Relatieproblemen of burnout; wat was eerst? | Verheijden Consult

Relatieproblemen of burnout; wat was eerst?

Relatieproblemen of burnout; wat komt eerst?

Een burnout heb je nooit alleen. Je relatie, kinderen, vrienden, collega’s, medewerkers, klanten; iedereen heeft er in meer of mindere mate last van. Kijk eens naar je partner (je man, vrouw, vriend, vriendin); hoeveel moet die wel niet van je houden om al jouw ellende steeds maar weer op te vangen. Om steeds maar weer die chagrijnige antwoorden te accepteren. Die klaagzangen aanhoren, weer een feestje moeten afzeggen, de niet te snappen angsten moeten snappen? Vermoeiend hoor...

Met een burnout heb je je handen vol aan jezelf.

Je hebt je energie hard nodig om nog een beetje overeind te blijven. Om te overleven. Soms zelfs om adem te halen. Het is dus fijn als je even geen energie hoeft te geven aan je relatie. Dat je partner jóu nu even ondersteund. Taken uit handen neemt. Je ontlast van de opvoeding van je kinderen. Je de veiligheid biedt dat het allemaal wel goed komt. Daarvoor ben je toch getrouwd! Door dik en dun, in voor- en tegenspoed!

Bij burnout is het logisch dat je relatie onder druk staat.

Relatieproblemen ontstaan vooral als je je eigen problemen niet effectief aanpakt. Als je steeds verder wegzakt terwijl je partner hulpeloos moet toekijken. Je partner heeft het zelf al druk genoeg met een baan, de kinderen en sociale activiteiten. Maar wát je partner ook doet; ze is in ieder geval NIET je therapeut. Dat mag je niet verwachten. Dan worden je relatieproblemen nog groter dan je burnout. En neem maar van me aan; dan stort je helemaal in. Is dat dan wat je wilt?

Als BurnoutCoach moet ik helaas regelmatig constateren dat veel mensen dit inderdaad lijken te willen. Dit gedrag is namelijk nodig om überhaupt een burnout te kunnen krijgen. Je moet jarenlang alle signalen negeren. Je moet jarenlang niet naar je lijf en je klachten luisteren. Je moet jezelf jarenlang uitputten. Anders kun je geen burnout krijgen.

Hetzelfde geldt voor veel relatieproblemen. Die zie je vaak ook lang van tevoren aankomen. Maar je moet jarenlang alle signalen negeren. Je moet jarenlang niet naar je lijf en je partner luisteren. Je moet jarenlang je relatie uitputten. Er meer energie uit halen, dan er in stoppen. Anders kun je geen relatieproblemen krijgen.

Ik sprak laatst een man die me vertelde dat zijn relatie aan het afbrokkelen was. Hij hield van zijn vrouw en kinderen. Maar ja; omdat ze beide een drukke baan hadden, namen ze geen tijd voor elkaar. En als ze samen waren, hadden ze het alleen nog maar over problemen en het huishouden…..

Het is niet altijd duidelijk of er eerst relatieproblemen waren of eerst de burnout van één van de partners. Dat maakt ook helemaal niets uit. De onderliggende structuur is namelijk hetzelfde. De oplossing dus ook. Het begint bij jezelf serieus te nemen en NU aan je jezelf gaan werken. Ja, je leest het goed:

Je hoeft alleen maar aan jezelf te werken

Je hoeft niet aan je burnout, je relatieproblemen, onzekerheden of sociale angsten te werken. Je hoeft alleen maar aan jezelf te werken. Maar ja; dat is nou juist het probleem. Dat doe je niet. Dat heb je al bewezen, anders had je nu geen burnout verschijnselen gehad!! Had je nu geen relatieproblemen gehad!! Dit is al lang bewezen, dus bespaar je de moeite als jij het nog eens wilt bewijzen.

Om tegelijkertijd je burnout en je relatieproblemen aan te pakken volg je gewoon een degelijk burnout traject bij mij. Eventueel kom je af en toe samen met je partner naar de coaching en gaan we samen oplossingsgericht helderheid creëren en afspraken maken. En stel jezelf regelmatig de vraag:

Hoe kan ik direct meer energie krijgen?

Om direct meer energie te krijgen en je relatie te verbeteren hoef je jezelf stechts één vraag te stellen. Met deze vraag verleg je jouw focus naar zaken die je energie geven. Ik noem hem 'De Gouden Vraag' en heb er een E-book over geschreven. Dat kun je nu gratis downloaden.

Ik wil direct meer energie

 

Reacties (39)

  • anon

    wat als je pas een relatie hebt en je woont niet samen,mijn vriend voelt zich ziek,wil alleen gelaten worden en met niemand spreken.Hij wil mij ook niet zien of horen.

    grtjs therese

    dec 07, 2012
  • anon

    Dit is een dilemma waar veel partners, ouders en hulpverleners mee worstelen. Van de ene kant zie je iemand wegzakken en van de andere kant kun je hem niet bereiken. Professionele hulpverleners gaan er van uit dat iemand zelf om hulp moet vragen. Als partner, ouder of kind neem je hier vaak geen genoegen mee.
    Mijn beeld is dat je zo goed mogelijk voor jezelf moet zorgen (in je kracht blijven), zodat je er het beste voor de ander kunt zijn. Houd constant de focus op de mens en niet op zijn probleem. Zorg dat hij weer een mooie en veilige toekomst ziet. Adviseer hem om professionele hulp te zoeken.

    dec 07, 2012
  • anon

    Zelf heb ik een burnout. Ik zit nu 3 weken thuis en zit er weer aan te denken om een paar uur per week te gaan werken. Mijn humeur verschilt met de dag. De manier waarop ik wakker wordt bepaald bijna letterlijk mijn gehele dag. Soms mis ik mijn vriendin, maar soms als ze bij mij is dan vind ik het niet altijd even fijn. Soms heb ik het gevoel dat ik het niet meer zie zitten met haar, terwijl ik dan bij mezelf weer denk dat ik dat niet moet denken, omdat ik voor mijn burnout heel erg verliefd was op haar. Dat gevoel is op het moment ver te zoeken. Komt dit door mijn burnout? Ik vind het zelf erg vervelend dat ik soms twijfel over mijn relatie. Ik hoop dat het door mijn situatie komt, want ik wil eigelijk niet dat mijn relatie over gaat, al voelt het met vlagen soms anders.

    Kunt u dit gevoel voor mij verklaren?

    apr 13, 2013
  • anon

    Wat je beschrijft is heel normaal bij een burnout. Wel vervelend natuurlijk, maar het komt heel vaak voor. Belangrijk is om dit met je vriendin te bespreken en uit te leggen dat het tijdelijk is.

    Met clienten spreek ik om deze reden altijd af dat ze gedurende het burnout-traject geen grote beslissingen nemen (zoals scheiden, ontslag nemen, bedrijf sluiten). Eerst helemaal herstellen en dan weer verder met je leven.

    apr 15, 2013
  • anon

    ik zit ook in zo`n situatie mijn man weet niet of hij nog van mij houdt .
    de ene keer zegt hij van wel en dan weer niet.
    dan wil hij scheiden en dan heeft hij weer spijt.

    dit hoort er dus bij en er is dus toch nog wel hoop voor onze relatie

    jan 10, 2014
  • anon

    mijn man heeft een burnout en wilde na 23 jaar van de een op de andere dag scheiden.
    hij heeft nu interne therapie ,waar hij veel rust heeft en goeie begeleiding.
    wil hem zo graag helpen maar weet gewoon niet wat hij wil ,hij wil bijna geen contact met de kinderen en mij.
    hij moet steeds huilen ,twijfelt over alles.
    dit is om moedeloos van te worden die onzekerheid .

    jan 10, 2014
  • anon

    Herken zoveel ...sinds 8 maanden geprobeerd mijn vriend af te remmen
    Bespreekbaar maken ..zijn irritaties prikkelbaarheid agressief kritisch zijn etc.... Vlak voor kerstdagen heeft hij zijn koffer gepakt en is terug gereden naar Duitsland (wij hebben sinds 3 jaar een relatie waarvan 2 jaar een afstandrelatie. Heb geen zicht wat er gaande is kan hem naar mijn gevoel niet supporten .......hij twijfelt en wil mij niet zien tot hij zich weer goed voelt en zeker weet dat hij door met ons wilt ...
    We hebben wel contact per whatsapp ..... Wil er graag heen maar weet niet hoe
    hij gaat reageren.... Vorige week gezegd dat ik naar hem toe zou komen en hij zei een no go hij wilt rust

    feb 12, 2014
  • anon

    Ik heb exact hetzelfde. We hebben nu bijna 1 jaar een relatie. mijn vriendin woont in Duitsland en ik in Nederland. Doordat ik haar heb ontmoet toen ik zelf een burn out had. Ze heeft me geweldig geholpen en gesteund.
    Ik herkende veel signalen bij haar dat ook mijn vriendin tegen een burn out aanliep. Opvoeding alleen, grote stress op het werk en alles alleen willen doen. Niet om hulp vragen.
    De glimlach waarop ik verliefd was geworden, werd minder en minder. Nu sinds 4 weken hebben we elkaar niet gezien. Ze wil met mij geen contact per sms, facebook, telefoon etc. Mijn laatste gesprek was vanavond waarop ik haar aangaf dat ik er voor haar wil zijn en dat ik van haar hou. Van haar kant geen reactie. Ik moet eerst met mezelf in het reine komen. Ze wil me daarom ook niet zien. Haar enige reactie was dat als ik een andere vrouw zou ontmoeten dat ik daar verder mee moet gaan.
    Maar een burn out ontkent ze ten stelligste. Dit gaat mijn inziens een lang traject worden voordat ik haar überhaupt weer zal zien of spreken.

    jul 16, 2014
  • anon

    Hallo,

    Ik had een relatie van 22 jaar waarvan wij 6 jaar zijn getrouwd. Ik besef nu nadat wij alweer drie maanden niet meer samen leven, eindelijk wat mij dwars heeft gezeten. Vorig jaar ben ik totaal onderuit gegaan, nu blijkt een Burn Out. Dit heb ik niet goed verwerkt en ben zo overgestapt in een andere baan. Tijdens deze actie hebben mijn vrouw en ik besloten om tijdelijk uit elkaar uit te gaan. Na drie maanden dacht ik dat ik er al wel weer klaar voor zou zijn, en zijn we langzaam weer bij elkaar in huis gekropen. Nu een jaar verder liggen we in scheiding en ik heb na drie maanden eindelijk in de gaten dat ik een beste Burn out gehad heb. Nu is het voor mijn huwelijk waarschijnlijk te laat omdat mijn vrouw zich totaal verwaarloost voelt en heeft mij hiervoor verlaten. Nu ga ik met mijzelf aan de slag om mijn leven weer op de rit te krijgen. Ik heb hiervoor wel een hele dure rekening moeten betalen. Jammer dat niemand mij hiermee heeft kunnen helpen. Mijn vrouw heeft wel altijd geprobeerd om uit mij te krijgen wat er toch mis was. Maar hier kun je in deze situatie niets mee, ook mijn psycholoog heeft mij helaas niet kunnen helpen.

    Ik wil z.s.m. mijn leven weer op de rit om mijn kids in ieder geval een normale vader te laten zien. Dat is het minste wat ik voor ze kan doen gezien deze hele nare situatie.

    mei 17, 2014
  • anon

    Helaas hoor ik dit soort verhalen veel te vaak. Maar dat is ook typisch voor burnout: De meeste mensen moeten eerst een héél duidelijk signaal krijgen voordat ze écht aan zichzelf gaan werken (sommigen zelfs meerdere signalen).

    Anderen (met name partners) kunnen van alles proberen, maar het komt eenvoudigweg niet binnen. Heel jammer, maar in ieder geval wel heel fijn dat je nu je verantwoordelijkheid voor je kinderen neemt en aan jezelf gaat werken.

    mei 17, 2014
  • anon

    Woon net samen met mijn partner
    Na de verhuizing is hij ingestort, burn out was de diahnose
    Hele dagen ligt hij in bed en als ik zeg " zoek ajb hulp" zegt hij :" ik weet alleen wat goed is voor mij...rust"

    Het eten wil hij op bed want anders valt hij flauw zegt hij

    Ik probeer duidelijk te maken dat hij overdag uit bed moet komen maar dat wil hij niet, depri voelt hij zich niet zegt hij

    Dit is toch niet gezond meer en hoe krijg ik hem zover om in beweging te komen en hulp te zoeken?

    jun 12, 2014
  • anon

    Bij een burnout is het prima om even te rusten. Het lost echter niets op. Dus even een week (of twee) slapen en luieren en dan weer aan je herstel werken.

    Bij burnout spelen vaak angsten (zoals angst om flauw te vallen). Dat is normaal en gaat meestal wel weer over.

    Als hij na enkele weken niet vanzelf herstelt, dan moet hij toch écht professionele hulp inschakelen.

    jun 12, 2014
  • anon

    Ik heb mijn vriend ontmoet drie maanden geleden. Meteen een goed click meteen het gevoel dat je bij elkaar hoort. Op eens werd hij twee keer achter elkaar griep achtig ziek. Bij de tweede keer adviseerde de huisarts om naar de lichaam te luisteren en goed denken voor burn-out signalen. Sinds die dag is de echte burn out geëxplodeerd. Hij is heel introvert geworden. Alles is moeilijker geworden . Hij weet dat hij ziek is maar hij is bang om een label te krijgen op het werk. Ik heb hem gezegd dat ik hem begrijp en dat ik van hem houd, dat hij kan tijd voor zichzelf nemen en zijn rust vinden....helaas wil hij de relatie stoppen. Hij is bang want hij weet niet hoe lang dit zou duren. Tijdens de laatste gesprek heb hem gezegd dat hij moet op zichzelf focus houden en me laten helpen ook met kleine dingen zoals boodschap doen of opruimen...maar hij wil dit niet.de onzekerheid is voor hem te moeilijk nu. Ik weet niet wat te doen. Ruimte gewen zeker. Maar ik vind niet dat nu een moment is om beslissingen te nemen. Ook al de relatie nieuw is ik wil bij hem blijven maar hij laat me niet toe.Ik zou hem graag willen helpen om te begrijpen dat hij hulp nodig heeft professionele hulp...wat nu. Afstand nemen?hoe kan ik hem laten weten dat ik er ben? Dat ik van hem houd en dat het is ok voor mij nu support geven...een relatie is toch niet alleen uit gaan eten en lol hebben...

    jun 25, 2014
  • anon

    In een relatie moet je vertrouwen en geborgenheid opbouwen. Dat duurt een aantal jaren. Als je net een nieuwe relatie hebt en met een burnout geconfronteerd wordt, kan ik me voorstellen dat je even afstand wilt nemen. Dus ik zou hem even de tijd gunnen om aan zichzelf te werken.

    Houd er ook rekening mee dat een burnout een snelle en onverwachte correctie is van scheefgegroeide overtuigingen. Dat betekent dat hij zijn oude patronen zal gaan vervangen door nieuwe. Mogelijk past jullie relatie in het oude plaatje, mogelijk in het nieuwe. Dat zul je helaas pas weten als hij weer hersteld is.

    Veel sterkte en wijsheid gewenst.

    jun 25, 2014
  • anon

    Mijn vriend was al jaren zichzelf aan het overbelasten en is in januari van dit jaar ingestort. Hij heeft een eigen zaak, waarvan ik de boekhouding doe. Om de zaak draaiende te blijven houden ben ik een aantal taken van hem over gaan nemen. Daarnaast ben ik ook huisvrouw en moeder van een dochter van inmiddels 5. Ik merk dat onze relatie onder zeer grote druk is komen te staan. Ik wil hem heel graag helpen en ondersteunen, maar weet niet precies hoe dat moet. En hij voelt zich niet begrepen en ook helemaal niet ondersteund. Hij heeft al een heel traject bij een psycholoog gehad wat eerdaags afgerond word. Niet omdat hij beter is, maar omdat ze hem niet kunnen helpen. Zeer waarschijnlijk krijgt hij dan van de huisarts een verwijzing voor de psychiater. Ik merk dat ik zelf ook op aan het raken ben. Weet iemand hoe ik mijn vriend kan ondersteunen zonder er zelf aan onder door te gaan? (ps we zijn al 16 jaar bij elkaar)

    aug 10, 2014
  • anon

    Bij burnout van één van de partners, krijgt de ander het vaak ook zwaarder. Precies zoals jij het omschrijft, ga je taken en verantwoordelijkheden overnemen. Dit is een natuurlijke en op zich mooie reactie. Echter alleen als het tijdelijk is. Je vriend moet zelf de verantwoordelijk nemen en snel van zijn burnout hetstellen. Dat mag je gewoon eisen van hem!

    Als hij hulp krijgt die hem niet verder helpt, dan moet hij zelf de verantwoordelijkheid nemen en andere hulp inschakelen die hem wél helpt. Hij is notabene ondernemer! Die doen niet anders.

    Ik coach veel ondernemers met burnout; die zijn binnen enkele weken al weer redelijk fit. Daarna gaan we borgen dat hij niet terug valt. Kijk aub even op deze website naar het Excellent pakket; dat is de beste en snelste aanpak van burnout.

    aug 11, 2014
  • anon

    Hoi. Ben 12 jaar samen met mijn vriendin en sinds 6 maanden verloofd. Het probleem is dat we beide een burnout hebben helaas met 2 kinderen.
    Helaas krijgen we beide geen rust en zei wil miss. relatie stoppen omdat ze niet weet wat ze wil. Ik (man) ben hier dus helemaal kapot van en huil erg veel de laatste tijd en ben gewoon bang dat de relatie op de klippen gaat lopen.
    Zei loopt bij psycholoog om de week en ik ook om de week. Het probleem is dus ik doe bijna alles in het huis zoals huishouden en kinderen verzorgen. Dit omdat ik haar wil helpen omdat ik de relatie wil redden.Maar hoelang kan zoiets duren? Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoudt voordat ik helemaal de grond in zak.

    okt 07, 2014
  • anon

    Natuurlijk trek je dit niet. De vraag die jezelf moet stellen is, of je op deze wijze verder wilt. Als je vindt dat je HELAAS twee kinderen hebt waardoor je min of meer aan elkaar verplicht bent te blijven, dan ben je echt al te ver aan het gaan. Zorg dat je snel weer fit bent. Dát is wat je verplicht bent aan elkaar en aan je kinderen. Als het bij die psycholoog niet opschiet, besef dan dat je geen tijd hebt voor nutteloos gepraat. Neem een gespecialiseerde burnout-coach in de arm. Dan ben je snel weer fit.
    Kijk even op deze site naar het Burnout Excellent pakket. Dat werkt.

    okt 07, 2014
  • anon

    Ook ik heb eraan moetdn geloven. Te lang op wilskracht gedreven. 2 jaar geleden thuis komen te zitten. Relatietwijffels, angst, hyperventilatie en depressie. Totale uitputting. Nu ben ik twee jaar verder en medicijnvrij. Ik ben gereintegreerd en heb vandaag ontslag genomen. Aan het einde van het herstel komen alle keuzes nogeens voorbij maar nu met verstand en gevoel hersteld. Ow wat was het eng om te kijken naar de relatie, puur uit angst voor verlies. Heeft mijn gezonde deel hem uitgezocht of mijn wilskrachtdeel. Ik denk dat ik kan zeggen: de werkproblemen waren er eerst en als gevolg daarvan relatieproblemen. Dat ligt dus geheel bij mij. Ik voel nu de energie weer stromen, maar kan nog moe zijn. De oude persoon komt niet meer terug. Ik ga een nieuwe weg in, zonder de route te weten. Wat een vrijheid. Bozigheid heb ik nog wel, naar mijn omgeving waar ik al die jaren voor heb gehold. Maar burnout-vrienden zeg nu eerlijk, heeft iedereen daar om gevraagd om die inzet, om meer te geven dan we konden? Of was dat iets wat wij zelf deden uit angst niet goed genoeg gevonden te worden of verlaten te
    worden? Kijk jezelf eens eerlijk aan. Overigens tips om die boosheid en hoge eisen niet meef op mijn partner te projecterdn zijn welkom, zeker omdat ik een partner heb die ook wel op wilskracht kan varen.

    okt 15, 2014
  • anon

    Ben 12 jaar met mijn partner en wonen samen. In die tijd tot nu doe ik alles ( hij vind werken alleen voldoende) hoewel ik ook nog snachts werk. Twee van de 4 kinderen hebben ADHD. Dus de 4 kinderen zitten op 3 Apparte scholen. Ik moet echt alles alleen doen en weet niet meer hoe, ben zo moe gewoon maar wordt niet begrepen door hem. Heb geen eens meer energie om voor mn relatie te vechten als ik toch alles alleen moet doen. Heb constant huilbuien, gevoel van flauwvallen, benauwd alles en dat maakt hem niet uit. Ik draai dus alle uren alleen incl snacht werken . Weet niet of t nou een burn-out is maar ben moe van het leven zo. Ik wil gewoon niet meer maar weet niet hoe ik het moet aanpakken wil mezelf weer terug.

    okt 20, 2014
  • anon

    Of het nu burnout is of iets anders: Ik zou maar heel snel actie ondernemen. Dit trek je natuurlijk niet lang meer. Daar ben jij niet mee gebaat en je kinderen al helemaal niet. 

    De eerste stap die je nu moet zetten, is nu écht voor jezelf kiezen.
    Volg een training, coaching of therapie om aan jezelf te werken.
    Het is wezenlijk dat je ZELF in je kracht komt. 

    Kijk even op mijn site voor alle mogelijkheden.

    okt 20, 2014
  • anon

    Mijn partner en ik zijn 4j samen waarvan 1 getrouwd - sinds eind vorig jaar aan het bouwen aan ons eigen huis - hij doet bijna alles zelf. Sinds november merk ik veranderingen in zijn
    Gedrag zoals snel prikkelbaar of boos .. Tot ik 3 weken terug het er uit sleurde : hij weet het niet meer. Wil geen huis of huwelijk meer - zegt dat hij me niet meer graag ziet en dat dit geleidelijk is gekomen maar hij niet kan uitleggen hoe... Geeft ook wel aan dat externe factoren zoals bemoeienis v familie hem stoort ... Is dit normaal? Kun je amper 6 maanden geleden huwelijksbeloften uitwisselen en nu niets meer kunnen duiden? Kun je amper een paar weken terug nog praten en sms'en over hoe fijn n
    Eigen huis zal zijn en
    Dit nu niet meer vinden? In de kerstdagen samen spullen kopen voor het nest en nu wegwillen!? Heb hulp ingeroepen ve therapeut - komende week ons eerste gesprek - kan dit raad brengen? Kun je inzien dat als er echt 'meer' ad. Hand is je nu niet in staat bent om dingen te voelen of beslissen ... :(

    feb 15, 2015
  • anon

    Hallo,

    Mijn verhaal is als vele andere hier, alleen net weer even anders. Mijn partner en ik waren >13 jaar bij elkaar, je leest het goed waren. Wij hadden de meeste tijd een erg leuke en gelukkige relatie, alleen het laatste jaar was zwaar.
    Het laatste jaar echter gebeurde er veel dingen die vooral bij haar veel druk betekende – Moeder werd ziek (is haar laatst overgebleven familie), mijn puber zoon kwam bij ons in huis wonen, ze verloor haar baan na een lang vervelend traject en tot slot de angst voor de naderende overgang. Mijn partner werd steeds onzekerder en instabieler. En tot overmaat van ramp ging ze haar ontsnapping meer en meer in ‘de wijntjes’ zoeken. Het was duidelijk, ze kon het allemaal niet aan.

    Ondertussen leerde ze 9 maanden geleden een man kennen waar ze al deze druk en stress niet bij voelde. Er ontstond een korte flirt. Hier hebben we een behoorlijke ruzie over gehad, maar ze koos voor de relatie. We zijn er overheen gestapt en verder gegaan, de bewuste man was toen ook uit beeld. Alleen leek de druk steeds verder toe te nemen. Met name haar ontslag raakte haar in trots en zelf vertrouwen. De gedachte om ‘afhankelijk’ te worden vond ze vreselijk. Ondertussen ging mijn carrière erg goed, ik maakte promotie en kreeg opslag. Dit vond ze moeilijk.

    Tot er uiteindelijk een climax ontstond in december. Het ontslag was definitief na een erg moeizame en vervelende onderhandeling. Ze zat er doorheen en haar burn-out was overduidelijk, alleen tegelijk ook onbespreekbaar. Hulp werd afgeslagen en het aanbod voor hulp werd als belediging ervaren. Het leek wel of alles wat ik haar zei een reden werd om conflict te zoeken. En dat terwijl ik haar uitsluitend steun bood en verzekerde dat ze altijd door me zou worden opgevangen. In deze periode ging haar consumptie van drank verder om hoog.

    En plotseling was daar weer die man van een half jaar eerder. Daarna ging het snel..
    Begin februari verbrak ze de relatie via sms. Vanaf dat moment was ze voor mij onbereikbaar en kon ik ook niet meer tot haar doordringen. Een gesprek was simpelweg onmogelijk. Haar gedrag was onherkenbaar, als of er een ander persoon tegenover me zat. Nog geen week later trok ze in bij deze andere man.

    Ik realiseer me dat dit een permanente schade is, ik haar niet meer kan bereiken en de breuk daardoor een feit. Toch is dit iemand waar ik veel om geef en ik zou haar graag steun bieden.
    Maar .. wat kan ik doen om haar te helpen.. Kan ik überhaubt nog iets doen?

    mrt 05, 2015
  • anon

    Ik weet niet of je vraag in de laatste regel een echte vraag is, of meer een overdenking.

    In beide gevallen zou mijn antwoord zijn dat je nu beter eerst voor jezelf kunt zorgen.

    Door haar nu los te laten help je jullie allebei (en eventuele kinderen) het meest.

    mrt 06, 2015
  • anon

    Mijn partner en ik zijn 3,5 jaar samen, waarvan 9 maanden samenwoonden. Ik sinds 6 maanden burn out. Ik had voorheen al wel eens twijfels, en besloot toen: ik ga er 100% voor en ben gaan samenwonen. Nu zijn die twijfels er weer, ook mede door de burn out veel negatieve gedachten. Ik denk vaak: ik voel me nu niet voor rede vatbaar, ik neem geen beslissingen. Maar soms denk ik: als deze relatie niet goed voor mij is, werkt het herstel mij juist tegen.
    Moeilijk te beslissen of oplossingen bij jezelf liggen (zelfvertrouwen, jezelf liefhebben, grenzen aangeven) of dat de relatie gewoon niet werkt.
    Hoort deze 'niet weten' periode bij de burn out, of durf ik niet te beslissen uit angst, waar doe je goed aan in zo'n situatie?
    Ik wil me zo graag beter gaan voelen, maar geld voor een burn out traject heb ik niet. Ga wel naar psycholoog. Bedankt.

    mei 04, 2015
  • anon

    Hoi Jos,

    Ik las je artikel en kan me identificeren met de inhoud. Een kleine twee maanden gaf mijn vriend aan dat hij een probleem heeft, een psychisch probleem. Waar het vandaan komt weet hij niet, en denkt met " door te pakken" dat het probleem in zijn hoofd wel "oplost". Hij wilt het liefst of hele dagen op bed liggen of 24/7 werken om zich maar niet ellendig te voelen. Ook begint hij nu te twijfelen aan onze relatie, en geeft aan dat hij liever ongelukkig in zijn uppie is dan dat hij me erin mee trekt.. Ook zegt hij niet te weten of hij gewoon om me geeft of echt van me houdt.. ook al vindt ie het nog steeds fijn als ik bij m ben, tegen elkaar aan te liggen en enigszins te kroelen. Dit wordt steeds spaarzamer door zijn mindstate en ik begin er ook last van te krijgen. Ik eet slechter en weet niet meer wat ik moet doen om hem uit dat dal te halen. Begrip & liefde halen niets uit, en hij zegt ook dat hij me enorm zou missen als ik bij m zou weggaan. Hij weet het allemaal niet meer, wilt geen mensen om zich heen en het liefst zondert hij zich geheel af van de buitenwereld. Het aanbod dat hij wellicht hulp moet gaan zoeken slaat hij af, want daar gelooft hij niet in.

    Mijn vraag luidt:
    Twijfelt hij aan de relatie door de issues in zijn hoofd? En indien ja; Wat kan ik doen om hem in te laten zien dat het een domme keus is om een streep onder de relatie te zetten.. Want ik denk/voel dat wanneer het opgeklaarf is in zijn hoofd hij zelf ook zal realiseren dat uit elkaar gaan niet de juiste optie was. Maar dan is het kwaad al geschied.

    Alvast bedankt voor een eventuele reactie, zou me enorm helpen!

    p.s. praten helpt niet goed, want zodra we het erover hebben lijkt hij in die negatieve spiraal te blijven vallen waarin de twijfels blijven toenemen.. Over ons, zihzelf en hij zei zelfs dat hij " uit het leven wilt stappen" maar dit nimmer zal uitvoeren, maar wel met die gedachtes rondloopt. Hierdoor weet ik dat dit niet voorkomt uit onze relatie maar uit de psychische rotzooi in zijn hoofd.

    Groetjes

    mei 09, 2015
  • anon

    Het grootste probleem bij mensen die zelfstandig uit een burnout willen komen, is dat ze dezelfde structuren gebruiken als waarmee ze IN de burnout zijn gekomen. Een burnout is het bewijs dat de oude structuren niet (meer) werken en je enorm veel energie kosten. Je zult dus nieuwe energie-gevende structuren moeten ontwikkelen. Alleen dan kom je er beter uit. Sommige mensen accepteren al heel snel hulp, anderen moeten eerst 'tot het gaatje gaan'. Heel jammer voor henzelf en hun omgeving. 

    Partners adviseer ik in principe om in ieder geval heel goed voor zichzelf te zorgen (en zéker niet zelf psycholoogje gaan spelen). Dat is de basisvoorwaarde om er voor een ander te kunnen zijn. Je partner zal dan eerder bereid zijn om zijn burnout aan te pakken. Veel sterkte gewenst.

    mei 17, 2015
  • anon

    Mijn vriend heeft momenteel al bijna 2 maanden last van een burn out (waarschijnlijk langer, maar sinds deze tijd is hij gestopt met werken).

    De relatie wordt er inderdaad niet makkelijker op. Het moeilijke is: Zelf werk ik ook en heb ik ook nog een extra voltijd studie daarnaast. Daarbij komt natuurlijk ook het huishouden kijken, die we normaliter altjd samen doen.

    Dit alles gaat botsen, het word mij op dit moment ook echt te veel. Ik snap dat ik degene ben waar hij het meeste mee omgaat en dat ik zijn uitlaatklep ben, maar ik kan niet meer tegen al die negativiteit. Zelf ben ik erg bang dat ik er ook in mee word gesleurd.

    Hoe kan ik hier het beste op reageren?

    mei 22, 2015
  • anon

    Nog een extra toevoeging:

    Hij is erg verdrietig en ongelukkig, het is echt ontzettend zielig om te zien. Frustrerend ook omdat je machteloos bent omdat je niet precies weet wat er aan de hands is. Volgens mij weet hij dat zelf ook niet?

    Als er ook maar iets gebeurd wat hem stress oplevert, dan heeft hij daar meteen fysiek last van.

    Is er, behalve de bovenstaande tip om zelf geen psycholoog te spelen, nog een andere belangrijke tip voor de omgang hiermee?

    Zelf herken ik me er wel in dat ik de neiging heb om hem te pushen en geduld aan het verliezen ben..

    mei 22, 2015
  • anon

    Het beste advies is:

    1. hem zover te krijgen dat hij professionele hulp inschakelt.

    2. er zélf niet aan onderdoor te gaan door afstand te houden en hem op zijn verantwoordelijkheid te wijzen.

    mei 22, 2015
  • anon

    Ik ken mijn vriend nu bijna een jaar. de eerste weken waren fantastisch maar toen hoorde ik opeens dagenlang niets van hem. En vervolgens geeft hij doodleuk aan dat er niets aan de hand was, hij wilde gewoon even tijd voor zichzelf. Inmiddels ken ik hem een heel stuk beter en stukje bij beetje vertelt hij me ook dingen waar hij mee zit of die moeilijk voor hem zijn. maar hij ontkent nog steeds dat hij een probleem heeft.
    Eens in de circa zes weken heeft hij een moment dat hij "op zichzelf wil zijn als hij het moeilijk heeft". Meestal leidt dit tot een boel spanningen tussen ons. vaak geeft hij ook de bons aan onze relatie om het een paar dagen later weer goed te maken. Hij beloofd geen beterschap en blijft ook aangeven dat hij niet zal veranderen. net zoals hij aan blijft geven dat er niets is, gewoon nu even wat teveel tegelijk aan zijn hoofd. als ik aangeef dat ik dit niet meer wil op deze manier dan is zijn enige reactie daarop dat ik beter af ben zonder hem en dat ik beter verdien. zo gaan we nu al een jaar tot ik nu zelf ook over mijn grenzen ben gegaan. Ik besef dat hij het zelf moet doen en dat ik hem niet kan helpen. maar ik ben ook heel bang om hem kwijt te raken. dat is ook de reden waarschijnlijk dat ik zoveel gepikt heb en mezelf toch wel behoorlijk weggecijferd heb. Ik heb trouwens al een aantal keren aangegeven dat hij professionele hulp moet zoeken. maar dan ontploft hij bijna letterlijk. ik heb hem nu eerlijk verteld dat ik op instorten sta en dat ik hem nu even nodig heb. maar het blijft stil van zijn kant. ik heb ook geen idee wat hij doet en hoe hij eraan toe is. dat vind ik heel vervelend en ook een beetje eng eigenlijk. Ik besef dat ik hem moet loslaten, of in ieder geval voor nu en dat ik even wat afstand moet houden. Maar hoe doe ik dat?

    mei 26, 2015
  • anon

    Zoals ik het lees is het beter voor jezelf alsook voor je vriend om nu voor jezelf te kiezen. Over enkele maanden als je zelf weer fit bent, kun je nog eens bekijken wat je nou zélf eigenlijk wilt. Succes met je beslissing.

    mei 26, 2015
  • anon

    Een jaar geleden kreeg ik last van pfeiffer, waardoor ik erg moe en daardoor geprikkeld en een beetje depressief werd toen het zo lang duurde. Mijn vriend was in die tijd altijd heel lief en begripvol. Afgelopen december zijn we samen gaan wonen. Ik was nog steeds niet beter maar had het gevoel dat ik altijd op mijn relatie kon vertrouwen. Vorige maand verteld mijn vriend dat zijn gevoelens minder werden. Toch verder gegaan. 3 weken later bleek hij met iemand anders afgesproken te hebben, waar uiteindelijk toch niks gebeurt is (zegt hij). Geprobeerd verder te gaan, maar 2 weken later maakt hij het uit, waarop hij 2 dagen later weer terug is.. Ik merk aan alles dat hij tegen een burn out aanloopt (slaapt slecht, schommelingen in humeur, huilbuien, eet slecht, weet het allemaal niet meer). Hij wil me niet kwijt, maar houd ook niet meer van me zegt hij. Vanwege zijn eigen zaak kan hij ook niet makkelijk vrij nemen (ook nog eens crisis op het werk, dreigend faillissement). Hij kan moeilijk zijn gevoelens uiten en praten. Zijn ouders luisteren ook niet naar hem, dus hij kan alleen bij mij terecht. Heb hem zover gekregen naar de dokter te gaan, met doorverwijzing naar psycholoog. Ik weet niet meer wat ik moet doen, bij hem blijven of voor mezelf kiezen. Ik zoek in alles naar hoop en bevestiging, maar krijg nauwelijks signalen.. Wat kan ik nog doen..?

    jul 13, 2015
  • anon

    Na een huwelijk van 30 jaar met de man met wie ik vanaf mijn 16e samen was, kwam ik erachter dat ik al jaren, zoniet mijn hele huwelijk bedrogen ben. Na een ellendige periode heb ik (chat-)contact gekregen met mijn 1e vriendje (op m'n 15e :-) ). Van het een kwam het ander en we werden smoorverliefd. Na het eerste afspraakje zei hij dat zijn gevoelens voor mij alleen maar sterker geworden waren, maar dat dit hem tegelijkertijd ook beangstigde omdat het vanaf dat moment serieus geworden was. De laatste jaren voor zijn scheiding kwamen bovendrijven en hij wist niet of hij al toe was aan een nieuwe relatie, maar dat als hij een relatie wou, dat het dan met mij was. Het werd een half jaar met ups en downs, waarin ik sterk relatie-(bindings)angst dacht te herkennen. Er vonden enkele afspraakjes plaats, waarvan we beiden erg genoten, maar wat bij hem telkens na afloop weer heftige angstgevoelens opriep. Na het laatste afspraakje was dit weer het geval en kort daarna kreeg hij een burnout. Eerder zei hij dit soort gevoelens nooit eerder gehad te hebben, dat dit pas sinds mij was en dat dit ook was waar hij over piekerde, maar nu met de burnout zegt hij weer dat het niks met mij te maken heeft. Wat hád ik hem graag geholpen, met alle liefde, maar dat wilde hij niet. Uiteindelijk heb ik hem rust gegund om hem de tijd te geven. Hij heeft toen hulp gezocht, wat ik hem al heel vaak aangeraden had om te doen. Hij liet mij vervolgens weten dat 'de bom gebarsten was', vertelde dat hij naar de huisarts geweest was, maar gaf tot mijn grote verdriet ook aan het contact met mij te willen verbreken (hij schrijft: 'ik weet niet of het goed en slim is, maar...'), omdat nu hij zo met zichzelf in de knoop zat het toch niks ging worden en dat hij ook niet meer wist wat hij voelde, dat waren zijn woorden. Dat klinkt allemaal heel herkenbaar voor een burnout. Ik heb zijn wens gerespecteerd en heb hem met rust gelaten, maar ik heb er ENORM veel verdriet van... :-( Ik hou nog steeds zielsveel van hem.

    Ik kan het alsmaar niet loslaten..., hoe zeer ik ook mijn best doe. :-( Is het zijn burnout of staat het er los van en wil hij gewoon de relatie (of wat we hadden) niet meer? Heb ik een plank voor mijn kop en kan ik niet accepteren dat het voorbij is? Of heeft het toch met zijn burnout te maken en kan ik op hem wachten?

    Ik durf geen contact met hem te zoeken, omdat ik hem niet wil belasten, nu hij het zo moeilijk heeft...

    Heel raar gezegd, maar graag een 'aardige' reactie, ik ben niet bang voor de waarheid, maar ben met het mislukken van mijn huwelijk heel erg beschadigd en ook dit (waarschijnlijk allemaal niet zonder toeval) kwetst me weer enorm, voel me een hoopje ellende nu, ik heb de beste bedoelingen en weet echt niet hoe het in elkaar zit en wanneer ik het goed doe. :-(

    Alvast hartstikke bedankt!

    jul 13, 2015
  • anon

    Uiteraard krijg je een 'aardige' reactie. Je doet immers zo enorm je best dat alleen dát al een groot compliment waard is.

    De vraag die je jezelf kunt stellen is: 'Hoe kan ik het advies om hulp te zoeken ook op mezelf toepassen?'
    In heel veel situaties (en zeker van deze ordegrootte) heb je gewoon hulp nodig. Kijk ook even naar het filmpje op mijn blog: Hoe zeker ben je van jezelf? 

    Bespreek het eens met je huisarts en vraag om een doorverwijzing naar een psycholoog (of zoek een goede coach).

    jul 14, 2015
  • anon

    Beste Jos,

    Bedankt voor je, inderdaad :-), 'aardige' (!) reactie!

    Ik was vergeten te vermelden dat ik zelf al jarenlang hulp heb van een psycholoog. Na dat van mijn ex-man heb ik zelfs gesmeekt om hulp (heel vaak naar de huisarts geweest), toch bleek dit moeilijker gezegd dan gedaan en bleef het beperkt bij de psycholoog die ik al had: een gesprek van 3 kwartier per 3 weken... :-( (ik kwam niet in aanmerking voor een 2e lijns psycholoog omdat ik geen psychiatrische stoornis had).

    Mijn psycholoog zegt dat ik met mijn verleden (misbruik en dat van mijn ex) niet in staat ben om een goede relatie op te bouwen (ook qua vriendschap), of ik ga iemand tegenkomen die misbruik van mij maakt en kom ik wel de juiste tegen, dan jaag ik diegene waarschijnlijk weg, omdat ik hem 'dood knuffel'. Ook qua contacten met anderen krijg ik niet wat ik graag zou willen, ik zoek steun, maar krijg het tegenovergestelde. Ik herken dit heel erg, maar dit is ook wel heel hard om te horen. :-( Ik denk dat het chatvriendje tot de laatste categorie hoort, maar de psycholoog zegt ook dat niemand in mijn situatie er zolang mee door was gegaan, omdat het volgens haar eigenlijk 'niks' was wat we hadden (slechts enkele afspraakjes en chatten).

    Hoe dan ook, ik moet met mezelf aan de slag met de psycholoog, dat snap ik en daar gaan we ook hard aan werken. Maar wat ik met het chatvriendje en mijn verdriet hierom, aan moet, is me, ook na het filmpje, helaas nog niet duidelijk. :-(

    Kan ik het maken om hem te vragen om uitleg? Staat zijn wens om met rust gelaten te willen worden, boven mijn behoefte aan duidelijkheid? Of is die duidelijkheid er wel, maar zie ik hem niet? Ik hink constant op 2 gedachtes: 1) hij wil de 'relatie' niet (meer) of 2) het komt door de burnout. Ik hou heel erg vast aan de tekenen die hij gaf dat hij wel degelijk om mij geeft, te weten: de keren dat hij het zei in zijn berichten, de afspraakjes, waaruit dit ook duidelijk bleek en de zin: 'ik weet niet of het slim en goed is...' voordat hij zegt dat hij het contact wil verbreken.

    Ik heb het natuurlijk helemaal aan mezelf te wijten dat ik zover hierin 'meegegaan' ben, maar ik voel me er erg rot onder dat ik een half jaar lang gewacht heb en aan het 'lijntje gehouden ben' en dat dit nu voor niets geweest nu dit de 'conclusie' is. Ik snap dat ik er niks aan kan veranderen, maar ik denk dat ik er beter mee zou kunnen leven als ik zou weten hoe het nu precies zit. Feit is dat hij na elke afspraak in een 'dip schoot', daar lijkt het nu ook weer heel erg op, alleen met een bizarre uitkomst, al heeft hij eerder ook al gezegd dat hij die andere keren ook blij was dat er geen gekke dingen gebeurd waren.

    Het allerliefste wil ik hem terug, dat staat voor mij als een pijl boven water, daar twijfel ik geen seconde aan. Maar natuurlijk alleen als hij dat zelf ook wil. Is het de hoop die ik niet op kan geven, kan ik hem niet loslaten, kan ik mijn verdriet erom beter verwerken als ik de waarheid (die hard kan zijn...) weet, of maak ik mezelf dat wijs?

    Is het met een burnout in onze situatie realistisch om te denken dat een eventuele relatie er nog ooit in zit? Was het al gedoemd te mislukken of heeft de burnout 'roet in het eten gegooid'? Kan de liefde verdwijnen door een burnout? En last but not least: is de burnout niet onlosmakelijk verbonden met de relatie-(bindings-)angst en is de burnout niet juist het gevolg daarvan?

    Alvast hartstikke bedankt maar weer!

    Groetjes,

    Marieke

    jul 14, 2015
  • anon

    Nu toch echt even een hardere reactie.

    Als je al jaren met dezelfde psycholoog bezig bent én als die je aan het lijntje houdt én als die geen verstand van trauma heeft, dan zou ik eerst maar eens fatsoenlijke professionele hulp inschakelen.

    Dat je trauma's opgelopen hebt is normaal in het leven: die kun je gewoon weer loslaten (met de juiste hulp uiteraard) en weer gewoon verder gaan met je leven. En dus ook weer 'normale' gezonde relaties aangaan.

    De hele discussie rond dat vriendje heeft op dit moment geen enkele toegevoegde waarde omdat je nog in die oude trauma-structuren vast zit. Dus eerst aan jezelf werken en dan weer lekker gaan rondkijken naar leuke mannen (die zijn er ruim voldoende).

    Als je professionele hulp wilt, zou je bij mij terecht kunnen. Kijk ook even naar Hans Velders en Jayne Jubb. Dit zijn beide de absolute toppers op het gebied van traumaverwerking.

    jul 15, 2015
  • anon

    Mijn man heeft al 6 jaar een burn-out, slikt antidepressiva en heeft slaapproblemen waarvoor hij medicatie krijgt. Hij woont al ruim een jaar niet meer thuis, heeft daar zelf voor gekozen met zijn huisarts, maatschappelijk werkster enz. De 1e 5 maanden had ik totaal geen contact met hem. Dit was voor mij slopend. Ik at niet goed, sliep niet. Ik ben iemand die niet alleen kan zijn. Ik voelde me eenzaam. Na 5 maanden belde hij mij dat hij mij nodig had en ontdekt had dat hij het alleen niet kon. Hij heeft professionele hulp. Ik ben verschillende keren bij hem geweest, heb hem advies gegeven, gewandeld, boodschappen gedaan enz. Ik had zelfs een week vrij genomen van mijn werk maar er gebeurde iets (uit het verleden kwam naar boven bij beiden) en toen kon ik beter naar huis gaan. Ik heb dat gedaan maar heb het heel moeilijk. Hij wil geen bezoek en heeft rust nodig. Hoe lang moet ik hem met rust laten? Ook zei hij dat hij dit jaar gaat beslissen of hij wel of niet met mij verder wil. Iedere dag wil ik hem bellen te meer dat er een vriendin van ons heel ziek is en zij hem graag nog wil zien. Wat is wsijheid?

    jul 22, 2015
  • anon

    Bij voorbaat excuus voor dit lange verhaal! Ik ben 43, mijn man 42, 3 geweldige kids van 17,15 en 12. We zijn 22 jaar bij elkaar waarvan 17 getrouwd. Vorig jaar gaf mijn man ineens, voor mijn gevoel uit het niets, aan te willen scheiden. 'Omdat hij niks meer voor me voelt'. Ons huwelijk kent net als overal ups en downs en we zaten idd in een mindere periode. Dat het zo erg was daar had ik geen idee van! Mijn man liep al 2 jaar lang rond met dat idee en was al een paar jaar niet gelukkig meer zei hij. Nou klopt het idd dat hij de laatste 2 jaar (voor dat hij mij dit vertelde) veel weg was. Veel werkte. Weinig met ons als gezin wilde doen. Op momenten dat we bij elkaar waren eigenlijk niks willen ondernemen. In huis geen klusjes kunnen oppakken en afmaken. En zo nog wel meer dingen. Dit zag ik ook pas achteraf! Ik heb m altijd laten gaan omdat ik dacht dat hij ontspanning nodig had voor het vele harde en lange werken. Nu denk ik dat het vluchten was. Ik kreeg na zijn mededeling gelijk het gevoel dat er meer aan de hand moest zijn. Met niemand heeft mijn man dit ooit besproken. Zelfs z'n beste 2 vrienden en zijn ouders wisten van niks! Met een van die twee praat ik vaak over de situatie. gelukkig ziet hij ook wat ik zie anders zou ik echt aan mezelf gaan twijfelen.. In ons huwelijk hebben we ook veel meegemaakt. Miskraam, abortus, overlijden van dierbaren etc. Nooit heeft mijn man hier nadien over gepraat. Altijd vond hij dat hij er voor mij en mijn verdriet moest zijn. Hij is zelf vrij hard en kil opgevoed terwijl hij dat zelf absoluut niet is. Praten en helpen wilde hij voorheen altijd over en met iedereen alleen niet over zichzelf en zijn gevoelens. Hij is er een van het type 'ik heb niemand nodig ik weet hoe ik in elkaar zit en ik kan het zelf wel oplossen'. Mijn man is nu sinds mei uit huis. Hebben wel dagelijks contact. Mijn man was/is moe. Futloos, energieloos. Rusteloos. ik vind m emotieloos, weinig aandacht voor de kinderen. Vrienden zoekt ie ook minder contact mee. Z'n hobby is ie nauwelijks meer mee bezig. Continu bezig op z'n mobiel en meer roken. Hij slaapt slecht en is duidelijk afgevallen sinds hij op zichzelf woont. Hij heeft een drukke veeleisende baan. Onze vriend heeft burn-out al eens aangekaart maar dit wordt stellig ontkend. Ook hiervan zegt hij ik heb het al eens bijna gehad (dat klopt hij heeft toen 2 weken wat minder gewerkt en daarna weer vol aan de bak) dus ik weet hoe het voelt. Als ik Google kom ik al snel op een burn-out, een midlife en/of n (onderhuidse) depressie. Het schijnt dat mannen anders met een depressie omgaan? Ik heb werkelijk geen idee of ik in de juiste richting zoek. Ik heb op depressie gezocht omdat zijn opa depressief was, zijn moeder altijd last heeft van sombere buien in de herfst, onze dochter anti-depressiva slikt voor n dwangneurose en omdat depressie ook gedeeltelijk erfelijk bepaald kan zijn. Ik heb mijn man aangegeven dat ik best snap dat het idd op kan zijn maar dat we daarvoor eerst alles uitgezocht en onderzocht moeten hebben. En alles geprobeerd, we hebben namelijk niets gedaan! Vandaag nog gesproken en hij wil misschien wel met iemand gaan praten. Fijn! Een positief stapje. Hij had een rotweek gehad met veel piekeren en veel lichamelijke klachten. Het lijkt of ie bij zijn eigen gevoel gaat komen zegt hij. Alleen z'n gevoelens ten opzichte van mij waren nog niet veranderd riep hij er gelijk achteraan. Ik heb m ook gezegd als je dan nu weer bij je gevoel voor jezelf komt is het misschien ook wel mogelijk dat je al die jaren dus voor niets en niemand iets voelde. Daar is hij het dan weer niet mee eens. Dat is te diep en te ver gezocht vind hij. Na zo'n gesprekje tussen ons is hij doodmoe. Ik denk dat er veel meer meespeelt dan hij denkt. Maar of het nou n burn-out n midlife n depressie of iets anders is. Geen idee. Maar ook daarvan geeft hij aan dat hij moe wordt van het feit dat iedereen (ik, die vriend en z'n ouders) denken dat hij een probleem heeft. Is het ontkennen? Vluchten? Angst? Heeft hij gelijk dat er niks is? Ik heb werkelijk geen idee. Ik zie zeker ook mijn aandeel in de dingen die mis zijn gegaan in ons huwelijk hoor en wil niet alles gooien op een probleem bij mijn man. Dat zou ook niet eerlijk zijn. Ik denk dat het wellicht een combi is van allerlei zaken waarbij het beruchte druppeltje....... Hij krijgt van mij de tijd om van alles uit te zoeken alleen waar begint hij. Of ik. Of wij? Kan dit een burn-out zijn? Kunt u mij helpen of iig een richting opsturen waar we gaan beginnen in deze hele grote brei. Alvast mijn dank!

    jul 26, 2015
Jos Verheijden

Jos Verheijden:

"Het is mijn missie mensen te inspireren te werken en leven in vrijheid en overvloed. Effectief leren omgaan met onzekerheden en tegenslagen. Dat doe ik via training, coaching en mijn blog".

Lees meer over Jos

 

Zo krijg je
direct meer energie

De Gouden Vraag E-book

Download gratis jouw E-book