks) bewust moet zijn van de beslissingen die je maakt. Door dagelijks een aantal momenten te kiezen om mindfull bezig te zijn kun je goed bij jezelf blijven, niets gaat vanzelf.

    Ik ben zeer dankbaar voor de handvatten en technieken die ik heb meegekregen om meer vrij te kunnen zijn!

    feb 25, 2013
  • anon

    Ik leef meer in het nu, laat meer dingen langs me heen gaan waar ik toch niets aan kan veranderen. Laat mensen zeggen wat ze zeggen en trek vervolgens toch mijn eigen plan.Laat mensen ruzieën en kibbelen en negatieve dingen zeggen. Het gaat immers niet meer over mij, het is hun eigen kijk op het leven, op mij, op anderen. Ik ga ondertussen gewoon door en doe mijn ding. En dat gaat steeds beter. geeft me steeds meer kracht en rust.

    Ook geloof ik in mijzelf, mijn eigen kunnen, mijn eigen intelligentie, ook al denken mensen daar soms anders over. Jammer dat anderen het soms zo zien. En nee, dat is niet altijd makkelijk, lukt ook niet altijd. Steeds word ik hier weer op getest. Als het wel eens mis gaat, laat ik dat gewoon zo zijn, wacht tot het over is en de volgende dag sta ik weer op en ga ik verder waar ik gebleven was.

    En dat bevalt goed.
    Hoe ben ik hier gekomen? ja, ook na (soms te ) veel teleurstellingen, tegenslagen, waardoor ik helemaal onderuit ging.

    Hoe ben ik gekomen waar ik nu ben?
    Door mindfullness, lezen over je kracht weer terug krijgen, blogs ( onder andere van Jos) en andere info lezen. Ook heb ik een NLP Opleiding gevolgd die me geleerd heeft niet te veel te hechten aan woorden, interpretaties, en steeds weer terug naar de kern te gaan, steeds weer de positieve kracht te zoeken: gewoon stil te staan bij wat ik zelf wil, waar mijn kracht ligt en hier "dom mee door te gaan". Niet door te vechten en strijd, maar door innerlijk weten en doen..

    En dat heeft geholpen:
    Jaren lang had ik bijv. geen vast contract op mijn werk, en er was jarenlang bij mij daarom onzekerheid , deze onzekerheid had weer invloed op mijn functioneren,en zo was de cirkel rond: negatieve waardering met inlvoed op mijn inkomen, terwijl ik hard werkte, conscencieus was en stond voor kwaliteit.

    Op een gegeven moment kon ik deze onzekerheid loslaten, ging mijn eigen weg, hield me met andere dingen en ook ander werk bezig. En opeens kon ik de dingen zeggen die gezegd moesten worden. En.. opeens kreeg ik wel een vast contract en kreeg ik de waardering die ik vond dat ik verdiende: ik kreeg wel een vast contract: mijn doel was bereikt!

    Nogmaals: Wat heeft me geholpen in deze, en andere vergelijkbare, ervaringen?
    Veel lezen over de kracht in je zelf zien, mindfullness, loslaten en doorgaan.
    Het is en blijft een dagelijkse bewustzijnssactivteit, dagelijks corrigeren op mijn eigen gedachten, maar met uiteindelijk resultaat!

    feb 25, 2013
  • anon

    Enkele jaren geleden heb ik gekozen voor een loopbaan wisseling van leidinggevende naar staffunctionaris en vervolgens door geschoven naar management adviseur.

    Hierbij nam ik een bestaande positie over van een collega die veel kennis had, maar weinig structuren gebouwd had. Tevens speelden een hoop onderwerpen binnen dat vakgebied. Maar aangezien ik altijd door hard werken zaken weer voor elkaar had gekregen, ging ik er vanuit dat me dit ook wel zou lukken. Dit ging goed tot dat ik na een jaar hard werken, afgerekend werd op de zaken welke ik niet op orde had. Toen ging bij mij even de lamp uit.

    Ik heb vooral veel zelf analyse gedaan en me vakinhoudelijk laten coachen door een collega van buiten het bedrijf. Ik heb ontdekt dat mijn persoonlijk profiel bedrijfsman / groepswerker is, dus iemand die zich heel snel verantwoordelijk voelt voor zaken welke moeten gebeuren en het zonodig zelf even doet. De bij het profiel behorende valkuilen herkende ik in hoge mate.

    Op kantoor heb ik vaker de telefoon en E-mail uitgeschakeld en accepteer ik minder snel werkzaamheden. Prive ben ik begonnen met het plannen van activiteiten welke ik doorgaans leuk vindt. (fietsen, concert bezoek, wandelen met de hond, etc), maar is ook de TV vaker uit, zodat ik gemakkelijker m'n aandacht bij het Nu kan houden.

    Nu ik meer inzicht heb in m'n valkuilen, lukt het me beter om bij het Nu te blijven. De behoefte om voortdurend achter de horizon te willen kijken neemt af. Het is hier en Nu ook mooi...

    feb 25, 2013
  • anon

    Pas een paar maanden nadat ik burnout werd verklaard merkte ik dat ik uit het NU was geraakt. Na maandenlange teleurstelling in mezelf, boos zijn op alles en iedereen en vooral gefrustreerd zijn dat ik nog niet hersteld was, kwam ineens het besef dat ik door toedoen van mezelf op dit punt was terecht gekomen en dat ik er dus ook zelf weer uit zou kunnen komen.

    Eindelijk ging die telkens herhalende film in mijn hoofd een stukje verder, het bleef niet hangen bij zelfmedelijden en frustratie, maar ging door naar de kern van mijn onzekerheid. Eindelijk (zelf) de oorzaak achterhaald, nu nog de oplossing.

    Met behulp van een psycholoog heb ik gedragsalternatieven aangeleerd waardoor ik mezelf weer kon uiten zoals IK dat wilde doen (en niet zoals ik dacht dat anderen dat van me verwachtte).

    Nu bijna een jaar verder verlies ik mezelf af en toe nog en kan ik maar moeilijk genieten van alles om me heen. Gelukkig lukt het me nu wel steeds vaker om echt tot rust te komen en mezelf te zijn, in mijn NU te zijn.

    feb 25, 2013
  • anon

    Wat betreft het NU moment heb ik van mijn vriendin , dokter Anne-Marie Frisque , een heleboel tips gekregen en ingeoefend om vooral mijn stress uit te schakelen en het gepieker over allerlei wat gebeurd was en nog zou gebeuren te stoppen.

    Zij leerde mij dat ik vooral mijn aandacht moest trainen op het nu met bv:

    De 54321-methode als ik negatieve gedachten had.
    Je focust eerst op 5 dingen die NU je ziet, hoort en voelt, dan op 4 , dan op 3 , dan op 2 enz en zo ben je dus goed bezig met wat er nu gebeurt! Saai maar afdoend.

    En dit kan je ook combineren met je ademhaling , nog wat effecten meer, want de buikademhaling, natuurlijk, enkel deze, zorgt voor een dubbele ontspanning.

    Samengevat:
    de 54321-methode doorbreekt het piekeren door je te focussen op je nu meemaakt.

    En dat ik alle taken een voor een én met aandacht diende te doen. Bijv a very simple thing, je doet afwas en dan moeten je gedachten ook bij die afwas zijn en niet bij die of die weeral je pad met allerlei rotzooi kruist.

    Dit vind je terug in: De kracht van stress, dokter Anne- Marie Frisque, Witsand uitgevers.

    Verder leerde ik ook Meditatief boogschieten met dokter Lieven Ostyn, stress specialist. Je leert je echt concentreren op je doel, dus alle aandacht houden bij het NU! Je hoeft daarvoor niet altijd je boog mee te hebben!

    Zo dit is in een notedop wat ik mocht meemaken in een zoektocht naar het beheersen van mijn stress, die vooral werk gerelateerd was. En gelukkig want ik roep me toch af en toe terug naar het nu.

    En ja, ondanks dit alles volg ik nog cursus bij Jos Verheijden, die me veel ergernis leert inpakken en loslaten. En ja, het lukt me aardig!

    feb 25, 2013
  • anon

    Mijn ervaring is dat het bereiken van mindfulness mogelijk is door steeds maar weer oefenen hoe om te gaan met angsten. Ik denk dat dit steeds de uitdaging van het leven is.

    Als je weer eens overvallen word door een golf van angst , ik heb er nog al wat, probeer rustig waar te nemen en bedenk: hoe reeel is mijn angst eigenlijk? Als je er achter komt dat het reuze mee valt en angst als niet meer gaat zien dan een prikkel om alert te blijven ben je denk ik een heel eind.

    Hoe kun je dit bereiken? Boeken lezen die hier inzicht over geven, b.v. "the secret" of "de celestijnse belofte". En erover praten met mensen die je hierover in vertrouwen durft te nemen.

    Ben je er dan? Nee,nooit eigenlijk,maar het maakt het allemaal veel dragelijker en het leven word veel meer een uitdaging dan een lijdensweg.
    Het proberen waard dus.

    feb 25, 2013
  • anon

    Ik probeer echt in het moment te leven... Niet te veel na te denken over wat er nog komt... Bijna niets te plannen en gewoon steeds aan te pakken wat er op mijn pad komt. Vroeger leefde ik mijn agenda na en nu leef ik gewoon met alles wat er op mijn pad komt. Daarbij heb ik wel structuur in gebouwd qua eten en slapen en dit geeft ook veel rust.

    Bij meditatie adem in vaak naar plekken in mijn lijf die aandacht lijkte te vinden.

    Ik heb ook geleerd om volkomen los te laten:

    Dan ga ik op een stoel zitten en wordt als het ware een met de stoel... Ik probeer alles zo danig diep te ontspannen dat ik er eigenlijk even niet ben... de zin:

    'Kaken die niets meer hoeven te bewijzen' helpen me hier erg goed bij...

    Vaak krijg ik kan ook antwoorden op vragen waar ik al een tijd mee zit of ik kan emoties loslaten die niet eer bij me horen :)

    feb 26, 2013
  • anon

    Met volle aandacht geef ik de kettlebell nog een zwieper! Het is een ruime beweging en luistert tegelijkertijd heel nauw, Want je zult dat ding maar loslaten...

    Kan ik niet zwaaien met mijn bells, dan werkt kwameisje zijn;, of ademen naar mijn voeten!

    feb 26, 2013
  • anon

    Een tijd terug ben ik met mijn paard en al op het asfalt gevallen. Resultaat: een fikse hersenkneuzing met gevolgen die ik mijn hele leven mee draag: slechte concentratie, hoge prikkelgevoeligheid, slecht geheugen en mentale traagheid.

    Lastig om mee te leven, maar met een hoop doorzettingsvermogen lukt het best aardig! Ik heb wat makkelijker en vooral heel gezellig werk gevonden, geniet van onze drie honden, rij nog zo vaak mogelijk paard en geniet van ons zoontje Ruben van 6 maandjes oud!

    Het is heel druk en moeilijk om kind-dieren-werk-huishouden te combineren, maar weet je wat de truc is? Genieten van hetgeen waar je mee bezig bent en vooral niet voor- of achteruit denken! Ik ga helemaal op in hetgeen ik mee bezig ben en probeer daar met volle teugen van te genieten! Tijd bestaat dan niet meer voor mij!

    Heet dit mindfullness?? Ik noem het mijn levensstijl!

    feb 26, 2013
  • anon

    Tsja, waar zal ik beginnen. Mijn jeugd was best wel traumatisch en als gevolg daarvan heb ik mijn vrouwelijke kant behoorlijk verstopt. Als ik mezelf anders zou voordoen dan zou het mij niet meer overkomen, dacht ik.

    Alleen wat je dan op dat moment niet weet, is dat het op een bepaald moment niet meer werkt. Ik vergelijk het met een boekenkast vol boeken.... er valt een boek uit, dat valt open en tsja wat moet je er dan mee. Terugzetten of .........

    Ik heb besloten om - na een hele lange tijd er mee te hebben gelopen - het tijd werd om mezelf weer te vinden. Ik merkte lichamelijk dat het niet anders kon. Kreeg een hernia en later een depressie (met medicatie antidepressiva), mijn huwelijk raakte in het slop om maar een paar voorbeelden te noemen. Ik had het gevoel dat ik mezelf kwijt aan het raken was.

    Ik ben naar een 1e lijns psychologe gegaan en die heeft me op het goede pad gezet. Gevolg een lang traject van hulpverlening. Maar het resultaat mocht er van mij zijn....... geen antidepressiva meer en een beter contact met mezelf.

    Helaas heeft dit laatste er wel voor gezorgd dat mijn huwelijk strandde. Nu 6 jaar verder ben ik nog steeds bezig met de ontwikkeling van mezelf. Ik heb het spirituele gevonden en kan daar goed mijn ei in kwijt. Ik mediteer regelmatig en merk dat dit goed voor mij is.

    Tevens heb ik een aantal cursussen gevolgd om te masseren en ook daar merk ik dat als ik een massage geef dat het goed is voor mij. Ik merk wel dat ik er nog lang niet ben maar dat ik eindelijk op de goede weg ben.

    Ondanks dat het in de regel goed met me gaat, merk ik dat ik toch nog terugval in mijn oude gewoontes. Deze worden wel telkens korter van duur maar zijn nog steeds niet helemaal weg.

    Ik wil blijven groeien en mijn "oude" ik terug vinden of in ieder geval het grootste gedeelte van mijn eigen ik vinden. Zeker omdat ik merk dat mijn dochter, door alles wat er thuissituatie en tijdens de scheiding speelde, ook met zichzelf aan het worstelen is.

    We blijven werken aan het leren en kunnen genieten.............

    feb 26, 2013
  • anon

    Bij mij was het vooral de thuissituatie die al mijn energie opslokte die ik telkens tussendoor uit mijn werk probeerde te halen.

    Kinderen krijgen is natuurlijk een gift, maar als blijkt dat je later daar heel veel problemen mee hebt is dit soms erg moeilijk om te zien. Beide jongens van ons hebben meerdere beprekingen die niet voor iedereen zichtbaar zijn maar er wel degelijk zijn.

    En als je dan ook zelf jaren volhoudt dat er niets aan de hand is, nou ja nog even dit ene en dan leven we weer gewoon door. En elke jaarwisseling denkt het komende jaar dan ...... het wordt allemaal goed en nu gebeurt er niets meer en kan ik aan mij zelf werken. Helaas lukt dit dus al 14 jaar niet.

    Ook zelf zag ik niet dat ik er zo in stond, dat ik niet meer genoot van wat er om mij heen gebeurde en altijd gespannen was. Tot op een dag mijn werkgever het genoeg vond en mij naar de bedrijfsarts stuurde. Daaruit volgde een weg naar een psygoloog. Waar ik eigenlijk niet zo veel mee kon. Ik zag namelijk zelf nog steeds niet het probleem. Totdat ik iemand tegenkwam die mij aan het praten kreeg en door mijn muur heen kwam. De muur tussen wat gebeurt is, is gebeurd.

    Ik heb toen een hele moelijke week gehad toen ik dit tegenkwam. Ik moest opeens keuzes maken, mijn leven gaan bepalen. Ik weet nu dat dit moet, want ik kan niet meer achter mijn muur gaan staan; die is namelijk te ver afgebroken.

    Maar mijn eigen leven gaan vinden vind ik nog erg moeilijk en ben hier erg naar aan het zoeken. En weet dan ook dat wat je hebt meegemaakt je daarin een plekje moet geven. Maar om in het NU te komen lukt me nog niet, en ik wil zo graag leren genieten en in het NU kunnen leven.

    feb 28, 2013
  • anon

    Hallo allemaal,

    Eerst en vooral een hartelijke groet uit Zwijnaarde (België) en wat een mooi initiatief !
    Onder het motto : iedereen wint ! schrijf ook ik mijn verhaal neer.
    Ja Iedereen wint omdat ik geloof in de win-win situatie in de wereld met oog voor de verbondenheid. De vele verhalen en tips waren heel leerrijk dus ik heb het gevoel dat ik nu al gewonnen heb !

    Aan al wie de moeite doet om mijn verhaal te lezen, dank je wel. Ik weet dat het wat uitgesponnen is maar ik hoop dat ook ik jullie wat kan inspireren zoals jullie dit bij mij deden.

    De nog langere versie zal ik misschien ooit eens neerpennen in een boek, maar NU wil ik daar nog geen tijd aan besteden omdat ik nu de keuze heb gemaakt om in de eerste plaats mama te zijn. Nu ons baby'tje slaapt, wil ik starten en we zien wel hoe het loopt.

    Laat ik eerst even beginnen met wat beeldspraak. Ik heb zonet een mega kakapamper ververst die me volledig in het NU bracht.De confrontatie met de geur en het uitzicht, het feit dat al de kleren doorweekt waren waardoor ik ook zelf in bad mocht is zeker niet leuk maar het is wel noodzakelijk om terug helemaal fris verder te kunnen. Vroeger smeet ik de vuile kleren gewoon weg en deed de moeite niet om ze uit te wassen en dat deed ik ook met mijn gevoelens en gedachten tot ik op een dag doorhad dat ik de confrontatie aan moest gaan met al wat ik verdrongen had en alle pijn, spijt en schuldgevoel over het verleden moest wegspoelen, het afvoergat in om uiteindelijk met uitgewassen kleren verder te gaan.

    Dit is mijn verhaal van overleven naar leven, van burnout naar puur geluk.

    Als kind had ik veel nachtmerries misschien omdat ik gepest werd of tenminste dat was mijn perceptie. Ik had een minderwaardigheidscomplex, deed altijd mijn uiterste best voor anderen en vergat mezelf. Mijn studies verliepen niet van een leien dakje. Omdat ik te perfectionistisch was en mezelf geen ontspanning gunde sukkelde ik in een hele zware depressie. Na een extra jaartje zwoegen tijdens mijn stage werd ik toch leerkacht Latijn. Nu besef ik dat dit vooral de keuze was van mijn ouders en dat ik als oudste kind vooral hun verwachtingen heb willen inlossen.

    Tien jaar lang deed ik met hart en ziel mijn job maar het liep vaak fout. Ik heb er wel veel uit geleerd. Ook op relatievlak bleef het maar fout gaan tot ik de moed had om die stop te zetten en wat tijd voor mezelf te nemen. Ik volgde een cursus toneel en ontmoette daar mijn nieuwe liefde, mijn echtgenoot. Hij ging vaak naar Afrika voor zijn werk en wou dat ik meeging. Ik kreeg een nekhernia en stond doodsangsten uit, maar heb die overwonnen en ben meegegaan. Mijn leven is daar veranderd.

    Eerst dacht ik nog dat ik er was voor mijn echtgenoot, maar al spoedig ontdekte ik dat ik er was voor mijn eigen evolutie en amai dat kleine meisje bloeide open. Terug thuis nam ik de oude draad terug op, maar er was iets veranderd. Er was onbewust een kinderwens gegroeid in Afrika en al snel -wel gewenst maar nog niet op dat moment gepland - werd ik zwanger. Veel te streng voor mezelf gunde ik me geen extra ouderschapsverlof en kwam in een postnatale depressie terecht zonder het zelf te beseffen. Het ging van kwaad naar erger op alle vlak.

    Bij de geboorte van ons tweede kindje nam ik wel wat extra verlof en voelde dat ik wou thuis zijn. De combinatie werk-gezin werkte niet meer, maar ik had dat niet door. We sukkelden verder op gezondheidsvlak en relationeel vlak tot ik uiteindelijk na een loodzware dag op school - ik had nauwelijks een paar seconden om te ademen tussen alle taken door - crashte. Het licht ging uit en mijn rug zat geblokkeerd. Ik moest alles loslaten : ik kon niks meer, ik moest alle zorg voor anderen uit handen geven en tijd aan mezelf besteden van de dokter. Hij geloofde erin dat het zou lukken om uit die burnout te komen zonder medicatie en hij had gelijk !

    Eenmaal de controlearts fiat had gegeven en ze vervanging voor mij hadden gevonden op school begon ik rust te vinden en het leven werd terug wat vloeibaarder.
    Ik begon te letten op en te LUISTEREN naar de adviezen van mijn omgeving en merkte dat mijn intuitie mij de weg begon te wijzen.
    Zo tikte ik eens het woordje burnout in op internet en kwam zo op de site van jos terecht. Hij bood 2 gratis lessen aan en die waren bij mij direct bingo toen ik over de secret hoorde spreken en het NLPmodel met het voorbeeld van de 2 filmregisseurs die eenzelfde scène moeten verfilmen. Ik begon in te zien dat ik mijn wereld aan het zwart maken was en begon me langzaam te focussen op wat ik wou. Als bij wonder kreeg ik plots een bos bloemen van mijn man die ik tot kort daarvoor nog de grootste egoist vond.
    Ik begon in te zien dat er drie vingers naar mezelf wezen als ik een ander beschuldigde en ging op zelfonderzoek naar mijn behoeften, angsten, gevoelens...

    Talrijke boeken over mindfullness kwamen op mijn pad - het was er en kwam naar me toe omdat ik het nodig had- en ik begon dagelijks de zin te zeggen : alles wat me overkomt is het beste wat me kan overkomen en ik verdien geluk, liefde en vergeef mezelf en al de anderen die me in het in verleden pijn hebben gedaan.
    Ik begon vrolijke tekeningen op te hangen Ik maakte mijn eigen poster met een vlinder op en de woorden LEVEN : lachen, liefde, licht en keek er dagelijks naar. Ik observeerde wat wel goed ging, knipte slogans uit de krant (zoals : vanaf nu voel ik alleen nog maar gezonde werkdruk , valt er iets te lachen ? wij zijn geluksvogels...) maakte een collage en noteerde alle leuke dingetjes in een dagboek waar ik maar even naar moet terugkijken als het even minder ging. Dat kon iets zijn over mezelf zijn, een grap die mijn man maakte, een vriendin die liet weten dat ze eindelijk zwanger was...Die kleine dingen werden altijd maar groter en ik begon echt te geloven in mijn eigen kracht. Via via kwam ik ook in het kerkkoor terecht en ontdekte dat zingen mij zoveel energie gaf.

    Ik kwam ook in contact met de spiegeltheorie die zegt dat de ander iets vertelt over jezelf en zo begon ik aan de slag om samen met mijn psycholoog te werken aan mezelf. Waarom was ik kwaad als mijn man iets van de boodschappenlijst vergat ? Wel omdat dit mij triggerde, ik mocht van mezelf geen fouten maken. Waarom was ik kwaad als mijn dochter koppig was omdat ik mijn eigen koppigheid nog niet graag zag en die nog niet positief kon bekijken als doorzettingsvermogen. Naarmate ik liever werd voor mezelf, zag ik dit weerspiegeld in mijn buitenwereld. Ik begon het nut in te zien van positieve affirmaties. Zo merkte ik dat mijn man de boodschappen veel beter onthield als ik het vroeg om het te onthouden ipv het niet te vergeten...Mijn kinderen vraag ik om lief te zijn voor elkaar ipv geen ruzie te maken.

    Tekenfilms hielpen mij ook vooruit en sprookjes. Ik zag in dat ik eerst de kwakende vieze kikker moest kussen (liefhebben) vooraleer ik mijn prins (lees mezelf) zou vinden, ik moest door het brullen van het beest kijken zoals Belle doet in de film. Ik moest van mezelf gaan houden en plaatste mezelf dan ook op de agenda : zingen, dansen, mijn eigen mantra dagelijks lezen, aarde door mijn handen laten glijden van hand tot hand, het beeld van een bootje oproepen dat zich laat dragen door de golven, mijn kaken eens goed opblazen en lossen, al die kleine dingetjes helpen me om in het NU te komen. En als het echt even moeilijk is, dan begin ik op te ruimen en ORDE TE SCHEPPEN want dat ruimt mezelf zo op en dan zie ik terug helder wie ik ben : in wezen gelukkig en pure liefde.

    Uiteindelijk voelden mijn man en ik dat er nog een kinderwens was en ik besloot om een jaar loopbaanonderbreking te nemen; Vrij snel kwam ons Mereltje naar ons toegevlogen en ze hielp en helpt me zo om in het NU te zijn. Schaterlachen, spelen, knuffelen…

    Elk dag is inderdaad een geschenk dat we samen mogen openen en ik dank ongelooflijk veel. Ik begon me te realiseren ook mede dankzij het gebruik van engelenkaarten dat er oude tapes in mijn hoofd zaten en begon die te wissen en een nieuwe boodschap in te spreken : ik ben blij met het verloop van mijn leven en dankbaar om het nu. Vol vertrouwen laat ik het leven zoals het is en ik besef dat ik altijd de keuze heb. Ik legde mijn slachtoffervisie neer en begon te geloven in mezelf.

    Nu lijkt mijn leven wel een droom. Mijn echtgenoot heeft ander werk gevonden waardoor hij dichter bij huis kan werken en er ook kan zijn voor de kinderen. We genieten tenvolle van ons gezinnetje. Mijn dochters luisteren als ik naar hen luister, ze zijn vrolijk, dansen graag...
    Ik maakte de keuze om nu 5 jaar huismoeder te zijn. In het begin sloeg de angst mij om het hart omwille van het financiële maar uiteindelijk lukt alles heel goed. Met creativiteit eten we eerst de frigo vooraleer naar de winkel te gaan. NU = NU is ons motto en nu zijn er kliekjes dus kliekjesdag op de menu.

    Mijn burnout is achteraf bekeken het beste wat me kon overkomen want anders zat ik nu niet rustig met een theetje op mijn gemak maar crosste ik rond als een gek door de gangen van de school om iedereen maar tevreden te stellen. Het moest een keer stoppen. Ik heb lang niet willen luisteren naar de signalen maar ben blij dat ik het toch heb gedaan. Nu heb ik het gevoel dat ik thuisgkomen ben een beetje zoals in dat reclamefilmpje van de harde suikerklontjes van de Tiense suikers. (home sweet home).Ik heb mezelf opgepakt, een lange weg gegaan, stapje per stapje anderen en mezelf leren vertrouwen, me laten glijden door het leven zoals het klontje in de envelop en uiteindelijk mijn eigen plekje gevonden bij mezelf.

    Elke dag onderhoud ik mijn bewustzijnsactiviteit door 's morgens en 's avonds mijn badkamerkastje te openen waar al mijn positieve spreuken in hangen die me deden geloven in een betere toekomst. Verwacht het beste van het leven, want je krijgt wat je verwacht ! Momenteel heb ik het gevoel dat ik niets of niemand meer nodig heb maar ik wel van alles met hen WIL delen want geluk wordt groter als je het deelt. Ik liet een deeltje van mijn sterven om opnieuw te kunnen leven.

    Wat ik geleerd heb ?
    *Loslaten door in te zien dat er pas iets nieuws kan ontstaan nadat het oude is ingestort, door te vertrouwen op een diepere kracht die mettertijd veerkracht geeft, door open te staan wat er op mijn pad kwam (een boek, telefoontje, een vraag van mijn kleine, een slogan...) en vooral te LUISTEREN naar het diepere stemmetje in mezelf die de weg weet.

    *Volop leven met dankbaarheid om het nu en inzicht dat ik telkens de keuze heb tussen paniek of rust. Ik vraag gewoon aan die twee dat ze mooi samenwerken om mij een mooi gezond zelfvertrouwen te schenken dat mijn dromen kan doen uitkomen.

    En nu droom ik van een vredevolle wereld met licht en liefde en blijf erin geloven. Crisissen zijn er in functie van de groei !
    Dank aan allen die de tijd namen om mijn verhaal te lezen. Ik hoop jullie ook te kunnen inspireren. Hartelijke groet en het ga jullie goed. Lien

    PS Dat dit hier een lang uitgesponnen verhaal is geworden, komt omdat het ook gaat over een al drie jarig proces. U had natuurlijk de keuze om te stoppen of verder te lezen. grapje !

    feb 28, 2013
  • anon

    Mijn manier om in het NU te zijn. Ik laat de dingen van de dag op een positieve manier door mijn gedachten gaan, dus ook als ik ze niet als positief ervaren heb, maak ik ze wel positief. Ik laat de dingen die nog gaan komen positief door mijn gedachten gaan, alles maak ik positief. Hierdoor kan ik in het NU genieten!

    feb 28, 2013
  • anon

    ik kreeg een burnout door oneerlijkheid op mijn werk. De eerste dagen heb ik heel veel gelopen om me hoofd leeg te maken. Daarna heb ik een comunicatie cursus gedaan. Daar heb ik nog steeds wat aan vooral de opdracht om op de zelfde manier als je gesprekspartner te gaan zitten en de zelfde houding aannemen.

    Waar ik nu ook veel aan heb zijn de stukjes die in de mail staan van Jos.
    Daar krijg ik rust van en ga anders denken en minder zeggen.
    Dan kunnen ze ook niets meer over mij zegen .

    feb 28, 2013
  • anon

    De reden dat ik uit mijn 'nu' werd geslingerd: 9 januari 2011 kregen we om 12 u 's nachts bezoek van de politie, om te melden dat de ex-vrouw van mijn man, met wie we een goede band hadden, levenloos was aangetroffen in haar appartement, dat het overlijden verdacht was en dat mijn stiefzoon van toen 25 opgepakt was als hoofdverdachte.

    Al gauw bleek dat hij de feiten ook had gepleegd: hij had zijn mama doodgeslagen door met een telefoonboek op haar hoofd te meppen en heel het appartement kort en klein geslagen. 8 dagen later, precies de dag waarop het lichaam van de moeder werd vrijgegeven, overleed mijn andere zwaar gehandicapte stiefzoon van 26 aan een longontsteking. 21 januari hebben we ze samen in intieme kring begraven...

    En toen alles achter de rug was... merkte ik dat het voelde alsof er een atoombom in mijn leven was ontploft. Ik voelde alleen nog maar onmacht, woede, verdriet... Mijn stiefzoon die de feiten pleegde, had van zijn 10 jaar tot zijn 19 jaar bij ons gewoon en had al enkele jaren zware psychische problemen.

    Ik had ontzettend veel geïnvesteerd om hem een beetje op de rails te houden... en ons gezin ook. Maar ik had niet kunnen voorkomen dat het 'allerergste' was gebeurd. Ik had 'iets soortgelijk' nochtans al jaren zien aankomen... Was vaak ongerust geweest dat mijn man of dochter het 'slachtoffer' zouden worden... Ik had zoveel moeite gedaan een paar maanden eerder om hem te laten opnemen, op hem ingepraat dat hij zou inzien dat er echt iets aan de hand was met hem, hem uiteindelijk ook zo ver gekregen, maar toen na 3 intakegesprekken nergens plek was en geen enkele instelling de ernst van de situatie inzag, hield hij het opnieuw voor bekeken...

    Op de koop toe zien hoe mijn dochter van net 13 jaar van de kaart was geveegd door dit alles, maakte het gevoel van machteloosheid alleen maar groter... Ik had zo intens gewild om haar een mooie wereld te geven om in te leven. Ok, uiteraard een met tegenslagen en uitdagingen, maar niet DIT, niet op zo'n jonge leeftijd, niet zo zwaar belast, net nu ze zelf begon te ontdekken wie ze echt was en kon zijn en wat ze met haar leven wilde...

    Ik wilde de draad weer opnemen en verder gaan, maar ik merkte dat ik niet meer functioneerde. Ik kwam tot niets meer. Ik stond soms letterlijk te trillen op mijn benen. Mijn oren suisden bij momenten, alsof er een vliegwiel in mijn hoofd zat. Ik kon geen mensen meer om me heen verdragen. Vergaderingen op mijn werk over dagdagelijkse beslommeringen ergerden mij mateloos. Mijn systeem was overbelast.

    Gelukkig ben ik nooit echt bang geweest van crisis. Ik heb crisis altijd ervaren als groeikans. En ergens diep in mij, onder al die woede, onmacht en verdriet, wreef 'de eeuwige observator' in haar handjes: Wow, system breakdown! Boeiend!

    Ik besloot dat ik hulp nodig had. Ik ging naar de huisdokter. Die gaf me ziekteverlof en verwees me op mijn vraag door naar een therapeut. Een lieve vrouw, die, toen ik tijdens de intake heel mijn verhaal had gedaan, me vertelde dat het logisch was dat ik compleet van de kaart was, dat ik heel duidelijk en dringend een klankbord nodig had, een plek om mijn woede en onmacht en verdriet vrijuit te ventileren, en... dat ik wellicht maanden zo niet jaren nodig zou hebben om dit allemaal echt verwerkt en geplaatst te krijgen, in de mate dat zo'n 'feiten' al verwerkt kunnen worden...

    Toen ik buiten stond voelde ik... dat ik eigenlijk nog bozer was dan voordien. Dat het gezien de omstandigheden logisch was dat ik me rot voelde en niet meer functioneerde, had ik zelf ook kunnen bedenken. Maar aan het idee dat ik me maanden zo niet jaren zo zou moeten voortslepen, had ik GEEN boodschap. Ik wilde niet om de andere week voor 65 euro wat praten over wat ik voelde van binnen. Dat kon ik aan mijn dagboek en een paar goede vrienden ook kwijt. Ik wilde HULP. Ik wilde iemand die me tools aanreikte om uit de impasse in mezelf te geraken. CONCREET. NU.

    Ik besloot dat ik eerst en vooral te weten moest komen wat er met mij precies aan de hand was. Was ik in een reactionaire depressie terecht gekomen? Ik huilde veel, maar verder had ik geen echte depressieve klachten. Enkele 'zelftests' op internet maakten me duidelijk dat ik niet depressief was, wel overspannen. Vervolgens ging op zoek naar behandelmethoden voor overspanning.

    En zo kwam ik al gauw op de website van Jos terecht. En daar lezen had op zich al een helend effect, omdat het uitgangspunt positief was: wat me ook overkomen was, trauma, overspanning, burnout, ik kon NU kiezen om het anders te bekijken, om er positief mee om te gaan. En dat was wat ik wilde. Er waren methoden om de pijn en de onmacht en de woede en het verdriet los te laten. En dat was wat ik wilde horen en DOEN.

    Ik besloot de module 'persoonlijke kracht online' te volgen. En na 1 enkele sessie voelde ik hoe ik terug in contact kwam met mijn innerlijke kracht. Dit kwam door het inzicht dat ik de keuze had om ook in deze situatie aan de kant van de oorzaken of aan de kant van de gevolgen te gaan staan.

    Ook in deze 'heavy' situatie kon IK kiezen om mijn leven opnieuw in handen te nemen. Ik hoefde niet als een slachtoffer verpletterd onder het puin van mijn oude dromen te blijven liggen: ik kon opstaan, het stof van me afkloppen, de zaak overschouwen, weg gooien wat onbruikbaar was geworden, de pijn en de woede daarover loslaten, mezelf vergeven en helen, actie ondernemen om mijn dierbaren te beschermen door me burgerlijke partij te stellen (dat kon omdat ik de begrafenis van de mama had betaald) zodat ik ervoor kon zorgen dat als mijn stiefzoon ooit vrij zou komen, mijn man en mijn dochter beschermende maatregelen zouden krijgen, en een nieuw huis bouwen met nog meer ramen van inzicht op de wereld en de mens...

    Ik heb de hele module gevolgd: een methode die perfect aansloot bij wie ik ben en hoe ik in elkaar zit. Ik kreeg meer inzicht in wie ik ten diepste ben en hoe ik in het leven sta, hoe dat terug gaat op mijn vroegere gezinssituatie, welke patronen ik met me mee draag en welke oude pijn.

    Ik kreeg tools aangereikt om mijn missie nog helderder te formuleren en oude ervaringen en overtuigingen die me weg houden van wie ik wil zijn, los te laten. En ik merkte dat het werkte! Het bleek gewoon meer van hetzelfde te zijn: dat wat ik zelf al heel mijn leven had gedaan, maar dan dieper, fundamenteler uitgewerkt met heel concrete 'oefeningen' en 'visualisaties' waarvan ik op slag het effect voelde...

    En op 1 maand tijd was ik van mijn 'overspanning' verlost. En ik gunde mezelf nog een tweede maand van recovering, en daarna kon ik het leven weer aan. Net op tijd om mijn dochter, die had 'gewacht' tot mama weer in haar kracht stond om zelf totaal te crashen, op te vangen en met haar vervolgens in therapie te gaan.

    Tot in de kern van haar pijn, woede, onmacht en verdriet: een zeer zwaar maar louterend proces, dat van haar een ongelooflijk krachtige wijze jonge vrouw heeft gemaakt en onze band die altijd al innig en goed was, alleen nog maar heeft verdiept en verrijkt.

    We zijn ondertussen 2 jaar verder en de vrouw waar ik ooit 1x op therapie ging had in 1 opzicht gelijk: mijn leven, dat van mijn dochter, dat van mijn man, zal nooit meer hetzelfde zijn. We zijn 'getekend' door wat er in ons gezin is gebeurd. Maar niet per se in de slechte zin.

    Het proces dat we samen en ieder apart zijn gegaan, heeft ons ook verrijkt en sterker gemaakt. Het leven is voor mij nog meer dan daarvoor tot zijn essentie gekomen. Ik wil echt vanuit mijn missie leven, elke dag. Wat op zich soms conflicten met zich meebrengt, bv op mijn werk. Als het niet juist voelt, als het niet bij me past, zeg ik makkelijker en radicaler 'nee' dan vroeger.

    Maar dat brengt me vervolgens nog meer in contact met wat ik WEL wil. Ik sta nu opnieuw op een kruising in mijn leven. Ik ben door al wat ik heb doorleefd 'gerijpt' om de droom om 'op mezelf' te beginnen met coaching en therapie te gaan 'manifesteren in de stof'.

    Het is mijn missie om mensen in voeling te brengen met hun diepste essentie, hun enthousiasme, hun vreugde en hun innerlijke kracht. Ik heb dit eigenlijk altijd al gedaan, maar ofwel 'for free' ofwel 'in onderaanneming' van een werkgever en vaak een stuk 'ondanks' bepaalde taken en functies.

    Ik wil nu voluit gaan, tot in de kern, op mezelf, op mijn manier. Ik vind het behoorlijk spannend, want het betekent ook bepaalde zekerheden, bv op vlak van inkomen (ik ben gezinshoofd), en bijhorende beperkende overtuigingen en diepe angsten, nog verder loslaten.

    Wat me heel erg helpt om in het NU te leven, is het contact en de omgang met mijn honden, paarden, katten. Zij zijn ongelooflijke leermeesters in mindful leven. En gewoon genieten van wat zich aandient: de zon, het gekwetter van de vogeltjes in het bamboobos van mijn huis, onderweg zijn met de auto met goede muziek op 10. Een tof gesprek, een diepgaand contact, humor, lachen,...

    Actief het besef cultiveren dat het enige NU dat ik kan leven, het moment is dat zich aandient en dat als ik het laat passeren zonder er van te genieten, ik het voor altijd kwijt ben. En dat er een dag zal komen dat alle nu-momenten op zijn. En het dan gewoon doen. ;-)

    feb 28, 2013
  • anon

    Lieve mensen allemaal, (het is complimentendag vandaag hé)

    Hier ben ik nog eens. Ik wou nog "een paar dingetjes" aanvullen -(de " wijzen op zelfkennis hihi) en dit enkel ter inspiratie want het is mijn grootste wens om mensen te helpen maar op een bescheiden manier en dat is niet altijd eenvoudig. Soms word ik wat drammerig (volgens mijn echtgenoot en hij heeft gelijk), maar
    Jos leerde me dat je de ander in zijn waarde moet laten en uiteraard :) heeft hij overschot van gelijk ! Ik heb al geleerd dat je mensen geen hulp kunt opdringen maar ik denk dat dit hier op deze blog niet kan hé omdat iedereen zelf weet dat hij de keuze heeft om door te lezen of te stoppen.

    Ieder heeft zijn eigen waarheid en mag de dingen op zijn/haar eigen manier doen. Je hoort het al ik heb geleerd om OPEN te STAAN voor andere meningen en mijn eigen gelijk los te laten. Als ik dat toepas, voel ik me stante pede VRIJ Kritiek, mensen die fouten maken, mensen die niet luisteren, mensen die me wantrouwen, mensen die hun gevoelens verdrukken het raakt me niet meer (zo erg) als vroeger en zeker niet als ik UITGERUST ben. Zij hebben hun leerproces elk op zijn tijd en zijn manier. Wanneer ik moe ben, is alles veel moeilijker, dan neig ik al vaak om het slechte te zien in de mens daarom zeg ik dagelijks tegen mezelf : ik zie het goede in mijn medemens en "t verloop van mijn leven.

    Verder leerde ik ook oude zaken uit mijn jeugd die niet meer werken los te laten. Zo laat ik mijn beste kleren nu niet meer in de kast hangen voor speciale gelegenheden want elke dag kan speciaal zijn als je dat wil.
    Zo eten we vanavond eens frietjes ipv in het weekend, lekker mild zijn.

    Ik heb ook geleerd om mijn zwart-wit denkpatroon op te sporen en het zo veel mogelijk los te laten.
    Ik heb geleerd dat je niet in de ander zijn plaats kunt denken, dat je enkel aan jezelf kunt werken. Als je je eigen gevel mooi houdt, maak je de straat waarin je woont aangenamer.
    Ik heb geleerd om flexibeler te zijn en GROEI te AANVAARDEN en dat kan niet als je de dingen wil controleren

    Ik heb met veel GEDULD en VERTROUWEN geleerd dat er ONVOORWAARDELIJEK LIEFDE BESTAAT en dat iedereen op de wereld dit verdient.
    Ik weet nu dat alle frustratie en pijn als het ware een zegen is omdat het je helpt op zelfonderzoek te gaan en te groeien. Trouwens al je je pijn doet, ben je meestal in het NU hé :zo goot ik eens kokend heet water op mijn duim toen mijn gedachten afdwaalden en ik thee inschonk, amai daar heb ik wel uit geleerd om aandachtiger en bewuster te zijn :)

    Dus veel succes allemaal en dank om met een luisterend en onbevooroordeeld oog en oor te lezen.

    mrt 01, 2013
  • anon

    Mindfulness is voor mij vooral rust in de Chaos. Ik kwam er voor het eerst mee in aanraking toen mijn zus een training aan het volgen was. Ik heb haar boek een tijdje doorgelezen en zag dat ik veel van de dingen die mindfulness voordraagt al doe. Door hier bewust van te worden ben ik dit ook bewust meer gaan doen en dat helpt iedere dag rust in de chaos te creëren.

    mei 07, 2014
  • anon

    side effect of diazepam diazepam dose for anxiety diazipam [url=http://goo.gl/CYVYPd ]5 diazepam[/url]. what is diazapan diazepam and alcohol zithromax online pharmacy medicine diazepam . diazepam online diazepam drug classification . buy 5mg diazepam online uk diazepam 2 mg tablet diaepam overdose on diazepam diazepam 15 mg side effects how to order diazepam online

    apr 27, 2016
  • anon

    Mijn naam is Grace Madrid uit Nederland ... Ik ben erg blij vandaag, want mijn man die mij 3 jaar geleden verliet terug kwam naar me smeken me om hem te accepteren terug. toen mijn man me 3 jaar geleden verliet ik dacht dat alle hoop was verloren en ik had pijn unit toen ik hoorde over Doctor Okumu prachtige spreuk, dus ik contact met hem om hulp en hij verzekerde mij dat ik de volgende om gewoon te getuigen als die zal hij heeft geholpen eerder hebben gedaan. ik heb alles wat hij mij vraagt te doen en volg zijn zorgvuldig instrueren en vandaag wil ik dat de wereld weet dat mijn man kwam terug om me viel op zijn knieën en begon me smeken om hem terug net zoals Doctor Okumu kant te accepteren. Doctor Okumu heeft echt een glimlach op mijn gezicht door te brengen mijn man terug, hij is een God gezonden om mensen te helpen en ik ben ervan overtuigd dat hij een God op aarde. Bent u in een probleem en hulp nodig? Contact Doctor Okumu vandaag voor hulp via e-mail: of via de website: http://doctorazuaworldofpowerfulspell.webs.com of via WhatApp: +2349068833552

    feb 19, 2017

Plaats je reactie

Jos Verheijden

Jos Verheijden:

"Het is mijn missie mensen te inspireren te werken en leven in vrijheid en overvloed. Effectief leren omgaan met onzekerheden en tegenslagen. Dat doe ik via training, coaching en mijn blog".

Lees meer over Jos

 

Wil je direct meer energie?

De Gouden Vraag E-book

Download gratis jouw E-book