Veilig zijn of veilig voelen? | Verheijden Consult

Veilig zijn of veilig voelen?

veilig zijn of voelen?

We komen al een tijdje in Spanje en huren steeds een ander vakantiehuisje. Op dit moment hebben we een vrijstaand huis met zware tralies en een hoge massieve muur om het perceel. En toch voelt het minder veilig dan een vorig huisje met dunne tralies en een laag muurtje. Dan komt al snel de vraag naar boven: “Wat is eigenlijk veiligheid?”

Binnen een dikke hoge muur en zwaar traliewerk IS het gewoon veiliger dan zonder deze attributen. Maar voor ons VOELT het minder veilig. Onze analyse is dat dit komt omdat we geen uitzicht hebben. We weten niet wat er achter die dikke muur gebeurt.

Nou maakt het eigenlijk niets uit wat er achter die muur gebeurt, maar toch blijkt het belangrijker dan we dachten. Zolang we binnen blijven is het oké. Echter als we naar buiten gaan, voelt het angstig dat we niet kunnen zien wat er achter die muur is.

Maar wacht eens even; waar ken ik dit van? Oh ja; dat deed ik vroeger ook. Maar dan met emoties. Ik was zo iemand die een hele dikke muur om zijn emoties had gebouwd. Pure overlevingsstrategie overigens. Want in die grote boze buitenwereld is het gewoon eng en onveilig.

Maar ja, dan ga je carrière maken en wordt er van je verwacht dat je jezelf laat zien. Nou ik dacht het niet! Dat gaan we niet doen! Ook dat gaat nog wel een tijdje goed, totdat je hartproblemen en een burnout krijgt. Maar ja; dat ligt aan het werk. Dat is buiten die muur!

Waar het pas goed fout ging, was toen ik trainingen ging volgen in persoonlijke ontwikkeling. Toen ze me probeerden duidelijk te maken dat ik mezelf niet liet zien. Nou dan doe ik wel wat beter mijn best hoor. Zeikers. Maar ja, dat is ook al niet goed. Het is niet snel goed hoor; ik denk dat ik maar lekker binnen mijn muur blijf. Lekker veilig.

Maar ja dat wil je ook niet. Dus dan wacht je een moment af dat het helemaal hartstikke veilig is om jezelf een beetje te laten zien. Blijkt gelukkig mee te vallen. Nou dat gaan we dan ook eens buiten die training proberen in de grote mensen wereld. Oeps; foutje. Niet doen.

Maar goed; om een lang verhaal kort te maken…. Uiteindelijk lukt het je dan toch om die muur stukje bij beetje af te breken en de buitenwereld toe te laten. Om jezelf te laten zien. Om je kwetsbaar op te stellen. Gewoon eens emoties hebben die er mogen zijn.

Waar het volgens mij om gaat is dat jezelf afsluiten in principe veilig is, maar dat je het als onveilig zult ervaren. Of je nou voorzichtige uitstapjes maakt óf die muur met alle middelen probeert hoog te houden; in alle gevallen kost het veel negatieve energie.

Over het algemeen is het slim om een veilige omgeving op te zoeken. Jezelf omringen met prettige mensen die fijn en liefdevol met je omgaan. Mensen die oprechte interesse in jóu hebben. Mensen die zelf ook al het een en ander hebben meegemaakt.

Voor mijzelf waren persoonlijke ontwikkelingstrainingen de plaats om mijn eerste stapjes te zetten. De trainer zorgde voor een veilige omgeving en de andere deelnemers zaten in een zelfde soort proces als ik. Een prachtige omgeving om veilig te oefenen met oprechte interesse.

Mensen hebben geen interesse in jouw kennis, tot ze kennis maken met jouw interesse in mensen.

Sinds ik zelf trainingen in persoonlijke ontwikkeling geef, ben ik me hiervan heel erg bewust. Vaak wordt ik nog geraakt en ontroerd als deelnemers uit hun schulp komen en zichzelf laten zien. Ik ervaar dan vaak een enorm sterk gevoel van dankbaarheid. Dankbaar dat mensen zich veilig voelen. Dankbaar dat ik er bij mag zijn. Dank je wel voor je vertrouwen.

Als je jezelf wat beter leert kennen, zul je ontdekken dat jij ook je eigen manier hebt om met situaties om te gaan. Met mijn gratis persoonlijkheids-analyse krijg je een goed beeld van jezelf en hoe jij vanuit jouw diepste wezen reageert.

Doe de gratis persoonlijkheidstest

 

Reacties (9)

  • anon

    Dit is zo ontzettend herkenbaar. Alleen mijn muren afbreken vind ik doodeng

    feb 03, 2014
  • anon

    Fijne blog weer. Muren heb ik niet (hooguit tunnels), maar ik heb in de loop der jaren wel gemerkt dat oprechte interesse in mensen kan verflauwen als die interesse nooit wederzijds wordt.

    Vroeger kon ik daar heel erg van balen, maar ik heb geaccepteerd dat interesse tonen om iets terug te krijgen uiteindelijk niets brengt. Mooi om dat in te zien, hoewel het ook wel iets van weemoed met zich meebracht.

    Dat gevoel van dankbaarheid ken ik overigens ook, maar ik ervaar het meer als een soort 'kloppen', dat wil zeggen: als ik merk dat ik iemand kan helpen of inspireren door oprechte interesse te tonen, dan klopt alles. Alsof er een kosmisch puzzelstukje op zijn plaats valt, en daar word ik blij van. Mooi toch?

    feb 03, 2014
  • anon

    Mooi verhaal over je vakantie huis in Spanje!

    De veiligheid heeft niet altijd met muren en tralies te maken.
    Veiligheid is: zonder er over na te denken op straat te kunnen zijn of in een ander land, waar dan ook.
    Dat kan niet en ook niet in Nederland!

    Ook op persoonlijke vlak, is veiligheid geen garantie!
    Mijn muren zijn door jouw training gevallen!
    Maar je hebt te maken met andere mensen en collega's die die training nog niet gevolgd hebben.

    Daar moet je mee om leren gaan, en ook alles van me af laten glijden?

    Maar de tegenwerking die ik dan krijg, persoonlijk of via het rijk/gemeente en overheid is erg vermoeiend!

    Toch een mooi en herkenbaar verhaal.

    feb 03, 2014
  • anon

    Wow wat is dit herkenbaar zeg!!!

    feb 03, 2014
  • anon

    Hallo Jos,

    Mijn aandacht gaat uit naar wat je schrijft over "kwetsbaar op stellen".
    In mijn optiek, hoe raar wellicht dan ook, bestaat die kwetsbaarheid helemaal niet, niet echt althans.

    Hoe veel eenvoudiger wordt het leven niet wanneer we uitstralen dat anderen ons niet kunnen kwetsen, eenvoudig omdat we niet gekwetst kunnen worden, eenvoudig omdat we niet breekbaar zijn wanneer we echt zijn; wanneer we echt zijn dan zijn we ijzersterk, zelfs op het moment dat iemand onze huidige status quo schade toebrengt.

    WAT zijn we in wezen, is de enige vraag die er echt toe doet in mijn optiek. Laten we dat met zijn allen gaan zijn en de wereld komt er anders uit te zien!

    Hartelijke groet,
    Herman

    feb 03, 2014
  • anon

    Is het leven niet heilig? Neemt onze behoefte aan veiligheid niet toe naarmate dit besef van heiligheid (onvoorwaardelijke liefde als bron en bestemming van ons leven) is aangetast?

    Inderdaad: ervaringen van afwijzing en afkeuring doen je in je schulp kruipen. Hoe hoger de muren en hoe dikker de tralies, hoe verder je je van je essentie verwijderd voelt. Een "vrijwillige" gevangenschap.

    Het ergste is als je je eigen criticaster bent geworden. Dan is zelfs je schulp niet veilig meer. Al heb je - paradoxaal - nog minder verlangen om eruit te kruipen.

    feb 04, 2014
  • anon

    Herkenbaar en mooi, jouw reactie.
    En wanneer we onze innerlijke criticus waarderen maar herleiden tot kleinere proporties, dan wordt het leven zoveel fijner. Uit die vrijwillige gevangenschap stappen, dat heb ik ook letterlijk gevoeld in mijn lichaam. Heerlijk!
    Zo kan een burn-out toch heel leerrijk zijn.

    feb 04, 2014
  • anon

    Waar kun je je nog veilig voelen als je de diagnose borstkanker krijgt, als je daarna gaat verhuizen, je huwelijk niet verder meer kan en vervolgens je werkgever aangeeft dat je terug gaat naar waar vandaan je bent gedetacheerd.
    Soms voelt de buitenwereld wel heel onveilig.
    Mooie training zou welkom zijn.

    apr 03, 2014
  • anon

    Soms komt alles tegelijk. Uiteindelijk wil je de veiligheid van binnen voelen. Mogelijk helpt het doordat je op jezelf teruggeworpen wordt. Veel sterkte en veerkracht gewenst.

    apr 03, 2014
Jos Verheijden

Jos Verheijden:

"Het is mijn missie mensen te inspireren te werken en leven in vrijheid en overvloed. Effectief leren omgaan met onzekerheden en tegenslagen. Dat doe ik via training, coaching en mijn blog".

Lees meer over Jos

 

Zo krijg je
direct meer energie

De Gouden Vraag E-book

Download gratis jouw E-book