Ouder van gescheiden kind | Verheijden Consult

Ouder van gescheiden kind

Scheiden is over het algemeen niet echt heel prettig. Niet voor de kinderen. Niet voor de ouders. Vorige week schreef ik over de problemen van kinderen van gescheiden ouders. Maar wat heb je als ouder nou te doen en te laten als je gaat scheiden? Je kinderen zijn immers een belangrijke speler in het scheidingsproces. Zij worden ook gescheiden. Kinderen worden uit liefde geboren. Ouders hebben de biologische behoefte om optimaal voor hun kinderen te zorgen. Hoe kan het dan, dat ze hun kinderen bij een echtscheiding met zoveel trauma’s opzadelen?

Wat heb je als scheidende ouder te doen en te laten? Ik schrijf dit artikel weer vanuit de theorie van het Systemisch Werken. Dat geeft perfecte handvatten hoe je binnen een gezin op een diepere laag met elkaar omgaat.

Binnen een gezin gelden een drietal basiswetten. Dat zijn de wetten van binding, volgorde en geven/nemen. Als die wetten worden nageleefd, dan zal de energie optimaal stromen en kan iedereen ontspannen en veilig zijn eigen ding doen. Als die wetten niet worden nageleefd, zal er door iemand in het gezin een nieuwe balans gezocht worden.

Het vinden van een gezonde balans is de taak van de ouders. Dit klinkt heel simpel en dat is het ook. Ouders hebben de oertaak om er voor zorgen dat iedereen in het gezin zijn eigen plek heeft, dat iedereen mee mag doen, zijn zegje mag doen, dat helder is wie de ouder is en wie het kind, dat helder is wie het oudste kind is en wie de jongste. Daarnaast is het heel belangrijk dat ouders geven en kinderen aannemen. De ouders zijn de grote; de kinderen zijn de kleine. Die verhouding is van het grootste belang.

Maar ja; dan zijn er echtelijke conflicten, is één van de partners plotseling verliefd op een ander, heb je geen zin of tijd om energie in je relatie te stoppen, vind je dat je ook nog recht op een eigen leven hebt, dat je kinderen je leven domineren. Uiteindelijk komt er een echtscheiding. Dan stort je wereld plotseling volledig in. Dan heb je alle energie voor jezelf nodig. Toch!?

Maar dan beginnen je kinderen ook nog eens in opstand te komen. Gaan ze slechte cijfers halen op school. Gaan ze drugs gebruiken. Foute vrienden opzoeken. Gaan ze je tegenwerken. Prachtig!! Ja inderdaad: prachtig.

Als ze op deze manier reageren, dan komt het helemaal goed met je kinderen. Je kinderen geven je dan het hele duidelijke signaal dat JIJ degene bent die de balans moet herstellen. Dat JIJ de ouder bent. Dat ze je nodig hebben als ouder. Kinderen willen gewoon een lekker relaxed leven met twee liefhebbende ouders in een veilige omgeving. Voor jou is dit het signaal om je weer bij elkaar te rapen en weer terug te gaan in je ouderrol. Neem je tijd, maar zorg dat je het binnen enkele maanden weer op de rit hebt.

Maar dan zijn er ook kinderen die plotseling heel zorgzaam worden, die je gaan knuffelen, gaan troosten. Uit zichzelf gaan afwassen, het gras maaien, hun kamer opruimen. Gedrag waar je als ouder helemaal gelukkig van wordt. Dat je dochter je vriendin wordt waar je lekker bij kunt uithuilen. Of je zoon die zo sterk is en je ondersteunt in je ellende.

Als ze op deze manier reageren (en jij het toelaat) dan is het FOUTE BOEL. Dan moeten alle alarmbellen gaan rinkelen. Dan gaan je kinderen namelijk volledig van hun plek af. Dan nemen ze jouw ouderrol over. Als je dat niet snel doorbreekt , zullen ze daar de rest van hun leven last van hebben. Je kind probeert dan op een onnatuurlijke manier de balans te herstellen. Dat lukt niet, hoort niet en werkt niet. Dat is niet erg voor een paar weken, maar dan moet het stoppen.

Het grote dilemma is dat het wel heel goed uitkomt, zo’n lieve kinderen. Dan kun jij lekker in je ellende blijven hangen, hoef je je eigen problemen niet aan te pakken. Jezelf niet bij elkaar te schrapen en weer door te gaan. Sorry voor mijn duidelijke taal, maar als ouder heb je nou eenmaal de taak om voor je kinderen te zorgen. Neem die taak weer zo snel mogelijk terug.

Als je dit zelf niet voor elkaar krijgt, dan zijn er ontelbaar vele hulpverleners die je kunnen ondersteunen. Denk aan professionals als huisartsen, psychologen, systeem therapeuten, maatschappelijk werk, mediators, coaches, trainers. Maar ook familie, vrienden, buren, praatgroepen. Maak gebruik van deze mensen. Ze zijn er voor jou.

Gun je kinderen hun plek als kind en laat ze binnen de ontstane situatie zo veilig en vertrouwd mogelijk in hun eigen rol opgroeien. Zo zijn ze later in staat om in hun eigen gezin hun taak als ouder goed in te vullen. Jij bent het voorbeeld voor je kinderen.

Reacties (5)

  • anon

    Duidelijk herkenbaar verhaal. U zet verschillende gedragingen van kinderen duidelijk tegenover elkaar. Zou het in de praktijk niet genuanceerder liggen en kinderen een mix van deze gedragingen vertonen? De uiteindelijke oplossing voor ouders vind ik kort door de bocht, immers de oorzaak van een scheiding (meestal) en het gedrag van kinderen wordt toch veroorzaakt door de ouder, die waarschijnlijk het gedrag van hun kinderen niet als problematisch zal kunnen of willen herkennen.
    Maar daar kunt u nog talloze blogs aan besteden haha.

    Toen ik de titel las, dacht ik dat u zou schrijven hoe ouders van het kind dat in scheiding ligt zich zouden moeten opstellen of hoe zij hun rol moeten spelen. Immers ouders worden geconfronteerd met een scheiding van hun kind en zo ontstaat er een loyaliteitsconflict wanneer zij een goede relatie hebben met de schoonzoon of -dochter. Dit zelfde geldt ook voor de broers of zussen van diegene die gaat scheiden. Nou ja, nog stof genoeg voor blogs.
    Mooie blog, dank je wel. groeten, Erik

    jul 10, 2012
  • anon

    Ik richt me hoofdzakelijk op persoonlijke ontwikkeling en de oorzaken en gevolgen van traumatische ervaringen. Er zijn geen exacte cijfers, maar ik schat dat minstens 50% van de echtscheidingen voorkomen kan worden als minstens één van de partners zijn eigen problemen aanpakt.

    Ik vergelijk het wel eens met golven. Voordat je op een golfbaan tegen een balletje mag slaan, moet je eerst je GVB halen. Dat zorgt er voor dat het spel soepel verloopt. Daar tegenover staat dat we wel zonder enig ‘diploma’ mogen trouwen en kinderen krijgen.

    Omdat we in het opgroeien allemaal onze bagage meenemen, is het logisch om hier tijdig mee aan de slag te gaan en constant aan je eigen persoonlijke ontwikkeling te werken. Als je het voor jezelf niet zo nodig vindt, doe het dan in ieder geval voor je kinderen. Zodat zij minder bagage meekrijgen en vrijer en opener in het leven kunnen staan.

    jul 10, 2012
  • anon

    Mooie blog, alleen miste ik een antwoord op het volgende stukje:
    “Maar dan beginnen je kinderen ook nog eens in opstand te komen. Gaan ze slechte cijfers halen op school. Gaan ze drugs gebruiken. Foute vrienden opzoeken. Gaan ze je tegenwerken. Prachtig!! Ja inderdaad: prachtig.
    Als ze op deze manier reageren, dan komt het helemaal goed met je kinderen. Je kinderen geven je dan het hele duidelijke signaal dat JIJ degene bent die de balans moet herstellen.”"
    En hoe herstel je die balans? En wat zijn de oorzaken als de ouder dit niet herstelt?
    Bedankt!

    jul 11, 2012
  • anon

    Het ‘tegenwerken’ is het signaal dat kinderen op hun eigen plek blijven. Het ‘lief doen’ geeft aan dat ze van hun plek afgaan en de balans in het gezin proberen te herstellen. Als kinderen gaan ‘tegenwerken’ krijg je het als ouder uiteraard nog meer voor je kiezen (terwijl je het al zo moeilijk hebt). Daar hebben ze de rest van hun leven last van, tenzij ze op een gegeven moment weer terug in hun plek gaan.
    Ouders zijn ervoor verantwoordelijk dat ze de balans in een gezin bewaken en zekerstelling. Ouders die die niet doen (of kunnen) gaan zelf in de kindrol zitten. Je kunt dit heel duidelijk zien in tv-programma’s als ‘The Nany’ of ‘Hulp bij opvoeden’ waarin een deskundige ingrijpt in probleemgezinnen. Daarin zie je altijd dat de ouders in de kindrol zitten en de kinderen in de ‘ouderrol’.
    Het kan zijn dat ouders zelf geen goed voorbeeld hebben gehad, of dat ze vroeger zelf van hun plek zijn gegaan. Dat kan zijn dat ze gedwongen zijn (door bijvoorbeeld ziekte van een van de ouders) of omdat ze het zelf deden (uit liefde voor het systeem om de balans te herstellen).
    Als ouder herstel je de balans door weer in je ouderrol te gaan zitten. Jij bepaalt de regels, jij bepaalt hoe het gezin in elkaar steekt, jij zet je kinderen terug in hun kindrol (door ze duidelijk te maken dat jij de ouder bent en zij het kind). Als je dit zelf niet voor elkaar krijgt, zoek dan professionele hulp (gebaseerd op het Systemisch Werken cq Familie Opstellingen).
    Het Systemisch Werken leert je om niet naar het gedrag van de kinderen te kijken, maar naar de onderliggende dynamieken. Als deze verstoord zijn, worden de basiswetten die in elk systeem (gezin) gelden niet nageleefd. Dat is het niveau waar je de oplossing zult vinden.

    jul 11, 2012
  • anon

    Ik vind het zelf toch wel heel erg belangrijk dat het kind niet de dupe wordt van een scheiding. Buiten dat vind ik het sowieso al belachelijk als ouders hevige ruzies gaan maken. Eigenlijk dwing je in feite zo een kind om een kant te gaan kiezen. Je kan ook gewoon verantwoordelijkheid nemen als ouders.

    Bemiddeling bij scheiding lijkt me daarom een veel betere oplossing. ik las dat er zelfs speciale mediators zijn die met kinderen omgaan. Zo kun je je scheiding tenminste goed en snel afsluiten. Toch een optie die mensen moeten overwegen al zeg ik het zelf.

    mrt 19, 2016

Plaats je reactie

Jos Verheijden

Jos Verheijden:

"Het is mijn missie mensen te inspireren te werken en leven in vrijheid en overvloed. Effectief leren omgaan met onzekerheden en tegenslagen. Dat doe ik via training, coaching en mijn blog".

Lees meer over Jos

 

Wil je direct meer energie?

De Gouden Vraag E-book

Download gratis jouw E-book