Ben je overspannen of burnout?

Overspannen of burnout

Om overspannen of burnout te worden, moet je langdurig over je grenzen heen gaan. Je krijgt last van vermoeidheid, concentratieproblemen en lichamelijke klachten. Maar hoe weet je nou of je overspannen bent of een burnout hebt? Hoe weet je nou of je rust moet nemen en je serieus zorgen maken, of dat je gewoon door kunt gaan op de oude voet? Sommige specialisten zeggen dat burnout en overspannen hetzelfde zijn. In beide gevallen ben je namelijk erg moe en uitgeput. De aanpak om weer fit te worden is echter heel anders. Daarom kijk ik zelf vooral naar de achterliggende oorzaken van overspannenheid en burnout. Daarin is een wezenlijk verschil te zien.

Overspannen

Je wordt pas overspannen als de spanning een tijdlang te hoog is.
Dat kan zijn door specifieke problemen in het werk, je relatie of je gezondheid. Mogelijk voel je een vorm van reddeloosheid. Je verliest het overzicht en de grip op de situatie. Vervolgens raak je in de stress. Als je te lang doorgaat, raak je overspannen.

Het typische van overspannenheid is, dat je vaak een combinatie van oorzaken nodig hebt om overspannen te worden. Problemen waar je overspannen van kunt worden zijn:

  • overspannen verwachtingen op het werk
  • onzekerheid en stress bij reorganisaties op het werk
  • overlijden of ziekte van dierbaren en de daaraan gekoppelde zorg
  • een combinatie van een drukke baan en bijvoorbeeld een verbouwing thuis

Als je overspannen bent, zijn de gevolgen vaak wel te overzien. Na een paar weken rust en afstand nemen, zul je wel weer fit zijn. Echter; als de problemen maar blijven stapelen, zul je wat bewuster afstand moeten leren nemen. Anders ga je er aan onderdoor.

Burnout

Een burnout krijg je alleen als je langdurig en ver over je grenzen heen gaat.
Je moet jarenlang structureel alle symptomen negeren. Als je eenmaal in een burnout zit, dan herken je dit aan meerdere burnout symptomen. Het kan zijn dat een incident of situatie de druppel is die de emmer doet overlopen. Maar de basis was al gelegd. De oorzaken van een burnout zitten in je persoonlijkheid:

  • te perfectionistisch; streven om alles perfect uit te voeren
  • alles en iedereen onder controle willen houden
  • te loyaal zijn aan mensen of situaties die het niet verdienen
  • jezelf overal verantwoordelijk voor voelen en alles op je nek nemen

Het typische van een burnout is, dat het vaak aan het werk wordt toegeschreven. Dat is, anders dan bij overspannenheid, niet zo. Het werk (of de omgeving) zorgen er slechts voor dat jouw persoonlijkheidskenmerken ‘getriggerd’ worden. Ze raken jouw gevoelige snaar.

De gevolgen van een burnout zijn veel heftiger. Je kunt maanden uit de running zijn. Als je een bedrijf hebt, kun je zomaar failliet gaan. Je partner klaagt over je onzekerheid en cynische gedrag en heeft er zo geen zin meer in. Je klanten lopen weg. Collega’s pikken jouw baan in… Alle reden dus om het niet zover te laten komen. Neem tijdig actie!!

Omdat een burnout er langzaam insluipt, lijkt het een onderdeel van jezelf te zijn. Je bent er aan gewend om zo te reageren. Dat klopt ook: het zijn jouw typische persoonlijkheids-kenmerken die dit doen. Daarom is het bijna altijd nodig om externe hulp in te schakelen. Iemand die heel anders kijkt en je de spiegel voorhoudt. 

Hoe je direct meer energie krijgt

Om direct meer energie te krijgen hoef je jezelf stechts één vraag te stellen. Met deze vraag verleg je jouw focus naar zaken die je energie geven. Ik noem hem 'De Gouden Vraag' en heb er een E-book over geschreven. Dat kun je nu gratis downloaden.

Ik wil meer energie

 

Reacties (39)

  • anon

    Ik zit al 2 jaar met een burn out en zit zonder geschikt personeel dat ook niet te vinden is al 1 jaar.Indien wel kan ik het niet betalen wegens te duur zodat ik geen enkele winst meer over hou.Ik werk dag & nacht om mijn zaak recht te houden dat lukt tot op heden want ik ben vorig jaar met 10% gestegen maar weet dat ik dat niet vol houd.. mvg Mevr Nys

    apr 17, 2012
  • anon

    Helaas zitten veel mensen in een situatie waarin ze geen uitweg meer zien. Het probleem is niet de situatie, maar het onvermogen om een uitweg te zien. Op elk moment is alles mogelijk. Alleen kunnen we dat niet zien. We maken onze wereld zo overzichtelijk mogelijk. Dat is het stuk omgaan met onzekerhden.

    Dat werkt prima. Echter als je overspannen of burnout bent, dan maak je je wereldje zo klein dat je geen uitweg meer weet. De situatie raakt ook steeds meer overspannen. De enige uitweg is, om hulp te vinden van andere mensen. Soms kan dat met goede vrienden, maar meestal heb je een echte specialist nodig.

    apr 18, 2012
  • anon

    Dag mevrouw,

    Ik las net uw berichtje en vroeg me af hoe het nu met u gaat. Heeft u inmiddels een goede werknemer gevonden, want ze bestaan gelukkig nog wel hoor :).

    M.v.g. S. Kas

    mei 16, 2013
  • anon

    Vorig jaar burn out geraakt, teveel geslikt van mijn expartner, perfectionistisch zijn en maar doorgaan. Ik heb het roer omgegooid, mijn eigen zaak gesloten, verhuist en vanuit mijn nieuwe huis opnieuw voor mezelf begonnen. Het duurde 5 maanden voordat ik het idee had weer wat energie over te houden na het werk. Nu werk ik alweer wat meer en voel me steeds sterker worden. Accepteren vind ik moeilijk, maar vooruitkijken en opnieuw leren aanvaarden wat er op je pad komt zowel negatief als positief is de weg naar heling voor mij. Ik vind het tevens moeilijk om nog respect of waardering voor mijn ex op te brengen, egoistische mensen krijgen geen ruimte meer in mijn leven!! Ik wens een ieder met brun out veel zelfliefde toe. Groet, Suzan

    apr 17, 2012
  • anon

    Dank je dat je eenieder veel zelfliefde toewenst. Ik denk dat dat inderdaad een belangrijk aspect is in je herstel als je overspannen of burnout bent. Echter zelfliefde gaat een stuk verder dan zoals jij het bedoelt. Zelfliefde is hetzelfde als liefde.

    Dat betekent dat, als je werklijk van jezelf wilt kunnen houden, je je ex zult moeten vergeven. Veel mensen vinden dit vreemd, maar je vergeeft je ex niet voor hém, maar voor jezelf (en je kinderen). Door hem te vergeven kom je los van de verbinding met je ex en kun je weer je eigen leven.

    apr 18, 2012
  • anon

    Wiebe Veenbaas deed ooit in een opstellingen sessie (Familie Opstellingen) de uitspraak; mensen met Burnout hebben (systemisch gezien), te weinig gerust bij de ouder van de tegenovergestelde sekse. Ben benieuwd wat jouw mening daarover is.
    Verder een heel duidelijk verhaal. Ik denk dat ik meer overspannen ben dan Burnout, als ik het zo lees.
    Groetjes Tom

    apr 17, 2012
  • anon

    De duidelijk herkenbare oorzaken van burnout zijn perfectionisme, controlegedrag, te hoog verantwoordelijkheidsgevoel en loyaliteit.
    In de aanpak van burnout kijk ik vooral naar de oorzaken van deze thema’s. Dit zijn altijd systemische thema’s. Met name in het contact met je systeem van herkomst (meestal je ouderlijk gezin) zul je deze thema’s ontwikkelen.
    Stel dat je als man nooit een compliment kreeg van je vader, dan kun je enorm stoer en je best gaan doen (perfectionisme ontwikkelen), of je kunt de zachtheid van de vrouwelijke kant van je moeder opzoeken.
    Maar dit is slechts één scenario. Er zijn er wel duizenden te bedenken.

    apr 17, 2012
  • anon

    Als ik het goed lees ligt de oorzaak van Overspannenheid in “teveel te doen hebben in te weinig tijd” waardoor je jezelf te weinig rust geeft. En de oorzaak van een Burnout ligt meer in de karaktereigenschap(pen) van jezelf waardoor je je dingen teveel aantrekt en beren op de weg ziet. Omdat het in je zit kan je er veel moeilijker afstand van nemen dan van de oorzaken van overspannenheid lijkt me.

    Ik denk wel dat er een relatie tussen de twee zit. Als je je teveel aantrekt van dingen of alles in de hand wil houden (burnout) dan zal je ook best kans maken dat je bij teveel te doen (overspannenheid) minder afstand en rust kan nemen.
    Mij heeft het best geholpen door Nee te leren zeggen tegen mensen en om problemen te leggen bij wie ze veroorzaken (“je vindt het niet leuk, dat is dan jouw probleem”). En uiteraard dat niet door helemaal geen rekening met anderen te houden.

    Ik ben nu eenmaal een realist (= een optimist met ervaring ;-) ) Of een glas halfvol of halfleeg is, ligt er gewoon aan of je hem aan het vullen bent of aan het leegdrinken :-)

    apr 18, 2012
  • anon

    Het verschil tussen hoe je reageert bij een overspannen situatie en hoe je algemeen reageert is niet zo groot. Het gaat er om dat je af en toe onder een enorme druk komt door een heftige situatie cq periode (ziekte, reorganisatie, overlijden, enz). Ook bij burnout zijn er externe factoren nodig om jouw persoonlijkheidskenmerken te prikkelen.

    Het verschil zit hem meer in de heftigheid van de situatie. Bij een extreem heftige situatie heeft iedereen het moeilijk en loopt bijna iedereen het risico overspannen te worden.

    Mensen die gevoelig zijn voor burnout zullen heel gestrest reageren in situaties die anderen heel relaxed vinden. Als je je bijvoorbeeld overal verantwoordelijk voor voelt, dan zul je meer werk op je nek nemen dan mensen die makkelijker ‘nee dank je’ zeggen.

    In een bepaalde management functie zal de ene manager wél burnout worden en de andere niet. Het zijn dus meer je eigen persoonlijkheidskenmerken die hierbij bepalend zijn en minder de situatie. Dus ‘teveel te doen hebben in te weinig tijd en jezelf geen rust gunnen’ is over het algemeen een persoonlijke beleving van een situatie.

    apr 18, 2012
  • anon

    Ik ben nu twee en halve week thuis, overspannen want ik heb lange tijd mijn draagkracht overschreden. Ik herken mezelf wel in de burnout persoonlijkheids-kenmerken en wil beslist niet burnout worden!

    De werkomgeving waar ik sinds drie maanden werk maakt het voor mij gezien de werkdruk, ook bij collega's en de complexiteit van zorg waar ik nog niet altijd in thuis ben, het voor mij erg moeilijk en soms zelfs onmogelijk om het werk los te laten en de ladder niet hoog te leggen.

    Nu weet ik niet wat te doen. Ander werk zoeken? Het wel een kans geven? Voel ik me nu zo doordat ik overspannen ben? Of moet ik externe factoren aanpakken en heb ik daar de energie dan nu wel voor?

    En als ik even alles loslaat hoe moet dat dan verder, financieel? Ik heb toch kinderen die moeten eten en onderdak behouden. Geloof me ik ben geen zeur en moedig als het moet maar nu weet ik het echt even niet meer en terwijl ik dit schrijf, springen de tranen al in mijn ogen.

    dec 26, 2013
  • anon

    Zo te lezen stijgt het even boven jezelf uit en kom je er dus niet meer uit. Dit lijkt me nogal logisch. De eerste stap die je nu te zetten hebt is weer te landen op aarde.

    Dat doe je bijvoorbeeld door heel helder voor je zelf vast te stellen wat je NU het liefste zou DOEN. En dat dan nu ook gewoon meteen gaan doen uiteraard!! Dan krijg je weer snel grip op je situatie en vind je weer rust.

    Daarnaast is het belangrijk om vrienden op te zoeken. Lekker tegen elkaar aankruipen (letterlijk of figuurlijk) en zo weer de verbinding met je lijf aangaan. Dat geeft ook weer heel snel rust en weten wat je nu het beste kunt doen.

    Als dit allemaal niet landt, zoek dan in ieder geval een professionele burnout specialist. Die helpt je weer terug in je lijf en tot rust te komen. Sterkte gewenst.

    dec 26, 2013
  • anon

    Alleen bedenken wat ik nu wil doen en dit ook gaan doen. Dat is een fijne tip en brengt weer rust in mijn gedachten als ik me nu alleen hierop focus. Ik ga het deze week proberen.

    Ik heb nu contact met mijn huisarts die me doorverwezen heeft naar een psycholoog. 6 januari heb ik een gesprek met mijn regiomanager. Ik hoop dan voor mezelf helderheid te hebben weer therapeutisch te kunnen gaan Werken.

    Ik wil wel werken maar de gedachte hieraan beneemt me nu nog letterlijk de adem. en na een activiteit van een paar uur ben ik alweer doodmoe. Wanneer weet ik of ik al dan niet er goed aan doe om weer een start te maken op het werk.

    En raad je mij liever een burnoutspecialist aan ipv een psycholoog?

    dec 26, 2013
  • anon

    Het is logisch dat je spanning krijgt als je weer aan werken denkt. Het kan zijn dat het drempelvrees is, maar het kan ook betekenen dat je nog dik in je burnout zit. Dat kan ik zo via blogberichten helaas niet vaststellen. Mijn tip is altijd om gewoon heel goed bij jezelf te voelen. En daar naar te handelen!

    Je kunt altijd het beste voor een specialist kiezen. Dat kan een psycholoog zijn, een NLP-coach of een therapeut. Als  hij maar gespecialiseerd is in de effectieve aanpak van burnout (zoals ik).

    De gemiddelde eerstelijns psycholoog is een generalist (die weten overal iets van). Vergelijk het maar met een huisarts; daar ga je eerst heen en als het een complex probleem is, dan stuurt hij je door naar een specialist. Sla bij burnout deze stap over; het kost alleen maar extra tijd.

    dec 27, 2013
  • anon

    Hartelijk dank! fijn dat je ons hier allemaal zo goed te woord staat.
    Vriendelijke groet,

    dec 29, 2013
  • anon

    Ik heb net een 3-jarige bacheloropleiding achter de rug waarbij ik het 1ste jaar geweldige punten had en eigenlijk niet veel werk had. Daarna in het 2de jaar werkte ik overdreven veel door een groepswerk waarbij ik alles moest doen.

    Doordat de andere zijn afspraken nog eens niet nakwam hadden we allebei matige punten. Ik kon hem uiteindelijk niks verwijten want ik had telkens gezegd omdat hij alles fout deed, dat ik het wel ging doen en was te loyaal en niet assertief genoeg om dit te melden.

    Hierdoor kwamen andere vakken ook in de problemen. Het laatste jaar 1ste sem nam ik dus veel vakken mee en had moeite om ze op te halen. Ook hier was in het 1ste semester een groepswerk en mijn partner uit het 2de jaar was al snel bij mij komen aankloppen.

    Gevolg: zelfde situatie. Het 2de semester uit het laatste jaar had ik stage en bachelorproef en doordat ik zo perfectionistisch was heb ik de enkele vakken die ik nog moest meenemen laten vallen om in de vakantie te doen zodat ik eens een duidelijke maatstaf kon nemen of ik het aankan of niet.

    Deze laatste 2 opdrachten waren voor velen een zeer moeilijke opgave terwijl ik een 18/20 en 16/20 in de wacht sleepte met weinig stress. Ik had weer moed om er tegen aan te gaan dus begon ik in de vakantie weer eerst te werken als vakantiejob + de vakken die ik mee moest nemen uit het 2de jaar en 5de semester te blokken.

    Ik heb alles opgehaald in deze vakantie. Door de goeie punten van mijn laatste semester, wat ook de enige maatstaf was voor mij aangezien ik telkens met een slechte partner zat bij de andere opdrachten, wou ik voor een master gaan. Ook hier had ik de eerste weken enorm veel werk, maar raakte overal uit en had goeie punten.

    Tijdens al deze jaren zat ik met een vader die mijn grootouders terroriseerde (bedreigen met messen, druggebruik, sociale controle) alsook mijn zus die alleen woonde (drugsvrienden kwamen over de vloer, verkochten uit het huis van mijn zus enz.) alsook mij.

    Het probleem is ik kan niet breken met hem omdat hij niet zo was vroeger. Na al mijn werk zat ik 's nachts tot laat hierover nog eens te piekeren, ik werd onrustig en prikkelbaar. 1 van mijn grootouders is inmiddels overleden en mijn vader zit in de gevangenis maar komt straks weer vrij.

    Ik geraak niet meer uit bed, mijn werk op school begint achter te lopen terwijl ik normaal niets liever doe. Ik voel me constant schuldig door de gebeurtenissen in de familie en doordat ik veel schoolwerk heb hier niets aan kan doen. Nu nog meer door niets meer te doen...

    Ik zie mezelf falen door mijn omstandigheden terwijl ik het gevoel heb het aan te kunnen. Ik ben op. In architectuur op school is het wet van de sterkste dus aangezien ik meestal goeie punten heb zien er sommigen mij graag falen.

    Niemand kent mijn thuissituatie en Ik wil graag dat niemand dit te weten komt daarom zit ik vast. De kant van mijn moeder is dan weer een veeleisende familie waar een burn-out iets onmogelijk is en waar altijd alles nog IETS beter kan.

    Ik weet niet wat ik moet doen.

    dec 27, 2013
  • anon

    Zoals je het omschrijft heb je alle kwaliteiten om je studie en je leven goed in te richten. Waar je mee worstelt is dat je veel te veel verantwoordelijkheid op je schouders neemt. Met name problemen die niet van jou zijn, maar van anderen. Daarnaast heb je wat problemen om hierover helder te communiceren.

    Wat je jezelf kunt afvragen is wat je met je leven wilt. Je bent nog jong, dus je hebt nog alle ruimte om je leven op jouw eigen manier in te richten. Maak helder wat je wilt en handel hiernaar (ongeacht de consequentie voor anderen).

    Daarnaast zou je heel snel een traject in kunnen gaan om je communicatie op gevoelsnivo te verbeteren. Zodat je helder naar je omgeving kunt communiceren wat JIJ wilt en wat JIJ nodig hebt. Je eigen plek innemen dus.

    dec 27, 2013
  • anon

    De laatste tijd gaat t steeds slechter met mij voor mijn gevoel. Ik weet ook absoluut niet wat ik ermee moet. Ik doe een studie (sph) en ga bijna afstuderen. Daarnaast vond ik het altijd leuk om veel bezig te zijn en kreeg hier energie van. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik nu 3 oproepcontracten heb op verschillende plaatsten en nog op 2 plaatsen zwart werk. Al deze baantje zijn in de ggz. De laatste tijd lijkt het me teveelte worden. Ik slaap bijna niet meer, kan me niet ontspannen (weet niet een hoe dat meer moet), krijg soort van paniekaanvallen als ik niet kan slapen wat als gevolg heeft dat ik elemaal niet meer slaap. Ook ervaar ik totaal geen plezier meer in mijn bezigheden, zelfs niet als we op stap gaan met vrienden. Elke afspraak die ik maak, is er voor mijn gevoel 1 teveel en toch maak ik ze steeds weer! Kheb last van huilbuien die zomaar komen en waar ik geen controle over heb.
    Ik weet gewoon niet hoe dit zover heeft kunnen komen en waar het door komt? Ik heb wel een lastige opvoeding gehad (vader agressief en moeder te meegaand). Moeder heeft al 25 jaar ms, broer en ik hebben het ook. Dat is bij beide ongeveer een jaar geleden openbaar gekomen, neemt geen ernstige vormen aan tot nu toe. Heb vervolgens een lastige tijd gehad met mijn vriend. Hij is verschillende keren te ver gegaan in onze relatie waardoor ik het vertrouwen in hem kwijt raakte. Gelukkig komt dit langzaam weer terug en gaat het nu al een poos goed.
    Maar nu ben ik degene die m'n eigen leven moeilijk maakt door niet te slapen, door huilbuien, door moe zijn, door prikkelbaar te zijn, door mezelf alles aan te trekken, geneigd zijn om me steeds ziek te melden maar dat dan toch niet te doen en mezelf de dag door slepen waardoor het 5x zoveel energie kost terwijl ik er eerder energie van kreeg.
    Ik ben mezelf niet meer en snap mezelf niet meer. Wat moet ik hiermee?

    jan 14, 2014
  • anon

    Hoi studente

    Ik heb je berichtje gelezen,vind dit heel erg voor je
    Probeer voor jezelf grenzen te stellen wat je wel en niet meer wil.
    Wees echt heel eerlijk voor jezelf en houd je aan je grens,en wat je wel wil en niet meer wil wat de consequentie ook is.als je eerlijk blijft dan accepteer je de gevolgen omdat het om jou gaat en niet om een ander toch?
    Probeer te kijken wat voor jou als eerste moet worden opgelost.en dan 2 en 3 etc.
    heb vrede met je eerlijke inzet naar andere en weet dat je er alles aan hebt gedaan om iets op te lossen ook al wil een tegen/ander partij niet mee werken aan een oplossing, leg dan het geheel weg voor eventueel later als er onverwacht toch een oplossing zou komen.
    Blijf je grens vast houden.
    Eerlijkheid voor jezelf in zake oplossen van problemen daarmee komt ook je eigen waarde en respect terug geef jezelf een cijfer na elke inzet en kijk per dag hoe je vordert

    apr 20, 2014
  • anon

    Hallo

    Ik heb nu zelf een burn out wat ik niet wilde erkennen,en nu het te laat is pas besef.
    Het langdurig doorgaan[heb het over jaren achter elkaar] met het jezelf uithollen en het laten misbruiken van een eigenschap,die bijna wel iedereen wel heeft het goede willen doen voor andere die daar enorm misbruik van hebben gemaakt,ik ben al mijn grenzen voorbij gegaan zit nu met de gevolgen constante spanning in mijn lichaam met het gevolg enorme triggers slaap slecht etc.
    Nooit nee zeggen als je hulp nodig is,daar heb ik een enorme prijs voor betaald burnout en mijn vrouw heeft scheiding aangevraagd.
    Ik heb vele jaren mijn inzet naar andere getoond die mij dierbaar waren, maar waar ik toch ook vreselijk in teleurgesteld ben waar waren zij toen ik het steeds niet trok en waar zijn ze nu.
    Je kan allerlei verklaringen geven voor iemands gedrag,maar soms zo niet vaak gaat men over op gedrag wat niet een natuurlijke eigenschap hoeft te zijn van de persoon zelf.[dat ondervond ik zelf]
    Ik moet nu dingen gaan afleren die ik niet gewoon ben.
    Ik was manipulatief en probeerde overwicht te krijgen op alles waarvan ik dacht dat het fout zou gaan,ik heb het niet over onzinnige dingen.
    Ik probeer nu te leren nee te zeggen help tot aan mijn grens en houd mijn emotie voor mezelf,en dat lukt nog niet echt,ga nog soms te ver.
    Mensen met een burnout helpen elkaar door te luisteren naar elkaar en door begrip van een gelijke iemand die dezelfde gevoelens heeft want luisteren is niet aan tijd gebonden maar aan een oor van begrip een emotionele ontlading.
    Ik zou nooit een andere maatschappelijke hulp als onzinnig afdoen.
    Maar het praten met mensen die het zelfde hebben dat doet goed omdat een burnout vaak ook met een enorme schommelende emotie gepaard gaat en die kan heel goed begrepen worden door eenzelfde persoon.
    Het terug vinden van jezelf laat de toekomst je weten.
    Ook ik wil weer de oude worden de tijd zal het leren.

    apr 20, 2014
  • anon

    Mijn vriend is overspannen. Ik kan er erg moeilijk mee omgaan vooral het feit dat hij naar tegen mij doet.
    Hoort dat er ook bij? Ik bedoel hij snauwt mij af, loopt contineu te chatten, negeert me. Ik probeer van alles lief doen, negeren of precies het zelfde terug doen. Ik ben ff een paar dagen weg geweest. Toen was het weer even rustig maar het is nu weer terug nu weer terug bij af.

    jun 24, 2014
  • anon

    Niet alleen degene die overspannen of burnout is, heeft het zwaar: Ook zijn omgeving (partner, kinderen, collega's, ouders, enz) hebben het zwaar. Dus ja; van de ene kant is het normaal, maar van de ander kant ook weer niet. Zo ga je niet met elkaar om. Toch?!

    Het slimste is denk ik om je eigen grens te trekken en die helder te communiceren. Waarschijnlijk help je niet alleen jezelf hiermee, maar zeker ook je partner. Die zal immers snel uit de slachtofferrol moeten komen en weer aan zichzelf gaan werken om snel weer fit te zijn.

    jun 25, 2014
  • anon

    Ik heb een hele zware job die veel van me eist. Ik doe mijn werk dood graag maar ik heb als ik thuis kom nood aan ontspanning en tijd voor mezelf, vrienden, familie en men vriend. Maar als ik thuis kom liggen er nog 101 dingen op me te wachten waarvan iedereen verwacht dat ik ze perfect uitvoer. Als dit niet het geval is krijg ik boze gezichten en dreigementen.
    Vorige week heb ik me 2 keer verslapen om te gaan werken. Ik was op, leeg, echt een wrak! Nu heb ik een maandje ziekenverlof gekregen en heb al veel gerust. Toch blijft de innerlijke spanning heel hoog! Ben een beetje radeloos en zwaarmoedig

    jul 10, 2014
  • anon

    ik vraag mij de hele tijd al af of ik gestress ben, overspannen of misschien een burnout heb. al een lange tijd zit ik al te piekeren over dingen wat ik maar niet los kan laten en van erg tot kwaad wordt. zelfs nu raak ik al in de stress als mijn telefoon afgaat voor een app of dat mijn moeder belt. de hele tijd ben ik bang dat mijn werk belt. van het lukt mij niet om dit te regelen wat nu.....ik kan niet meer hier tegen dat ik zelfs overweeg ontslag te nemen om van dat gestress af te komen. iedere dag huil ik even. iedere dag praat ik hard op over het gepieker in mijn hoofd dat is toch niet meer nomaal. ik voel me zo futloos zo moe zo radeloos dat ik geen uitweg zie.

    sep 01, 2014
  • anon

    Op basis van je omschrijving kan ik niet vaststellen wat er aan de hand zou kunnen zijn. Wat in ieder geval wel absoluut duidelijk is, dat piekeren over problemen juist méér problemen, futloosheid, depressie en achteruitgang betekent. Door te focussen op gevoelens die wél leuk zijn, zul je in een positieve flow komen.

    DUS STOP MET PIEKEREN.

    Veel mensen vragen zich af hoe dat moet. Nou het is heel simpel: Ga gewoon NU iets leuks doen. In het hier en nu zijn geen problemen. Neem gewoon iets kleins waar je energie van krijgt en richt al je aandacht hier op. Als je een kindje van een jaar hebt, dan is het nog veel makkelijker: Geef haar alle aandacht en geniet van elk moment.

    Lees ook mijn blog: LOA en flow: Wat je wilt is er al

    sep 01, 2014
  • anon

    Vorig jaar ben ik burn-out geraakt. Wat mij vervolgens het meest heeft geraakt is het onbegrip van mn beste vriendin. Ze bleef verwachtingen houden, gunde me geen rust, vond dat het snel opgelost moest zijn. Ze dreigde de vriendschap op te zeggen. Ik vond het erg lastig mijn grenzen aan te geven. Ze werkt in de hulpverlening en ik verwachtte dat ze begrip zou hebben. Nu zat ze zelf ook niet in een makkelijke situatie waarmee ik haar gedrag verklaarde. Maar de dingen die ze deed en zei hakten er extra hard in.. Ik ben nog steeds heel boos over haar gedrag. Het leek alsof mijn zwakte haar triggerde om boos te worden. We hebben dit nog steeds niet goed uitegpraat. De basis is niet meer goed. De laatste keer dat ik erover begon werd ze heel kwaad, oftewel die kritiek kan ze niet aan maar ik vind het lastig om op deze voet verder te gaan. Ik ben bang dat wanneer ik er weer over begin, het wederom uit de hand loopt.. wat to do..

    mei 16, 2015
  • anon

    Besef je zelf goed dat ieder zijn eigen aanpak heeft. Jij hebt jóuw aanpak om in een burnout te komen. Je vriendin heeft er een om er uit te blijven. Zoals je het beschrijft wil ze je heel graag helpen om uit je burnout te komen. Ben daar maar dankbaar voor!

    Alleen coaches en therapeuten zullen hun eigen ideeën aan de kant zetten en uitgaan van wat voor de client het beste werkt. Een partner heeft een heel andere rol. Dus als JIJ nou professionele hulp accepteert, dan kan je vriendin weer gewoon vriendin zijn. 

    mei 17, 2015
  • anon

    Hallo!

    3,5 jaar geleden heb ik van de ene dag op de andere zware lichamelijke klachten gekregen. Natuurlijk had ik al een maand of 2 last van de stress (dit mede door de crisis: werk, huis en relatie vielen weg binnen enkele weken).
    Helaas heb ik ook veel last van angstaanvallen. Wat het zeker niet gemakkelijk maakt. In het begin wist ik niet meer waar voor nog achteren was.
    In mijn geval was de situatie wel degelijk de boosdoener.
    Natuurlijk ben ik ook niet gemakkelijk als persoon: ik houd van vrijheid binnen het werk, ben alles behalve dom, maar eigenwijs en houd van een eigen tempo. Daarnaast is er in deze huidige maatschappij weinig geld over voor bepaalde beroepen en wil ik uit principe niet leven op de kosten van andere mensen (heet een uitkering). Maar daar heb ik als zzp'er toch al geen recht op, wat de angst en onzekerheid weer vergroot.

    Ik heb een hekel aan het onbegrip van mensen om me heen en de niet openheid over dit thema. Mensen zijn toch geneigd om anderen in hokjes te stoppen. Zelfs mijn professionele hulp (niet van deze site!!!!) deed dat voortdurend. Beetje jammer!
    Ik ben nooit zo gefrustreerd en woedend geweest. Deze situatie heeft mijn visie op mensen en de maatschappij compleet veranderd en dat niet ten positieve. Ik was altijd een vrolijke, lieve meid, die niet te perfectionistisch is, maar misschien te veel haar hart volgde. Daar is nu gewoon niet meer zoveel ruimte voor...hoewel de situatie na de crisis weer wat aantrekt.

    Jammer genoeg kost goede hulp geld en dat heb ik nou juist niet. En de wachttijd bij de staat was maar liefst 1,5 jaar lang!!! Heerlijk als je paniekaanvallen hebt. Bovendien kreeg ik te horen dat ik misschien nooit hieruit zou komen...goed om te horen als je bang bent...haha. Daar heb je nou juist geen baat bij!

    Maar ik wil niet alleen maar klagen: ik ben een stuk volwassener geworden hierdoor, probeer niet verbitterd te raken en ik put veel kracht uit die woede. Zou graag iets doen om meer openheid te creeeren op het vlak van psychische 'aandoeningen' (dat woord is namelijk al fout). Zodra wij met zijn alles accepteren dat dit ziektes zijn net als alle andere ziektes ook (die dus weer over gaan met de juiste hulp) krijgen mensen weer hoop en kracht.

    Ik laat mij dus niet vertellen dat het aan mij ligt! Je kan de spies namelijk ook omkeren: wie heeft een maatschappij gemaakt, bedrijfsmentaliteit bedacht en doet te weinig aan de problemen van deze wereld? Zonder crisis was mij dit namelijk niet overkomen.

    Maar ik kan wel leren accepteren, loslaten, langzaam beter worden en dan weer opstaan natuurlijk! En vechten voor een betere toekomst voor ons allemaal!

    Sterkte allemaal!

    feb 20, 2016
  • anon

    Dat je heftige dingen hebt meegemaakt is wel duidelijk en ook heel vervelend. Ik vind het lovenswaardig dat je ondanks alles toch nog optimistisch en strijdbaar bent én ook nog voor anderen wilt opkomen. Mijn complimenten hiervoor.

    Als mensen de oorzaak van problemen buiten zichzelf plaatsen (bijv. aan de maatschappij), dan kan ik daar nog wel enigszins inkomen. Echter hoe je er vervolgens mee omgaat is wel degelijk aan jouzélf. Natuurlijk is het zo dat als je échte specialisten inschakelt dat het allemaal zo opgelost is (ook die angsten, woede, paniekaanvallen, enz). Van de andere kant zijn er al heel veel dingen die je zelf kunt oppakken (lees ook al mijn blogs hierover).

    Stel jezelf eens deze vragen:

    - Wat heb ik nou eigenlijk écht nodig?
    - Wie kan me daar bij helpen cq ondersteunen?
    - Welk KLEIN stapje kan ik nu zetten op basis van wat ik al weet?

    feb 22, 2016
  • anon

    De symptomen zijn een soort van herkenbaar. Moe, cynisch, licht ontvlambaar....Dus denk toch dat ik richting overspannen aanstuur. Maar wat nu als de (hoofd)oorzaak niet weg te nemen is?
    Mijn dochter heeft klassiek autisme en dit zorgt dus met grote regelmaat voor stress, machteloosheid en onbegrip aan beide kanten.
    Juist op het werk lijk ik enigzins "tot rust" te komen hoewel de dagen soms lang zijn en onder tijdsdruk staan. Bij de instanties aangeklopt voor zorgverlichting maar hier is nog geen gehoor aangegeven. Ik wil zo graag eens rust en gezelligheid in mijn eigen huis...

    Groet,
    J. Smit

    mrt 10, 2016
  • anon

    Als de oorzaak niet weg te nemen is dan is de enige oplossing dat je zodanig aan jezelf werkt dat je er makkelijker mee om kunt gaan en het dus geen spanning meer oplevert. Belangrijk is om altijd helder voor ogen te houden dat je dochter NIET haar autisme is. Zorg dat je van je dochter blijft houden (als mens en jouw kind) en dat je haar reacties (door het autisme) blijft onderscheiden en loslaten. 

    mrt 11, 2016
  • anon

    Ik herken (helaas) de symptomen die je noemt. Ik zit nu op een punt dat ik me afvraag hoe erg ik het (overspannen of burnout) heb en wat nu goed is om te doen. Ik weet dat ik iets moet doen, weet dat ik een keuze moet maken, maar dit zelf geeft me al stress.
    Momenteel is het zo dat ik een chronische ziekte van heb vanaf 2013; MS. Rond oud en nieuw heb ik een terugval gehad waarvan ik nu wel weer aardig opgeknapt ben. Dus het zou juist nu weer beter moeten gaan met me.
    Daarbij komt dat ik in augustus 2015 een nieuwe baan heb en daarvoor ook verhuisd ben naar de stad. Ik weet dat dit veel grote dingen bij elkaar zijn, maar ik hou erg van uitdagingen en dus past het erg bij mij om dit te doen. Toch gaat er blijkbaar iets fout, maar wat?!
    Ik loop er nu tegenaan dat ik helemaal overprikkeld lijk. Kan niet meer slapen. De ene nacht slaap ik en de volgende nacht niet en zo wisselt zich dat al 3 weken af. Ondertussen ben ik doodmoe en zie ik er elke nacht steeds meer tegenop om te gaan slapen omdat het probleem nu het slapen op zich lijkt. Maar waarschijnlijk komt dit slaapprobleem door mijn onrustige hoofd.
    Vervolgens kan mijn omgeving niet meer van me aan omdat ik me niet aan mn afspraken kan houden omdat ik te moe ben omdat ik weer eens niet heb geslapen. Ook maak ik me enorm veel zorgen om van alles en nog wat en pieker ik veel. Afleiding zoeken helpt, maar als ik dat doe slaap ik nog slechter omdat mijn hoofd dan alsnog onrustig lijkt omdat ik dan snachts veel ga piekeren. Ik zou zo graag rust en wat meer controle willen in mijn hoofd. Zou je een tip voor me hebben waar ik moet beginnen?

    mrt 26, 2016
  • anon

    Misschien is het wérkelijke probleem wel dat je een 'tip zoekt waar je moet beginnen'!

    Bij burnout (zeker gecombineerd met de omstandigheden die je beschrijft) is het zinloos om het zelfstandig te proberen op te lossen. Wat je al beschrijft is dat je 'iets moet doen' en dat je dat zelfstandig niet voor elkaar krijgt. Het herstel van elke burnout begint pas als je de nodige beslissingen hebt genomen. Dat lukt je soms zelfstandig, maar bijna iedereen heeft daar professionele hulp bij nodig.

    Dus mijn tip is: zoekt professionele en gespecialiseerde hulp NU.

    Je kunt uiteraard bij mij terecht, of zoek een gespecialiseerde psycholoog (dus geen algemene 1e lijns of praktijkondersteuner van je huisarts).
    Kijk even naar de mogelijkheden bij mij: https://www.verheijdenconsult.nl/burnout

    mrt 28, 2016
  • anon

    Hallo,

    Sinds een maand geleden heb ik mij ziek moeten melden vanwege totale uitputting en benauwdheidsklachten (na mezelf jarenlang voorbij te zijn gelopen).

    De huisarts denkt aan hyperventilatie en stuurde me voor de zekerheid wel door naar een cardioloog waar ik op een wachtlijst sta voor verder onderzoek.

    Ik merk dat normale activiteiten (lopen, fietsen, huishouden) en sporten alleen mogelijk is met (minder dan) halve kracht en dat ik het regelmatig benauwd krijg, uitgeput of buiten adem raak. Ik vraag me af of het mogelijk is dat een burnout tijdelijk mijn hartfunctie beinvloedt?

    Mijn huisarts en de cardioloog lijken helaas niet of nauwelijks bekend te zijn met het begrip burnout.

    apr 16, 2016
  • anon

    Uiteraard weten je huisarts en cardioloog heel goed wat een burnout is en wat de klachten zijn! Echter als medici is hun aanpak er op gericht om éérst de mogelijke medische oorzaken uit te sluiten. Dat lijkt me een goed plan! Dat is immers hun vak.

    Als mensen zich bij mij aanmelden met burnout klachten, adviseer ik altijd om eventuele medische oorzaken uit te sluiten. Wat ik wél doe is direct met de burnout symptomen aan de slag gaan (medici willen het liefst alles stap na stap doen, maar dat vind ik zelf veel te lang duren).

    Kijk even naar mijn aanpak van burnout en welke aanpak het beste bij jou past: www.verheijdenconsult.nl/burnout

    apr 17, 2016
  • anon

    Hallo,

    Momenteel zit ik tegen een burn out aan te hikken, ik ben dan ook erg overspannengeraakt door een recente gebeurtenis. De huisarts zei dat dit de druppel was die de emmer deed overlopen. Ik ben momenteel 6 weken thuis en ga vanaf morgen weer langzaam de draad oppakken. Echter heb ik heel erg veel last van oorsuizen. Zo erg dat ik er zonder muziek niet van kan slapen. Ook overdag is het erg hoorbaar als er weinig geluiden zijn. Ik heb een gehoortest laten doen maar deze was uitstekend, ook waren mijn oren volgens de kno arts gezond.

    Mijn vraag: is oorsuizen nou een symptoom van overspannenheid/burn out? Op de ene website lees ik namelijk van wel en op de andere weer niet.
    Kan het dan ook zijn dat dit suizen (een hoge fluittoon in mijn hoofd met lichte suizingen) maanden kan duren tot dat ik hersteld ben, of is dit permanant als je oorsuizen hebt ontwikkeld? Ik lees zoveel negatiefs hierover waaruit op te maken is dat als je het eenmaal hebt je er nooit meer vanaf kom. Ik heb het momenteel 6 weken maar mijn overspannenheid/burn out is dan ook nog niet verdwenen.

    Alvasg bedankt.

    Groetjes

    apr 25, 2016
  • anon

    ik hoor van diverse cliënten dat ze bij burnout last krijgen van oorsuizen, fluittonen en hoge gevoeligheid voor geluiden (en licht). Volgens mijn info stopt het wel weer als mensen hersteld zijn. Daarnaast zijn er veel mensen die zonder burnout last van oorsuizen en fluittonen hebben. Dat is een heel ander verhaal. 

    De eerste stap is dus om met huisarts te bespreken wat er aan de hand is en wat je het beste kunt doen.

    Daarnaast is het belangrijk om grondig aan je burnout te werken en weer snel fit en gezond te worden. Kijk even naar de beste aanpak van burnout: www.verheijdenconsult.nl/aanpak-burnout

    apr 25, 2016
  • anon

    Ben mezelf voorbij gelopen Door overmatig bewegen zonder hersteltijd dus ook als ik moe was. Door een toename van druk op meerdere gebieden eruit geklapt. Totaal uitgeput. Geen psychische problemen op zich overal zin in, niet verward enzo Maar niets kan omdat het fysiek totaal niet gaat.
    Een sportarts stelde overtraind als diagnose maar is het ook een vorm van burn out? Dit gaat nog een hele poos duten.

    mei 04, 2016
  • anon

    Veel van mijn cliënten met een burnout sporten om niet te verliezen, om niet onder te doen voor anderen, om niet af te haken. Soms sporten ze om te bewijzen dat ze er toe doen of om gezien te worden. In die gevallen sport je niet voor de lol, maar doe je in het sporten hetzelfde als in andere facetten van je leven. Dan ben je zo hard aan het strijden dat je uiteindelijk volledig uitgeput raakt. In dat geval is het gewoon een burnout en dien je nu eerst hard aan jezelf te gaan werken! Kijk hier voor de beste aanpak.

    mei 04, 2016
  • anon

    Al van jongs af aan heb ik de karaktertrekken die klassiek zijn voor het krijgen van een burn-out. Gooi daar een fysiek en vooral mentaal gewelddadige vader-dochterrelatie bij en je krijgt een gevaarlijke cocktail. Al eerder een depressie gehad maar daar uitgekomen en inmiddels ook geen medicijnen meer. Jaren therapie gehad. Ik heb op dit moment een zeer veeleisende baan waarbij ik eigenlijk niet ziek kan zijn omdat er meestal niemand is die uberhaupt voor mij waar kan nemen. Het is leuk werk maar zoveel dat het meer een last dan een plezier is geworden. Ik heb last van migraine, hartkloppingen en recentelijk de diagnose gekregen van een zeldzame chronische aandoening die vooral getriggerd wordt door stress. Voor mijn vakantie had ik elke dag pijn. Op vakantie was het heerlijk en geen pijn. Maar ik was net terug en daar begon de ellende weer. Ik heb het gevoel dat ik de grip aan het verliezen ben, mis voor het eerst deadlines en denk zelfs in de weekenden constant aan mijn werk. Oftewel: er moet iets gebeuren. Sporten doe ik al maar dat wordt bij mij al snel meer een competitie dan ontspanning. Ik ben net 'klaar' met jaren therapie (lees geen tijd meer voor ivm fulltime baan) en wil absoluut niet weer aan de antidepressiva zoals de arts waar ik voor mijn chronische klachten loop voorstelde. Heb je andere tips?? Ik hoor het heel erg graag, want ik heb het gevoel alsof ik een tijdbom ben en ik elk moment af kan gaan.

    okt 18, 2016
Jos Verheijden

Jos Verheijden:

"Het is mijn missie mensen te inspireren te werken en leven in vrijheid en overvloed. Effectief leren omgaan met onzekerheden en tegenslagen. Dat doe ik via training, coaching en mijn blog".

Lees meer over Jos

 

Zo krijg je
direct meer energie

De Gouden Vraag E-book

Download gratis jouw E-book